ορισμένα απ' αυτά δεν είναι προσιτά σε κάθε βαλάντιο,
αλλά είναι εύκολο να βρεθεί κάτι που θα συνδυάζει ποιότητα και προσιτές τιμές...
Στα φοιτητικά μας νιάτα εύλογο ήταν να αναζητούμε τέτοια στέκια, ταβέρνες που ικανοποιούσαν και το κέφι μας αλλά και τα οικονομικά μας. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ποτέ φοιτητικά στέκια εκείνης της εποχής στη Θεσσαλονίκη, τη Δόμνα,
το Σουέζ και άλλα...(κλικ εδώ, στα σχόλια)...
Πολύ περισσότερα φθηνά και καλά για πρόχειρο φαγητό βρίσκαμε παντού, η Θεσσαλονίκη πάντα είχε τη φήμη της πόλης για όλα τα γούστα και τα πορτοφόλια, όμως φαγητό και χιούμορ αυθεντικά λαϊκό, θυμοσοφικό, λίγα συνδυάζανε.
Το σνακ μπαρ της ιστορίας μας βρισκόταν στην τότε οδό Βασιλίσσης Σοφίας, σήμερα Εθνικής Αμύνης, απέναντι από το τότε 1ο Γυμνάσιο Θηλέων. Ο ιδιοκτήτης του και ψητάς ταυτόχρονα, ενας χαρακτηριστικός λαϊκός τύπος, καλοθρεμμένος, με μια κοιλιά που προηγούνταν του υπόλοιπου σώματος, κατά την άποψή μου ο καλός ψητάς πρέπει να τά 'χει τα κιλά του, να δείχνει οτι είναι δεδηλωμένος μερακλής και καλοφαγάς, έτσι αποκτά την εμπιστοσύνη του καλοφαγά πελάτη, φαντάζεστε ψητάς σε γυράδικο να είναι κάποιος ελαφρών βαρών, τι εμπιστοσύνη να του δείξει ο μερακλής...Το ογκώδες σύνολο συμπλήρωνε παχιά, κατάμαυρη, στριφογυριστή μουστάκα. Συν τοις άλλοις ο ήρωάς μας διέθετε από φυσικού του, όπως φαινόταν, γνήσιο, αυθόρμητο λαϊκό χιούμορ, το οποίο εξέφραζε με διάφορα αποφθέγματα, γραμμένα σε χαρτόνι και τα οποία διαφήμιζαν το μικρό μεν(στα όρθια σχεδόν, σε πάγκους τρώγαμε) αλλά εξαίσιο μαγαζάκι του...
Θυμάμαι την μοναδικής έμπνευσης διαφημιστική ατάκα του:-Τα κρέατά μας, όταν ήταν ζωντανά, έβοσκαν με τα ελάφια!
Το μενού περιελάμβανε πιάτα με σουβλάκι (καλαμάκι για τους Αθηναίους φίλους), γύρο, λουκάνικα χωριάτικα, σουτζουκάκια...Τα χορταστικά πιάτα του εκείνη την εποχή, γύρω στο '70, στοίχιζαν δυο-τρεις δραχμές, όταν σε εστιατόρια και ταβέρνες πληρώναμε έξι-εφτά. Το '80 η τιμή είχε φτάσει δεκαπέντε δραχμές το πιάτο.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα σήμερα, το βρίσκω απίθανο, όπως επίσης δε βρίσκω πια ταβερνιάρηδες, μαγαζάτορες αυτού του τύπου. Αλλάξανε τα πράγματα, δεν μπορούμε να φανταστούμε τον ιδιοκτήτη ενός ταχυφαγείου αμερικάνικης προέλευσης (φαστ φουντ), να αστεϊζεται με τους πελάτες του και να διαφημίζει με χιούμορ το μαγαζί του...
ΥΓ. Το φωτογραφικό αρχείο του Vad δε διαθέτει ελάφια, γι αυτό δανείστηκα φωτογραφία από τις εικόνες του Google.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ΑΠΟΥΡΩ" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
