Λίγο το χιονισμένο τοπίο που το χάζεμά του δε μ’ άφηνε να κάτσω στον υπολογιστή, λίγο το μωρό και φυσικά η κακή διάθεση από τα όλο και χειρότερα οικονομικά μας, δεν επέτρεψαν ένα ουσιαστικό σερφάρισμα αυτή την εβδομάδα.
- Η “μικρή” αύξηση των διοδίων: Ο Φώτης “σημειώνει” την κατάντια των γελοίων αυξήσεων στα διόδια.
- Οι 10 Συμβουλές προς τους ΕΛΛΗΝΕΣ φιλόξενους ψηφοφόρους: Ένα ωραιότατο κείμενο για την ποιότητα των ελλήνων ψηφοφόρων. Ίσως, αν από παλαιόθεν ψηφίζαμε έτσι, τα πράγματα να ήταν καλύτερα.
- Φεβρουάριος – Ένα μυθιστόρημα: Ζηλεύω τα κείμενα και τα… πειράματα του συνονόματου Θοδωρή. Πολύ ωραία γραφή και μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
- The Rise and Fall of Megaupload: Μη μου πείτε ότι δεν έχετε κάνει τη… ματσακονιά σας κατεβάζοντας κάτι “πολυπόθητο” από το Megaupload. Δείτε στο inforgraphic την ιστορία του.
- Happiness Takes (A Little) Magic: Ένα εξαιρετικό κείμενο για την αναζήτηση της ευτυχίας.
Περισσότερα... »
To 
Τον τελευταίο καιρό, ιδίως αφού γεννήθηκε το παιδί, οι βιβλιοφιλικές μου αναζητήσεις έχουν να κάνουν, σε μεγάλο βαθμό, με το 
). Το μυθιστόρημα απαιτεί μεγαλύτερη συνέπεια και αφοσίωση, ένα είδος “προγράμματος ανάγνωσης”, αλλιώς η ροή της πλοκής εξανεμίζεται και ξεχνάς τι έχεις διαβάσει.
Μου αρέσουν οι ταινίες που το σενάριο τους βασίζεται σε πραγματική ιστορία, έχουν μια γοητεία, σε κάνουν να ταυτίζεσαι με τους ήρωες, θεωρώντας ότι μπορεί να είναι κάποιος από τη γειτονιά σου, γιατί όχι κάποιος γνωστός σου. Κάπως έτσι είναι η πλοκή του 
Το 
Από την πρώτη παράγραφο του 
Η υπηρεσία 
Ακόμη περισσότερο, μπορούμε να εγγραφούμε σ’ ένα feed μέσα από την εφαρμογή, να φτιάξουμε φακέλους και φυσικά όλα αυτά να συγχρονιστούν αυτόματα με τον Google Reader.
Στο σημείο αυτό θα σημειώσω ένα μοναδικό μειονέκτημα: δεν υπάρχει δυνατότητα για Facebook sharing. Οι δημιουργοί της εφαρμογής μάλλον είναι από τους λίγους σ’ αυτόν τον πλανήτη που… μισούν το Facebook και πήραν την εκδίκησή τους αγνοώντας το ως “κοινωνικό δίκτυο” εντελώς.
Ίσως από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος το 
Το 
Πράγματι, το φάρμακο είναι κάτι παραπάνω από θαυματουργό. Ο Έντι θα γράψει το βιβλίο σε λίγες μόνο μέρες, θα μάθει ξένες γλώσσες μόνο με το άκουσμά τους, θα πάψει να είναι βρωμιάρης και θα τακτοποιήσει στην εντέλεια το σπίτι. Ακόμη περισσότερο, θα κατανοήσει και θ’ αρχίσει να βγάζει λεφτά από τον δαιδαλώδη κόσμο του χρηματιστηρίου και των επενδύσεων. Κάποια στιγμή, όμως, η ισχύς του φαρμάκου παύει να ισχύει και επιστρέφει στην παλιά πραγματικότητα, της “περιορισμένης” γνωστικής επίδοσης και της μιζέριας. Πηγαίνει στο σπίτι του κουνιάδου του για περισσότερα χάπια. Εκεί, έπειτα από μια περίεργη συγκυρία, τον βρίσκει δολοφονημένο και το διαμέρισμα άνω-κάτω. Είναι προφανές τι ψάχνουν… Ο Έντι, όμως, βρίσκει τα κρυμμένα πολύτιμα χάπια και η ζωή του αρχίζει να κινείται “εκτός ορίων”.
Η Σάρα Λίντεν (Mireille Enos), χωρισμένη αστυνομικός με ένα παιδί, περνάει μια τελευταία μέρα στην πόλη του Seattle, έχοντας ετοιμάσει τις βαλίτσες της για την Καλιφόρνια να συναντήσει το νέο της σύντροφο. Ήδη έχει φτάσει στο τμήμα ο αντικαταστάτης της Στίβεν Χόλντερ (Joel Kinnaman), προερχόμενος από τη δίωξη ναρκωτικών.
Η φαινομενική ρουτίνα διαταράσσεται από την καταγγελία για μία εξαφάνιση, μια νεαρής κοπέλας, της Ρόζι Λάρσεν. Δυστυχώς, η αναζήτησή της, καταλήγει στην ανακάλυψη του κακοποιημένου σώματος της νεαρής στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Η πρώτη έρευνα δείχνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην προεκλογική ομάδα του πολλά υποσχόμενου υποψήφιου δήμαρχου της πόλης, του Ντάνιελ Ρίτσμοντ. Η Λίντεν αναβάλλει την αναχώρησή της για λίγες μέρες, νομίζοντας ότι πρόκειται για μια εύκολη υπόθεση. Όμως, τα πράγματα εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Όλα τα στοιχεία της έρευνας οδηγούν σε αδιέξοδα ή σε ακόμη περισσότερες νεφελώδεις ενδείξεις για την ταυτότητα του ενόχου. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τις αντιδράσεις των γονιών της νεκρής, τις σχέσεις της, το “σκοτεινό” ποιόν της, ενώ οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς.
Την πρώτη μέρα του Οκτώβρη εμφανίζεται “ο Παλμός”, ένα ασαφές “μήνυμα” που μεταδόθηκε σε όλα τα κινητά τηλέφωνα και μετέτρεψε τους ιδιοκτήτες του σε ένα είδος ζόμπι. Όσοι δέχτηκαν το “μήνυμα” έχασαν την ανθρώπινη ιδιότητά τους, επέστρεψαν σε μια ζωώδη κατάσταση με μόνη έγνοια την αναζήτηση τροφής. Σκοτώνουν αδιακρίτως τους γύρω τους, ενώ σιγά σιγά μετατρέπονται σε μια αγέλη ανθρωπόμορφων όντων με περίεργες τηλεπαθητικές ικανότητες.
Είναι ένα βιβλίο με ξεκάθαρο ιστορικό υπόβαθρο, με κύριο θέμα τη συνένωση δύο διαφορετικών κόσμων, προσπαθώντας να τηρήσεις τις ευαίσθητες ισορροπίες. Η εκμετάλλευση των ραγιάδων -και από τις δύο μεριές-, βασισμένη, προφανώς, σε πληθώρα λαογραφικών και εθνολογικών στοιχείων, αποτέλεσμα έρευνας του Καλπούζου, δεν αφήνει περιθώρια για μεροληψίες. Εκείνες οι εποχές δεν είχαν “καλούς” ή “κακούς”. Όλοι, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκείας, είχαν το μερίδιο ευθύνης για το σκοτάδι και την εξαθλίωση.
Εδώ και λίγο καιρό χρησιμοποιώ, όχι φανατικά ομολογουμένως, το 
«Η ομίχλη»
Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει 
