Συζητούσα χθες με τη μητέρα μου τα περί χρέους, περικοπών, πτώχευσης, απολύσεων και όλα τα λοιπά ευχάριστα. Μου έλεγε, όπως πολλοί άλλοι της ηλικίας και της γενιάς της, πως πρέπει όλοι να συνδράμουμε στη σωτηρία της χώρας, θέτοντας μάλιστα το δίλημμα «πτώχευση ή προσωρινά σκληρά μέτρα».
Η μαμά ανήκει στη γενιά των πολιτών εκείνων που από τη μεταπολίτευση και μετά μπόρεσαν και έφτασαν, σαν δημόσιοι υπάλληλοι, σε ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο χωρίς να στερηθούν τίποτα, απολαμβάνοντας τη σιγουριά της δουλειάς και των επαρκών οικονομικών απολαβών. Όμως, συγχρόνως, δεν αντιλαμβανόταν ότι έξω από τον κύκλο των λειτουργών του κράτους, τίποτα δεν έστεκε σωστά, ιδίως στο κομμάτι που αφορά στην είσπραξη των φόρων.
Σε σχέση με τη χθεσινή μας κουβέντα, διάβασα σήμερα την αναφορά σε άρθρο ξένου περιοδικού (γερμανικού) που αναφέρεται διεξοδικά -και με παραδείγματα- στη μάστιγα της φοροδιαφυγής, κατά την ταπεινή (και όχι οικονομολογική) μου άποψη το κύριο αίτιο της κατάντιας που έχουμε περιέλθει.
Δεν ξέρω πλέον τι να υποθέσω ή να διαλέξω μεταξύ των σκληρών μέτρων και της πτώχευσης. Διαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνω ότι η κρίση και η… λαίλαπα των μέτρων χτυπά σφοδρά μόνο τα υποζύγια, τους πληβείους, αυτούς που, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν επρόκειτο να κάνουν περιουσίες απολαμβάνοντας το καθεστώς της πλήρους και αέναης ατιμωρησίας. Ανακοινώνονται πομπώδεις λίστες οφειλετών, αλλά δε βλέπω καμία λίστα με αυτά που εισπράχθηκαν από τους παρανομούντες. Δε με νοιάζει καθόλου αν στα περίχωρα της Κατερίνης, σ’ ένα μικρό χωριό υπάρχει μια βιοτεχνία, οικογενειακή επιχείρηση, που χρωστά ένα σωρό (εξαψήφιο νούμερο) ευρώ στην εφορία, ενώ συνεχίζει κανονικά να λειτουργεί. Διαπιστωμένο «έγκλημα», ανύπαρκτη τιμωρία… Πολύ θα ήθελα να δω κάποια στιγμή μια λίστα, ας μην είναι τόσο μεγάλη, με αυτούς που πλήρωσαν, δημεύτηκαν, τιμωρήθηκαν, μπήκαν φυλακή.
Κυκλοφορεί μια έντονη φημολογία περί εκλογών. Χεστήκαμε… (συγνώμη, αλλά είναι η πρώτη φράση που μου έρχεται στο μυαλό…). Θα ανεβάσουν οι εκλογές στην εξουσία μια κυβέρνηση που θα πάψει να εξοντώνει αργά και βασανιστικά τη μικρομεσαία τάξη ή μία που θα δείξει την πυγμή να τα βάλει με το κατεστημένο που έχει ανάγει τη μόνιμη κλεψιά (και την επακόλουθη ατιμωρησία) σε… λειτούργημα;
Θέλοντας να απαντήσω στη μαμά, τελικά κλίνω προς τη… πτώχευση. Ας σταματήσουν να με πληρώνουν, ας με διώξουν, ας με αφήσουν στην ησυχία μου, χωρίς να με βασανίζουν με το κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας… Και όταν παρέλθει ο ικανός χρόνος, ας ξεκινήσω πάλι από την αρχή…
Η εικόνα στην αρχή του post την τσίμπησα από το forologoumenos.gr. Θα δείτε πάνω δεξιά το νούμερο να αυξάνει, δεν ξέρω αν είναι αληθινό, αλλά προκαλεί ένα… δέος…
- Share this on del.icio.us
- Share this on Facebook
- Email this via Gmail
- Add this to Google Reader
- Share this on LinkedIn
- Stumble upon something good? Share it on StumbleUpon
- Tweet This!
- Ψηφιακή…γραφειοκρατία (0)
- Η λέξη του μήνα: πάγωμα (με ρασοφόρες εξαιρέσεις) (2)
- Βαρέθηκα τα αυτονόητα… (0)
- Παλινωδίες… (0)
- Λαϊκίζοντας… (0)
- Περί αναρχίας… (0)
- Περιορίστε τα λόγια και εργαστείτε (0)
- Ζήτω το “τζάμπα πληρώνουμε” κ. Πρετεντέρη (0)
- Περί τραμπουκισμού (2)
- Το τέλος της… τσίπας (1)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
