canon eos 500d 80-300 x1,6 Διόρθωση 5,6 / 250Περισσότερα... »
skip to content
Katerini Blogs » Αα - Ωω | |||
|
Όλα τα blogs της Κατερίνης και του νομού Πιερίας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
4416 άρθρα από 52 πηγές
Aa - Zz
(3143)
Αα - Ωω
(1273)
Αα - Ωω (100)
To Eduradar είναι περίπου 5 μήνες στον διαδικτυακό άερα. Μερικές σκέψεις μου στη σχετική καταχώρηση στο blog του site. Θα χαρώ να ακούσω τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας.
Σχετικές Καταχωρήσεις
Θα ήθελα να δω κάποια στιγμή να εξελίσσεται το Google όπως και το Spezify. Δώστε τον όρο της αναζήτησης και δείτε ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό από πληροφορίες για αυτό που ψάχνετε. Τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν παραπομπές σε social networks, multimedia υλικό, από σελίδες όπως το Flickr ή το eBay,
Δυστυχώς δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ελληνικά….. Δείτε τι έβγαλε όταν έβαλα σαν όρο το… επίκαιρο papandreou debt (κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση).
Ο Τζον Ρέμπους χάνει τον αδερφό του παραμονές της διάσκεψης κορυφής των G8 στο Gleneagles της Σκωτίας το 2005. Κάπως έτσι, πικρά, ξεκινάει η ¨Μνήμη Νεκρών” του αγαπημένου Ίαν Ράνκιν.
Τις ίδιες μέρες ένα στέλεχος της κυβέρνησης πέφτει και σκοτώνεται από το κάστρο όπους φιλοξενείται η διάσκεψη. Δολοφονία ή αυτοκτονία; Τέσσερα ακόμη πτώματα –θύματα ενός serial killer όπως φαίνεται- ανακαλύπτονται σε μια απομονωμένη περιοχή. Ανήκουν σε πρώην δολοφόνο ή βιαστές. Πήρε κάποιος εκδίκηση άραγε;
Όλα αυτά, φαινομενικά ασύνδετα, πρέπει να ξεκαθαρίσει ο Ρέμπους, που ως συνήθως είναι καχύποπτος με το καθετί. Εντωμεταξύ, οι διαδηλωτές συρρέουν κατά χιλιάδες στην περιοχή προκαλώντας αναστάτωση και επεισόδια. Μέσα σ’ αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα η Σίβον Κλάρκ, η συνεργάτιδα του Ρέμπους, έχει να βρει ποιος αστυνομικός χτύπησε τη μητέρα της που συμμετείχε στις διαδηλώσεις και την έστειλε στο νοσοκομείο.
Οι δυο συνεργάτες έχουν επίσης ν’ αντιμετωπίσουν την υπεροψία των ανωτέρων στελεχών που έχουν καταφτάσει από το Λονδίνο ως ασφάλεια για τους ισχυρούς του πλανήτη. Φυσικά ο Ρέμπους, μονίμως αντισυμβατικός, δεν τους δίνει καμία σημασία με άσχημη εξέλιξη σε βάρος του. Εξάλλου βρίσκεται στο κατώφλι της σύνταξης και το τελευταίο που τον ενδιαφέρει είναι να “πηγαίνει με τα νερά” των κοστουμάτων ανωτέρων του.
Ο Ράνκιν, βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα αυτή τη φορά, ξεδιπλώνει με μεγάλη μαεστρία μια ακόμη μυστηριώδη υπόθεση. Συγχρόνως, δε διστάζει να κριτικάρει, μέσω του ήρωα του, τους “μεγάλους και τρανούς” του πλανήτη και φαίνεται πως συμμερίζεται την άποψη ότι τα δεινά των αδυνάτων οφείλονται σ’ αυτούς και μόνο. Τρομοκρατία και παγκοσμιοποίηση στο προσκήνιο και όπως φαίνεται όχι ασύνδετες μεταξύ τους. Τα βάζει με τις πολυεθνικές και με τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις (κάτι που δεν μας έχει συνηθίσει στα προηγούμενα έργα του).
Βιβλίο με μεγάλη ένταση, δαιδαλώδη πλοκή, ζωντανούς διαλόγους και ένα συναρπαστικά αινιγματικό φινάλε.
Η Christian Annyas είναι web designer και φανατική κινηματογραφόφιλη. Περνώντας τα χρόνια είχε μαζέψει στον υπολογιστή της screenshots από τα πρώτα 10 λεπτά κάθε ταινίας που είδε μέχρι που κράσαρε το μηχάνημά της και έχασε τα πάντα. Έτσι δημιούργησε το The Movie Title Stills collection για να έχει τα πάντα σε ένα ασφαλές μέρος και συγχρόνως να μοιραστεί την εντυπωσιακή συλλογή της με το κοινό.
Από τις πιο εντυπωσιακές προσωπικές δουλειές που έχω δει τα τελευταία χρόνια.
Δεν ξέρω ούτε τυφλό σύστημα ούτε… κουφό. Όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με πληκτρολόγια έχω αναπτύξει μια προσωπική “τεχνική” πληκτρολόγησης που με βολεύει μια χαρά και δε χρειάστηκε ποτέ να κάτσω να μάθω το φημισμένο τυφλό σύστημα όπως πρέπει.
Για όσους πάντως νομίζουν ότι έχουν πρόβλημα μπορούν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους εξασκούμενοι στο 10 Fast Fingers. Μπορείτε να εξασκηθείτε στις προτεινόμενες λέξεις (έχει και ελληνικά) και να βαθμολογηθείτε για τις επιδόσεις σας. Παρακάτω βλέπετε τις δικές μου επιδόσεις:
Στο CodeOrgan εισάγετε μια url διεύθυνση και μπορείτε ν’ ακούσετε τη μουσική του κώδικα HTML που βρίσκεται πίσω από τη συγκεκριμένη διεύθυνση. Από το about: σκανάρει τον κώδικα, εντοπίζει μη αναγνωρίσιμους χαρακτήρες που δεν μπορούν να αναπαρασταθούν στη μουσική κλίμακα (A μέχρι G, Λα μέχρι Σολ ελληνικά) και μετά μετατρέπει τους χαρακτήρες σε νότες της πεντατονικής(!) κλίμακας (κάτι σαν ηπειρώτικο δηλαδή).
Δεν μπορώ να καταλάβω πως ακριβώς λειτουργεί αυτός ο αλγόριθμος (ούτε φυσικά σε τι αποσκοπεί….), αλλά το drteddy.gr μου πήρε στην κυριολεξία τ’ αυτιά. Έχω μάλλον…. παράφωνη ιστοσελίδα…..
Κάποτε ήμουν φανατικός του γυμναστηρίου, τα τελευταία χρόνια μάλλον όχι. Μου αρέσει η γυμναστική, αλλά μάλλον την έχω συνδέσει με τη γενικότερη διάθεσή μου και όχι με κάτι που είναι απαραίτητο τώρα που…. περάσαμε και τα τριανταπέντε. Έτσι κι έχω κέφια απολαμβάνω μια βόλτα με το ποδήλατο είτε με κρύο είτε με ζέστη. Αν δεν έχω διάθεση δε θέλω ούτε να το δω, ούτε καν να περπατήσω.
Εδώ και ένα μήνα περίπου τη λύση στη βαρεμάρα ή την κακοκεφιά ήρθε να τη δώσει το Nintendo Wii, παιχνιδομηχανή τύπου Playstation, Xbox κλπ. κλπ. Έχει όμως μια βασική ιδιαιτερότητα – πρωτοπορία (αν μπορεί να το πει κανείς έτσι…): διαθέτει μια αρκετά μεγάλη γκάμα παιχνιδιών… γυμναστικής για το σπίτι!
Το Wii Fit Plus, για παράδειγμα, συνοδεύεται προαιρετικά από ένα αξεσουάρ το Balance Board που μοιάζει πάρα πολύ με ζυγαριά το οποίο μπορεί να μετρήσει τα σωματομετρικά μας στοιχεία (δείκτη μάζα σώματος, βάρος, ισορροπία) και να μας βοηθήσει με τις συνοδευτικές ασκήσεις – παιχνίδια να ασκηθούμε παίζοντας και να χάσουμε βάρος. Φαντάζομαι ήδη κάποιους από εσάς να ισχυρίζονται ότι το γυμναστήριο, το jogging, το ποδήλατο στη… φύση δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Δε διαφωνώ καθόλου. Από την άλλη όμως, πειθαρχώντας λιγάκι τον εαυτό μας, μπορούμε να ασκηθούμε στο σπίτι κάθε μέρα από λίγο, χωρίς να επιβαρύνουμε ιδιαίτερα το σώμα μας και συγχρόνως διασκεδάζοντας. Όταν μάλιστα κάνουμε τη γυμναστική μας με παρέα τότε σίγουρα δεν πρόκειται να βαρεθούμε.
Ακόμη μια πρόταση είναι το πακέτο δύο παιχνιδιών Wii Active και Wii Active More Workouts προσανατολισμένα και τα δύο περισσότερο στην προσωπική γυμναστική παρά στο παιχνίδι. Πιστέψτε, ότι κάθε απόγευμα οι μπλούζες κολλάνε από τον ιδρώτα και από τα μέσα του Γενάρη είμαι γύρω στα 3,5 κιλά ελαφρύτερος! Ας ελπίσουμε μόνο να μη μου φύγει η όρεξη!!
Πρόσφατα ανακάλυψα ότι υπάρχει και αυτό το παιχνίδι που βλέπετε στο παρακάτω γήπεδο. Θεωρείται ό,τι πιο ακριβές υπάρχει αυτή τη στιγμή στη σχετική αγορά.
Προς το παρών όμως, επειδή έχω ξεπαραδιαστεί, θα περιμένω λιγάκι, τουλάχιστο να… ξεθεωθώ με τα υπόλοιπα!
Σχετικές Καταχωρήσεις
Δεν είμαι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Βαριέμαι να στηθώ μόνος μου στην τηλεόραση να δω ένα ματς. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί ν’ ασχολούμαι με κάτι άλλο, να έχω την TV ανοιχτή και να ρίχνω κλεφτές ματιές στις ενδιαφέρουσες φάσεις.
Απολαμβάνω, όμως, το ποδόσφαιρο με παρέα στο σπίτι ή εκτός. Συνοδεία ποτού, κουβεντούλα,, σχόλια απαραίτητα για το παιχνίδι.
Χθες βρέθηκα σ’ ένα καφενείο (με παρέα φυσικά) για να παρακολουθήσω το ντέρμπι Πάοκ – Παναθηναϊκός. Άσχετα με το αποτέλεσμα, μάλλον ουδέτερος είμαι, η βραδιά ήταν κάτι παραπάνω από… cult! Καπνός μέχρι δακρύων -ακόμη τσούζουν τα μάτια και η μύτη μου- βρισιές, φωνές, πειραχτικά σχόλια, τα ποτά και οι μπύρες να πηγαινοέρχονται φανατικά.
Μια καλή φάση και ζητωκραυγές, μια… πατάτα και μπινελίκι, ένα "στραβό" σφύριγμα βρισίδια και… αναλύσεις από τους πανταχού παρόντες "ειδικούς" της διαιτησίας. Αν και δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι οδηγεί τον κόσμο σε τόσο μεγάλο φανατισμό (μιλάμε για εθισμό στο ποδόσφαιρο;) δεν μπορώ ν’ αρνηθώ ότι η όλη φάση έχει την πλάκα της.
Δεν έχω κάτσει ν’ αναλύσω ποτέ γιατί το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των μαζών ή ο "βασιλιάς" των σπορ. Προσωπικά, μεταξύ ενός ποδοσφαιρικού ντέρμπι (ιδίως στο απαράδεκτο από άποψη θεάματος ελληνικό πρωτάθλημα) και ενός αντίστοιχου μπασκετικού προτιμώ το δεύτερο.
Μπορεί κάποιος να μου πει τι σημαίνει ο συνδυασμός Avatar και… ΑΣΕΠ στη διαφήμιση που βλέπετε παραπάνω; Το βρήκα σε site σχετικό με εκπαιδευτικά θέματα και ειδήσεις. Ώρες ώρες ζηλεύω τη φαντασία ορισμένων ανθρώπων!
Σχετικές Καταχωρήσεις
Άλλοι μπορεί να το βρουν έξυπνο, άλλοι μεγάλη βλακεία, πάντως η ιδέα έχει την πλάκα της. Στο HumanClock μπορούμε να δούμε την τρέχουσα ώρα σε… φωτογραφίες! Κάθε λεπτό είναι και μια διαφορετική φωτογραφία που τράβηξε κάποιος ανά τον πλανήτη σχεδιάζοντας, δείχνοντας, σχηματίζοντας και ό,τι άλλο την τρέχουσα ώρα. Κάτω από κάθε φωτογραφία υπάρχουν ένα σωρό ρυθμίσεις όπως ζώνη ώρας, 12ώρο ή 24 ώρο κλπ.
Μερικές στιγμές δεν μπορεί να διακριθεί κατευθείαν η ώρα, αλλά αυτό –ίσως- έχει την πλάκα του.
Στη φωτογραφία παραπάνω φαίνεται η ώρα που έγραφα αυτό το post….
[πηγή]
Σχετικές Καταχωρήσεις
Φαντάζομαι ότι πολύς ντόρος και πολλές αναφορές θα έγιναν για την αποβολή μαθήτριας γυμνασίου επειδή σε σχετικό γκρουπ του Facebook έβρισε τη διευθύντρια του σχολείου της. Ειλικρινά, με βρίσκει πολύ σκεπτικό η όλη ιστορία. Ένα παιδί πράγματι έκανε ένα σημαντικό ατόπημα. Από την άλλη πρόκειται για μια εξωσχολική πράξη (άσχετα με το αν έμμεσα θίγεται το σχολείο) ή έχει άμεση σχέση με την εύρυθμη λειτουργία του σχολικού περιβάλλοντος; Δεν ξέρω…. Ένα σωρό ερωτήματα μου έρχονται στο μυαλό: εάν έβριζα εγώ κάποιον μέσω ενός τέτοιου γκρουπ (που μπορεί να μπει ο καθένας και να γράψει ό,τι του κατέβει) θα μου έκανε μήνυση; Πού θα ήξερε ότι το όνομα κάτω από το σχόλιο είναι απαραίτητα δικό μου; Δε συμβαίνει αυτό συχνά στην αναρχία του διαδικτύου; Πόσες φορές έχει συζητηθεί το θέμα του ελέγχου των ανώνυμων blogs κλπ. κλπ. Μέχρι που φτάνουν τα όρια των πειθαρχικών οργάνων του σχολείου (σύλλογος καθηγητών); Μήπως υπάρχουν κενά στη συγκεκριμένη νομοθεσία και μήπως αυτή πρέπει να προσαρμοστεί επιτέλους στη νέα (ψηφιακή) τάξη πραγμάτων;
Οι… φιλοσοφικές μου απορίες μπορούν να συζητηθούν και τολμώ να πω ότι η στάση μου απέναντι σ’ αυτή την ιστορία με βρίσκει μάλλον ουδέτερο (με μια πρώτη σκέψη τουλάχιστο…). Σίγουρα όμως μπορώ να πω ότι η ΕΛΜΕ Χανίων, διά του προέδρου της, λέει αρλούμπες:
[…] θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει το μεγάλο έλλειμμα και το κενό που υπάρχει στους εκπαιδευτικούς, όσον αφορά τη γνώση για τον ψηφιακό κόσμο και την ψηφιακή κοινωνία στην οποία ζούμε. Η συγκεκριμένη τιμωρία δεν θα έπρεπε, κατά την προσωπική μου γνώμη, να επιβληθεί και δεν θα δινόταν αν οι εκπαιδευτικοί είχαν επιμορφωθεί επί της ουσίας και χρησιμοποιούσαν τις νέες τεχνολογίες.
Άσχετο ή μου φαίνεται; Τί θέλει να πει ο ποιητής; Αν οι συνάδελφοι ήταν σωστά επιμορφωμένοι θα μπορούσαν ελέγξουν τι γράφει ο κάθε μαθητής από το σπίτι του ή απ’ οπουδήποτε στο facebook ή στην προσωπική του ιστοσελίδα! Εννοούν από τεχνικής άποψης ή κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω;
Οι συνδικαλιστές μας πρέπει επιτέλους να σκεφτούν πότε να λένε αυτά που πρέπει να πουν και όχι με την παραμικρή ευκαιρία να υπενθυμίζουν σε όλους την ανεπάρκειά τους.
Δε θέλω να μπω σε σκέψεις περί συνωμοσίας εναντίον του κλάδου των εκπαιδευτικών. Προτιμώ να φανταστώ ότι το άρθρο αυτό –όπως είχα αναφέρει και παλιότερα- είναι αποτέλεσμα της αναποτελεσματικής δουλειάς κάποιων που θέλουν να ονομάζονται έγκριτοι δημοσιογράφοι που έχουν σαν σκοπό να ενημερώνουν με ευβλάβεια το κοινό και όχι να στρέφουν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. (κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα για μεγένθυση).
Σύμφωνα λοιπόν με το “ΕΘΝΟΣ” ο βασικός μου μισθός είναι 1600 ευρώ και με τα επιδόματα φτάνει τα 2486 (!!!! –τέτοια ακρίβεια, αλήθεια… από πού πήραν στα στοιχεία;). Μετά τις μειώσεις που έχουν ανακοινωθεί από την κυβέρνηση θα φτάσει στα 2334 (!!!! –ναι, ναι!!… πάλι με τόση ακρίβεια!).
Ο καθαρός μου μισθός (βασικός, επιδόματα κλπ.) είναι το μήνα 1240 ευρώ περίπου (με 10 χρόνια υπηρεσία). Ακόμη και μετά από…. 50 χρόνια εργασίας –με τα σημερινά δεδομένα- δεν πρόκειται να φτάσει αυτά που περιγράφονται στο άρθρο.
Στην καταχώρηση του Αλέξανδρου μπορεί να βρείτε επιστολή διαμαρτυρίας που υπογράφεται από 132 συναδέλφους και έχει ήδη σταλεί στο “ΕΘΝΟΣ”.
Σχετικές Καταχωρήσεις
Βλέποντας τα δύο πρώτα επεισόδια του 6ου και τελευταίου κύκλου του Lost σκέφτηκα μήπως τελικά ο τίτλος της συναρπαστικής σειράς, που μας μπερδεύει για μια πενταετία περίπου, αναφέρεται στους τηλεθεατές και όχι στους πρωταγωνιστές της… τέτοιο μπέρδεμα.
Σχετικές Καταχωρήσεις
Μάλλον θα είναι μακρύς ο φετινός χειμώνας μιας και η παγωνιά θα συνεχιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Ποιοι θα… κρυώσουν περισσότερο; Μα φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι… “όπου φτωχός και η μοίρα του”. Τι κι αν καταρτίζει μαύρες λίστες το οικονομικό επιτελείο με τους φοροφυγάδες; Είδατε να επιβάλλονται πουθενά κυρώσεις; Τιμωρούνται μονίμως αυτοί που δεν μπορούν να κλέψουν.
Συγχρόνως παγώνει η συζήτηση (που με τόσο στόμφο μιλούσε ο Παπανδρέου προεκλογικά) για τη φορολόγηση της εκκλησίας. Όσο εύκολα παγώνουν οι μισθοί, τόσο εύκολα παγώνει οποιαδήποτε συζήτηση ανοίγει (και φυσικά δεν συμφέρει) τα “εκκλησιαστικά” ζητήματα. Η τεράστια ακίνητη περιούσια της (λένε) ότι ίσα ίσα φτάνει για τα λειτουργικά της έξοδα. Αλήθεια, ποια είναι αυτά; Ας δούμε επιτέλους και ένα “εκκλησιαστικό” πόθεν έσχες… ή έστω ένα ταπεινό βιβλίο εσόδων-εξόδων. Η ηγεσία της τραβάει το αυτί κληρικών που εκμεταλλεύονται τον (καλά να πάθει) πολίτη;
Ο κατά τα άλλα συμπαθής αρχιεπίσκοπος ισχυρίζεται ότι η εκκλησία πρέπει να ενισχύει τους αναξιοπαθούντες και όχι το κράτος. Συμπληρώνω: δεν μπορεί να κάνει και τα δύο; Δεν μπορεί να πληρώνει φόρους (φανταστείτε μόνο για τα ακίνητά της τι χρήμα θα μπορούσε ν’ αφήσει στα ταμεία του κράτους…..) και συγχρόνως να βοηθάει όσους έχουν ανάγκη.
Θα συνιστούσα στους κυβερνώντες να διαβάσουν το “Η περί Θεού αυταπάτη” του Richard Dawkins, ένα σπάνιο βιβλίο – αριστούργημα που κρίνει ουσιαστικά τον φονταμεταλισμό της θρησκείας. Σε κάποιο σημείο αναφέρει (σε ελεύθερη απόδοση): “είναι δυνατόν να κρίνεται συνεχώς (και καλώς γιατί έτσι προχωράει η επιστήμη) ο Δαρβίνος ή ο Αϊνστάιν και ό,τι έχει σχέση με την εκκλησία και τις μονίμως ασαφείς και γενικόλογες επιταγές της που δεν έχουν κανένα επιστημονικό υπόβαθρο να τις δεχόμαστε άκριτα ως έχουν;”
Κάτι τέτοιο συμβαίνει στην Ελλαδίτσα: η εκκλησία και όσοι έχουν σχέση μ’ αυτή βρίσκονται πάντα στο απυρόβλητο….
Δώσαμε τους ελέγχους του Α’ τετραμήνου σήμερα. Χαμόγελα, σκυθρωπά πρόσωπα, σκεπτικοί γονείς, ουδέτερες φάτσες, νουθεσίες και επιπλήξεις, ποικιλία συναισθημάτων. Τι άχαρη διαδικασία! Ποιος είμαι εγώ που μπορώ να βάλω στην κλίμακα “χειρότερος…καλύτερος” την αξία και τις επιδόσεις των μαθητών; Τί σύστημα είναι αυτό που επειδή “έχουμε ένα χαρτί” μας θεωρεί κατάλληλους για παιδαγωγούς και “αξιολογητές γνώσεων”; Ιδίως για τα παιδιά της Γ’ λυκείου… Ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε ποιος είναι κατάλληλος και ποιος όχι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Έρμαια του… αέναου κυνηγιού της ύλης που σαν μυθολογικό τέρας χάσκει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας έτοιμο να μας κατασπαράξει έτσι και μείνουμε πίσω.
Στο τέλος τι μένει, τί γίνεται; Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός με τους βαθμούς, συχνά όμως πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να πριμοδοτήσει τον μαθητή με σωστή συμπεριφορά ή να “υποβαθμίσει” έναν αποδοτικό… ατακτούλη. Ειλικρινά δεν ξέρω, τη σιχαίνομαι αυτή τη διαδικασία.
Από τότε που προσμετράται η βαθμολογία των τετραμήνων για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ακούς το περιβόητο “γιατί 19 στον έλεγχο και όχι 20”, νιώθεις ενοχές. Σκέφτεσαι ότι το 19 (που στα δικά μας σχολικά χρόνια ήταν… τίτλος τιμής που αποκτούσαμε δύσκολα) μπορεί να στερήσει πολύτιμα μόρια για την είσοδο στο πανεπιστήμιο και τελικά χαρίζεις βαθμούς.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που οι “αξιολογικές” του μέθοδοι δημιουργούν ενοχές στους “κρίνοντες” και άγχος στους “κρινόμενους” δεν μπορεί να είναι αντικειμενικό, πόσο μάλλον ουσιαστικό…
Και όταν έρχεται η αποτυχία (μέσα στο παιχνίδι είναι κι αυτή, η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να το αποδεχτεί…) τότε αναρωτιούνται ορισμένοι: “μα αφού είχε απολυτήριο με 20” και συμπηρώνουν: “άσε που στο φροντιστήριο ακούγαμε τα καλύτερα…”
Αριθμοί, παντού αριθμοί, ψυχροί και άτιμοι!
Κρίμα είναι μορφωμένος άνθρωπος, παιδαγωγός κλπ. κλπ. να μην ξέρω τι στο διάολο είναι αυτά τα spreads που στοιχειώνουν το λεξικολογικό μας πλούτο κάθε βράδυ; Δεν ξέρω αν πρέπει να κουνήσω προβληματισμένος το κεφάλι ή να χαμογελάσω όταν αυτά αλλάζουν τιμές… Σαν γνήσιος κομπιουτεράς, λάτρης του Γούγλι έθεσα το εξής ερώτημα: “τί είναι τα spreads”, έτσι απλά και σταράτα, φοβούμενος μήπως το πρώτο αποτέλεσμα είναι καμιά απάντηση του τύπου…. “είναι δυνατό να μη ξέρεις ρε άσχετε;”
Ευτυχώς οι πανίσχυροι και ταχύτατοι αλγόριθμοι αναζήτησης δεν έκαναν την αγωνία για την άγνοιά μου ακόμη μεγαλύτερη…. Έπεσα με μούτρα λοιπόν, σαν καλός μαθητής, να διαβάζω το ακόλουθο παράδειγμα….
Στα χωριά, οι προπαππούδες μας, όταν ήθελαν να δανειστούν αυγά, διερευνούσαν τα spreads της αγοράς. Παραθέτω αντιπροσωπευτικό διάλογο της εποχής.… (κάντε κλικ… γελάω και μαθαίνω….)
Αφού τελείωσα την ανάγνωση, νιώθω πλεόν ήρεμος, έτοιμος να αντιμετωπίσω την αδηφάγα επικαιρότητα….
Σχετικές Καταχωρήσεις
…να αφήνεις έναν μεγάλο ηθοποιό να κάνει όλα αυτά που έκανε ο Robert Downey Jr. στο αξιλάτρευτο Sherlock Holmes. Αν και φοβήθηκα τις διθυραμβικές κριτικές που μιλούν για τον “καλύτερο ηθοποιό της γενιάς του” βλέποντας την ερμηνεία του στην εν λόγω παραγωγή τείνω να συμφωνήσω. Δυστυχώς, ο εξίσου καλός Jude Law χάθηκε στη σκιά του συμπρωταγωνιστή του.
Για τους φανατικούς, που μεγάλωσαν με τα βιβλία του Arthur Conan Doyle μπορεί να ξενίσει η μοντέρνα εκδοχή του αγαπημένου ήρωα: ένας Holmes σε ρόλο… Bruce Lee, άψογος πολεμιστής με σφιχτούς κοιλιακούς, καθόλου φλεγματικός (μάλλον άξεστος), με ένα μονίμως θολωμένο βλέμμα. Όμως, ο αξεπέραστος Downey μας κάνει να αποδεχτούμε κι αυτή την προσέγγιση και να απολαύσουμε μια μεγάλη παραγωγή.
Όλα αυτά με φόντο ένα άψογα σχεδιασμένο Λονδίνο του τέλους του 19ου αιώνα. Φαίνεται ότι το επιτελείο του Γκάι Ρίτσι έκανε προσεκτική μελέτη. Λεπτομερή σκηνικά, όχι “μπουκωμένα” CG συνθέτουν μια μουντή, υγρή, βρώμικη και… πανούργα πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σκηνοθετημένο (όπως άλλωστε αρμόζει στην video clip αισθητική των ταινιών του Ρίτσι) με γρήγορο μοντάζ, κατά στιγμές φρενήρεις ρυθμούς και επενδυμένο με μια εξίσου παιχνιδιάρικη μουσική (κατά στιγμές μου φαινόταν σαν να άκουγα τα χάλκινα του Bregovic στο Underground).
Ένα άρτιο τεχνικό αποτέλεσμα, ότι πρέπει για κρύες βραδιές μπροστά στο τζάκι, σαν τη χθεσινή…
Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς (ελλήνων και ξένων, δεν μπορώ να χωρίσω τη λογοτεχνία σε εγχώρια και διεθνή). Το αυτοβιογραφικό της “Ο χρόνος πάλι” είναι ένα συναρπαστικό παραλήρημα μιας ζωής που… ζήλεψα. Πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, είναι μια αφήγηση ποταμός (που δε διαβάζεται αναγκαστικά σειριακά….), χωρίς κανόνες, αλλά τόσο συναρπαστική που και ο πιο απαιτητικός μάλλον θα διαπιστώσει πως οι κανόνες περιττεύουν.
Τη ζηλεύω τη Σώτη. Από πολύ μικρή κατάλαβε ότι δεν ανήκει στο κατεστημένο, δεν μπορεί να ζει και να δημιουργεί πίσω από στεγανά. Γόνος μια οικογένειας φανατικών (στενόμυαλων) αριστερών διάλεξε το δικό της δρόμο. Δεν ήθελε ν’ ανήκει πουθενά και να βάζει κανόνες. Ακόμη και η τήρηση του “οικογενειακού” τελετουργικού παραβιάζεται μονίμως από την ατίθαση μικρούλα (αργότερα ενήλικη) Σώτη.
Μεγάλωσε διαβάζοντας, ακούγοντας “αιρετικές” μουσικές, ταξιδεύοντας σε απίθανα μέρη, ζώντας πραγματικά rock καταστάσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έζησε (και ζει) μια μοναχική ζωή. Ίσως…. Αν όμως η “μοναξιά” αποτελεί συνειδητή επιλογή και ειλικρινή στάση ζωής, μήπως αγγίζει την ευτυχία; (Αλήθεια, πόσοι από εμάς με τις νεοελληνικές μας συνήθειες και στείρες νοοτροπίες, αντιληφθήκαμε ότι τελικά δεν είμαστε ευτυχισμένοι…..;)
Το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, η επικίνδυνη Αφρική, ακόμη και μέσα από τις συχνά μουντές περιγραφές, φαντάζουν γοητευτικές μέσα από το βλέμμα της Τριανταφύλλου.
Μπορεί όλη αυτή η νοοτροπία να δείχνει ένα είδος σνομπισμού, μια δήθεν εγωκεντρική κουλτουριάρα; Όχι. Όλο το βιβλίο βρίθει από αναφορές σε συγγραφείς, σε αγαπημένα αναγνώσματα που αντιμετωπίζονται με… φθόνο. Δεν ξέρω αν είναι από διάθεση μετριοφροσύνης, αλλά αυτή “ζήλεια” προς τους συναδέλφους δείχνει ακριβώς ότι δε θεωρεί τον εαυτό της κάποιο σπουδαίο και συχνά σαρκάζει την όποια ανεπάρκειά της.
Μάλλον, έμμεσα, μας διδάσκει ότι θα πρέπει να ζούμε όπως επιθυμούμε, να μην ανήκουμε εκεί που πραγματικά δε θέλουμε και συνεχώς να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι σε ό,τι κάνουμε. Η Σώτη προσπαθεί να γίνει ακόμη καλύτερη συγγραφέας… είναι κακό αυτό;
Σχετικές Καταχωρήσεις
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ «ανδρώθηκα» ψηφιακά -καλώς ή κακώς- με τα Windows 3.1, οπότε καταλαβαίνετε τη… συγκίνησή μου όταν έπεσα στη «σύγχρονη» διαδικτυακή υλοποίησή τους. Δεν ξέρω που αποσκοπούσαν οι δημιουργοί του michaelv.org, εμένα πάντως μου ξύπνησαν ευχάριστες αναμνήσεις…
Φυσικά και δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο λειτουργικό σύστημα, αλλά μερικές από τις βασικές λειτουργίες είναι εκεί.
[πηγή]
Σχετικές Καταχωρήσεις
Κλισέ: ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας έντιμος άνθρωπος με καλές προθέσεις. Ναι, το έδειξε μάλιστα αναγνωρίζοντας το λάθος της κυβέρνησής του μετά το ντόρο που έγινε με τα τέλη κυκλοφορίας. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως τον… οίστρο που τους έχεις πιάσει με την "πράσινη" ανάπτυξη, τις "πράσινες" πολιτικές και τα…. πράσινα άλογα. Όταν είδα εκείνο το "περιβαλλοντικά τέλη" στη σχετική ειδοποίηση των τελών, μου γύρισαν τα μυαλά.
Το αυτοκίνητό μου είναι του 2000, άψογα συντηρημένο, με κάρτα καυσαερίων και περασμένα όλα τα ΚΤΕΟ με το… σπαθί του και όχι από την… πίσω πόρτα, κοινό μυστικό είναι το τι γίνεται στα περιβόητα κέντρα "τεχνικού ελέγχου".
Τί σκοπό ακριβώς εξυπηρετούν τα περιβαλλοντικά τέλη; Φυσικά και θέλω καινούριο αυτοκίνητο αντιρρυπαντικής τεχνολογίας. Υβριδικό κατά προτίμηση…. Με ρωτάει όμως κανείς αν μπορώ να το αγοράσω; Μου επιβάλλεται πρόστιμο γι’ αυτή την… "ανεπάρκειά" μου; Ή τη ρυπογόνα –δήθεν- συμπεριφορά μου;
Θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο οικολόγος από όλους αυτούς που μπορούν και αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε χρόνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Συγχρόνως, μήπως το ίδιο το κράτος καταργεί την ιδιότητα της κάρτας καυσαερίων και των ΚΤΕΟ κατ’ επέκταση; Μήπως έμμεσα αναγνωρίζει την ανεπάρκειά τους και το…. φαγοπότι που έχει στηθεί σ’ αυτά, τις τελευταίες… δεκαετίες; Ας τα καταργήσει και ας επιβάλλει μόνο "περιβαλλοντικά" τέλη.
Και έρχομαι στην ουσία του πράγματος: μπορεί κανείς να μου εξηγήσει πως τα περιβαλλοντικά τέλη θα βοηθήσουν το περιβάλλον; Εύλογο ερώτημα, έτσι δεν είναι; Όσο και να με ζορίζει το χαράτσι, εγώ αμάξι δεν αλλάζω, τουλάχιστο άμεσα, και θα πληρώνω τα τέλη μου κανονικότατα, εξάλλου 100 ευρώ περισσότερα "δε με σώζουν" έτσι κι αλλιώς…
Όλα αυτά είναι προφάσεις. Επειδή, όπως είπα στην αρχή, θεωρώ τον Παπανδρέου έντιμο άνθρωπο θα εκτιμούσα πολύ περισσότερο να βγει και να πει πως το ταμείο είναι άδειο και δώστε όλοι από ένα ποσό μαζί με τα τέλη κυκλοφορίας (ίσως τα εν λόγω τέλη είναι τα μόνα που εισπράττονται στη χώρα που η φοροδιαφυγή είναι συνώνυμο του… εθνικού ύμνου) για να σωθούμε. Ειλικρινά, θα το θεωρούσα πολύ γενναία παραδοχή και θα το έκανα μετά χαράς, άσχετα με το αν δε φταίει ο απλός πολίτης για την κατάντια των ταμείων. Ας μη μεταθέτουν τις ευθύνες για τις δικές τους λάθος ενέργειες στους πολίτες. Εξάλλου γνωρίζουμε ότι εμείς θα πληρώσουμε (πάλι) τη νύφη, τουλάχιστο ας το μας το πουν ευθέως.
Σχετικές Καταχωρήσεις
Η Λίσμπετ Σαλάντερ, η ιδιόρρυθμη αντι-ηρωίδα του μακαρίτη Στιγκ Λάρσον επανέρχεται στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Millenium ως "Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά". Πρόκειται για έναν ποταμό… 700 σελίδων στο πνεύμα του "Κοριτσιού με το τατουάζ".
Η μυστηριώδης Λίσμπετ, λοιπόν, απολαμβάνοντας τα πλούτη που απόκτησε χάρη στο ταλέντο της στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ταξιδεύει απολαμβάνει τον μοναχικό βίο της σε ένα θέρετρο στην Καραϊβική διαβάζοντας… μαθηματικά(!). Μετά από πολύ καιρό επιστρέφει στη Σουηδία όπου από το πουθενά κατηγορείται για τρεις φόνους: δύο δημοσιογράφων που ερευνούν σοβαρές υποθέσεις εμπορίας λευκής σάρκας (trafficking) και του δικηγόρου "επιμελητή" της που την κακοποίησε στο παρελθόν.
Στην ιστορία εμφανίζεται και πάλι ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ συνεργάτες του οποίου στο περιοδικό Millenium είναι οι δύο δολοφονημένοι δημοσιογράφοι. Ο Μίκαελ, σε αντίθεση με την αστυνομία, είναι πεπεισμένος για την αθωότητα της Λίσμπετ και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να την αποδείξει. Εξάλλου, της χρωστάει τη ζωή του… (καλό είναι πάντως για όποιον καταπιαστεί με τα βιβλία του Λάρσον να τα διαβάσει από το πρώτο, χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει την πλοκή, απλά γίνονται πολλές αναφορές σε προηγούμενα γεγονότα).
Στην πορεία μαθαίνουμε επιτέλους όλη την πορεία της Σαλάντερ, τα άσχημα παιδικά της χρόνια, τη νοσηλεία της σε ψυχιατρικό ίδρυμα, στοιχεία που διαμόρφωσαν το ιδιόμορφο και απόμακρο του χαρακτήρα της.
Συναρπαστικό και το δεύτερο βιβλίο του Λάρσον αν και στιγμές -όπως και το πρώτο- με κούρασε. Θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο πιο μικρό, όχι πως δεν "βγαίνει" παρόλο τον όγκο του. Η πλοκή του σε κάνει κατά στιγμές να μη θέλεις να το αφήσεις.
Δεν έχω ιδέα για το σουηδικό σύστημα περίθαλψης, αλλά οι αρνητικές αναφορές του συγγραφέα (και δημοσιογράφου… έχει σημασία κι αυτή του η ιδιότητα) με προβλημάτισαν για τη χώρα που έχει καθιερωθεί στη συνείδησή μας ως ιδανική για να ζει κανείς.
Κι όμως, απ’ ότι φαίνεται, πέρα από τη μυθοπλασία, είναι κι αυτή μια χώρα με τις αδυναμίες της, ιδίως σε ό,τι αφορά τη μεταχείριση των γυναικών και το ειδεχθές φαινόμενο του trafficking.
Η Λίσμπετ Σαλάντερ αν και ταλαντούχα είναι μια ταλαιπωρημένη γυναίκα, γι’ αυτό έχει αναπτύξει εχθρική στάση απέναντι στην κοινωνία και στους ανθρώπους. Αυτό δεν δικαιολογεί τον Λάρσον που αν και πραγματεύεται, λίγο πολύ, πραγματικά ζητήματα παρουσιάζει την κύρια ηρωίδα του σαν την… wonder woman. Μόλις 1,50 ύψος και 45 κιλά, αλλά ρίχνει ξύλο σαν τον… Μπρους Λι, μπορεί και ξεθάβεται έχοντας μια σφαίρα στο κεφάλι(!) και το αποκορύφωμα όλων: λύνει το θεώρημα του Φερμά σαν να πρόκειται για απλή δευτεροβάθμια εξίσωση του γυμνασίου. Τη συμπαθούμε τη Λίσμπετ, αλλά αυτό πάει πολύ…
Πρόσφατα είδα πως μεταφέρθηκε κι αυτό στο σινεμά. Ούτε το πρώτο είδα ακόμη, αλλά διάβασα καλές κριτικές… Μου φαίνεται πως θα τα δω μαζεμένα και θα επανέλθω…
Υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει κάποιος -ακόμη και ο πιο αισιόδοξος-, ότι οι πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης θα ήταν όπως τις περιέγραφε ο νέος πρωθυπουργός; Απλά όφειλε να το κάνει μέσα στο πνεύμα της αισιοδοξίας που φέρνει η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού μετά από εκλογές.
Από κει και πέρα ερχόμαστε στην ουσία του πράγματος: η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι σκόρπιες και πομπώδεις εξαγγελίες, αλλά… δουλειά. Έτσι απλά. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι καλές προθέσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι οι προθέσεις να γίνονται έργο.
Δε θέλω να αναφερθώ σε τι έκανε και τι δεν έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Εξάλλου οι εφημερίδες τις τελευταίες μέρες βρίθουν από "απολογισμούς" του πρώτου τριμήνου της διακυβέρνησής του. Θέλω να κάνω τον δικό μου απολογισμό….
Το έκανε κάποτε ο Παπαντωνίου (αν θυμάμαι καλά….), το έκανε ο Αλογοσκούφης, το έπραξε -με το ίδιο ύφος- και ο Παπακωνσταντίνου: υπάρχουν γιατροί στο Κολωνάκι που δηλώνουν 1000 ευρώ το χρόνο ενώ ζουν στη χλιδή πράγμα που σημαίνει ότι φοροδιαφεύγουν. Σώπα! Δηλαδή τι μας είπατε; Το αυτονόητο; Αυτό που ήδη γνωρίζουμε; Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Θα είχα μεγαλύτερο "κάψιμο" να μάθω ότι οι (μεγαλο) φοροφυγάδες μπαγλαρώνονται από τις ελεγκτικές υπηρεσίες κάποια στιγμή και πληρώνουν όλα όσα πρέπει να πληρώσουν. Θα ήθελα να ακούσω, ίσως με διάθεση… ανακούφισης, ότι δημεύτηκαν περιουσιακά στοιχεία γνωστών (στην εφορία) φοροφυγάδων.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για περικοπές συντάξεων ή μισθών, δηλαδή εισοδημάτων που ποτέ δεν αποκρύπτονται, ενώ από την άλλη ορισμένοι που προκαλούν με τον πολυτελή τρόπο ζωής τους να…. αλωνίζουν και να είναι μονίμως στο απυρόβλητο.
Ή από την άλλη η περιβόητη ρήση… "σε πιάνει το τεκμήριο". Δεν κατάλαβα δηλαδή. Από τη μια δεν φοροδιαφεύγω, αλλά από την άλλη δεν δικαιούμαι να κάνω το… σκατό μου παξιμάδι για ν’ αγοράσω ένα τζιπ θηρίο; (όχι ότι συμφωνώ φυσικά, αλλά νομίζω πως πιάνετε το πνεύμα μου…). Δηλώνω κανονικότατα τα εισοδήματά μου, δεν πάω διακοπές, μπορεί να μη… τρώω κιόλας, επειδή γουστάρω να πάρω μια τζιπάρα. Ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημά σας; Όταν είσαι νόμιμος δεν δικαιούσαι πολυτελές αυτοκίνητο. Όταν δηλώνεις το χρόνο όσα παίρνω εγώ το δεκαπενθήμερο δικαιούσαι παραπάνω από ένα και μάλιστα κυκλοφορείς άνετα επιδεικνύοντας το, βγάζοντας τη γλώσσα στους "ελεγκτικούς μηχανισμούς". Πώς συμπεραίνει το κράτος αυθαίρετα, παρότι νόμιμος και συνεπής, ότι έχω "μαύρο" χρήμα γι’ αυτό έχω τζιπάρα;
Η περιβόητη γάγγραινα της φοροδιαφυγής δεν θεραπεύεται με ανακοινώσεις και εξαγγελίες που περιγράφουν την, σε όλους γνωστή, ύπαρξή της. Απαιτεί αυστηρότητα, τίποτε παραπάνω.
Το πρώτο post του 2010 “βγαίνει” στον αέρα συγχρόνως με την (πρωινή) σημαντική είδηση ότι η “επιτυχημένη” τηλεπερσόνα ονόματι Ανδρέας Μικρούτσικος χάνει το σπίτι του σε πλειστηριασμό λόγω σημαντικών χρεών….
Δεν μπορούσα να ησυχάσω όλη μέρα μέχρι πριν από λίγο (το απόγευμα) είδα ότι τελικά η κατάσταση σώθηκε, μιας και τελευταία στιγμή βρέθηκε το οφειλόμενο ποσό. Δύσκολοι καιροί ακόμη και για τους πάλαι ποτέ “πρίγκιπες” της τηλεόρασης…
|
Hellas Blogs: Ilia Blogs (Ηλεία) Kozani Blogs (Κοζάνι) Korinthos Blogs (Κόρινθος) Syros Blogs (Σύρος) Kefalonia Blogs (Κεφαλονιά) Paros Blogs (Πάρος) |
![]() |
Copyright © 2008 Katerini Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 10.03.2010 11:40:42 |
