Δεδηλωμένος τζογαδόρος ο γράφων, ξεκίνησα το τζόγο στα παιδικά μου χρόνια,όταν παραμονή πρωτοχρονιάς παίζαμε τριανταμία με...φασόλια, μέχρι που κατέληξα να στήνω παιγνίδια παρέα με τον Μπέο (ευτυχώς δε με πήρανε χαμπάρι, να με τσουβαλιάσουνε και μένα!), ποιος θα πάρει τη σέντρα στο παιγνίδι Αναγέννηση Κολινδρού - Πανναυπλιακός το 1969!!! Ετσι δεν ήταν δυνατό να μου διαφύγει η κλήρωση και προσφορά της καλής συνιστολόγου και συγγραφέως Μαρίας Τζιρίτα, όπου μετά από αδέκαστη κλήρωση, όπως η ίδια η καλή μας φίλη ομολογεί(κλικ εδώ), κέρδισα ένα αντίγραφο από το τελευταίο μυθιστόρημα της.
Όπως της υποσχέθηκα και όπως είχα ηθική υποχρέωση, ανέλαβα σήμερα να παρουσιάσω το βιβλίο της...
Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:
- Αυτά τα δυο παιδιά, η Αφροδίτη και η Νίκη, από το καλοκαίρι των δέκα τους χρόνια,έμελλε ν' αγαπηθούν και να γίνουν φίλες αχώριστες. Τι ήταν εκείνο που έφερε κοντά δυο τόσο διαφορετικά πλάσματα και τα κράτησε μαζί για τόσο πολλά χρόνια; Ήταν αγάπη πραγματική ή απλώς μια προσπάθεια να ξεπεράσει η μία την άλλη; Κι ήταν πράγματι διαφορετικές ή μήπως τελικά ήταν τόσο ίδιες, όσο δε θέλησαν ποτέ να παραδεχτούν; Η ιστορία της παράλληλης ζωής δυο γυναικών, που απέδειξαν πως
" Όταν αγαπάς, είναι για πάντα".
Και η ταπεινή μου γνώμη, ώρα για...θάψιμο, Μαρία μου, όπως σου το υποσχέθηκα! Προσωπικά δεν πολυδιαβάζω μυθιστορήματα αυτού του τύπου (αγάπη, έρως, φιλία, συναισθήματα), που είναι της μόδας εδώ και αρκετά χρόνια. Αυτό δε σημαίνει ότι μέσα σ'αυτή τη μόδα δε διακρίνω και καλή γραφή, όπως στην περίπτωση της Μαρίας. Της το είχα πει από την πρώτη κιόλας συγγραφική παρουσία της, από το πρώτο της μυθιστόρημα, ότι ξεχωρίζει η γραφή της, ξεφεύγει από την πεπατημένη του είδους. Το σασπένς, οι ανατροπές, κυριαρχούν στη γραφή της και δίνουν μια άλλη διάσταση στην ανάγνωση. Πιστεύω λοιπόν πως αν πιστέψει πως ολοκλήρωσε τον κύκλο της σ' αυτό το λογοτεχνικό είδος, θα μπορέσει να περάσει άνετα στο κοινωνικό ακόμη και στο αστυνομικό μυθιστόρημα, έστω κι αν αυτό που λέω, ακούγεται ως υπερβολή. Η στροφή που προτείνω θα την απεγκλωβίσει από την τυποποίηση και θα αναδείξει ακόμα περισσότερο το λογοτεχνικό της τάλαντο. Ίσως την...τρομάξουν αυτά που γράφω, αλλά μπορώ να της αποδείξω ότι έχω δίκιο που περιμένω τόσα πολλά από εκείνη. Οι ήρωές σου, Μαρία μου, κινούνται μέσα στον αυστηρά προσωπικό τους χώρο, λίγο εγωιστικά θα έλεγα, τίποτα απ' όσα συμβαίνουν παραέξω δεν τους αγγίζει...Αν αυτό το "παραέξω", ο κοινωνικός περίγυρος, τα συμβαίνοντα, σημαντικά ή ασήμαντα, επιδράσουν πάνω τους και περάσουν μυθιστορηματικά στον αναγνώστη, τότε είμαι απόλυτα σίγουρος ότι η καλή μας Μαρία θα αναδειχθεί σε μια από τις καλύτερες σύγχρονες συγγραφείς. Και τότε θα δικαιωθώ και γω και θα δικαιούμαι να ζητήσω τα...ποσοστά μου, επειδή διέκρινα τις δυνατότητες εξέλιξης της Μαρίας μας!
Ουφ, τέλειωσε το θάψιμο! Η σειρά σας τώρα...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ΑΠΟΥΡΩ" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
