Αξίζει όλο το σεβασμό μας. Εκτός από τον παραδοσιακό ρόλο που της επιβάλλουντα κοινωνικά στερεότυπα, επιφορτίστηκε και το ρόλο της εργαζόμενης, χωρίς να απαλλαγεί ιδιαίτερα από τον υπόλοιπο "φόρτο", μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά κλπ, κλπ...Όμως όπως πανάξια κερδίζει την αναγνώριση, οφείλει και να τη διατηρήσει...
Χωρίς ευτυχώς να αποτελεί κανόνα, η μητρότητα, προπαντός στο δημόσιο τομέα, χρησιμοποιείται ως αφορμή για εξυπηρέτηση "ιδίων" συμφερόντων.
-Ακόμα αισθάνομαι ντροπή για τη μητέρα-εκπαιδευτικό, η οποία επικαλούμενη τη δήθεν ασθένεια του παιδιού της, σκλήρυνση κατά πλάκας, με βεβαίωση γιατρού παρακαλώ, έπαιρνε απόσπαση επί δέκα συναπτά έτη! Για όνομα του Θεού, γιατρός δεν είμαι, αλλά ξέρω ότι το χρονικό περιθώριο της συγκεκριμένης ασθένειας δυστυχώς δεν είναι τόσο μεγάλο. Τόσο ανάλγητη η μάνα, που παρουσίαζε το παιδί της άρρωστο, ώστε να πάρει η ίδια απόσπαση;
-Πώς καταδεχόταν μητέρα-εκαιδευτικός και την "κοπανούσε" κάθε φορά που είχε έβδομη ώρα δήθεν για να πάρει τα παιδιά της απ' το σχολείο, ενώ οι πάντες γνώριζαν ότι τα παιδιά είχαν σχολάσει από τις 12 το μεσημέρι; Εφταιγε ο διευθυντής της, ο οποίος μετά από πολλές συστάσεις της έκανε αναφορά; Οχι φυσικά...
-Στον αντίποδα, αποκαλύπτομαι με όλο το σεβασμό στην αξιοπρέπεια που επέδειξε άτεκνη εκπαιδευτικός, η οποία επί δεκαέξι χρόνια δεν καταδέχτηκε ποτέ να επικαλεσθεί τη θεραπεία τεκνοποίησης, για να παίρνει απόσπαση. Η ηθική δικαίωση
της ήρθε αργότερα, όταν αξιώθηκε και να αποκτήσει παιδί και να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη μετάθεση...
Είναι κανόνας η αξιοπρεπής στάση της έστω κι αν δεν αναγνωρίζεται...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ΑΠΟΥΡΩ" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
