ΤεμπελιάΔεν έχω κέφι για δουλειά,
πάλι με δέρνει τεμπελιά
και κάθομαι στο στρώμα...
Βρίσκω το σώμα μου βαρύ
και όλ’ η γη δεν με χωρεί
κι ο ουρανός ακόμα.
Κακά νομίζω τα καλά
και βλέπω μια στα χαμηλά
και μια κοιτώ απάνω...
Σ’ αυτόν τον κόσμο τον χαζό
ας ημπορούσα να μη ζω,
μα... δίχως ν’ αποθάνω
Και η μουσική εκδοχή του ποιήματος από τον Θανάση Γκαϊφύλλια
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ΑΠΟΥΡΩ" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
