Έκπληκτος έμαθα σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στο -υπό κατάληψη- σχολείο μου, πως ο εισαγγελέας της Κατερίνης κάλεσε τους διευθυντές των σχολείων να παρουσιαστούν στα δικαστήρια με έναν εκπρόσωπο του δεκαπενταμελούς και φυσικά με την παρουσία των γονιών του, προκειμένου να «συζητήσουν» για το τι συμβαίνει στα κατειλημμένα δημόσια κτίρια.
Κανένας δεν αμφισβητεί ότι η κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου είναι παράνομη πράξη, ας ξεκινήσουμε από εκεί την κουβέντα. Προσωπικά είμαι υπέρ των ανοιχτών σχολείων και πανεπιστήμιων με όλα τα προβλήματά τους. Όμως, όταν ζούμε σε κοινωνία που βράζει και δεν είναι μακριά ο καιρός που θα γίνει το μεγάλο μπαμ, ο υπερβάλλων ζήλος των δικαστικών λειτουργών μόνο καταλυτικά δεν επιδρά, αντίθετα, δυναμιτίζει μια ήδη αρρωστημένη ιστορία. Οι μαθητικές καταλήψεις είναι μια μόδα που δυστυχώς συντηρείται από ορισμένους που νομίζουν ότι θ’ αυξήσουν τα ποσοστά τους εκμεταλλευόμενοι τον “αγώνα” των παιδιών. Θα ήμουν υπέρ όταν αυτές θα γινόταν συντεταγμένα, μαζικά, με δυναμικές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις και κυρίως με τεκμηριωμένα αιτήματα.
Από την άλλη, οι παρεμβάσεις της “δικαιοσύνης” στις «αθώες» κινητοποιήσεις των μαθητών έχουν μόνο έναν σκοπό: δήθεν να φοβίσουν τους νεαρούς μαθητές και να τους υπενθυμίσουν τα περί έννομης τάξης και απρόσκοπτης λειτουργίας του κράτους. Ειρωνεύομαι φυσικά…
Εάν οι εισαγγελείς έδειχναν τον μισό ζήλο, από αυτόν που εμφανίζουν αυτές τις μέρες «προστατεύοντας» το δημόσιο σχολείο, εναντίον των φοροφυγάδων, των πολιτικών, των λαμόγιων, των άπληστων, όλων αυτών που έφεραν τον τόπο σ’ αυτή την κατάντια, τότε θα ζούσαμε ίσως σε μια καλύτερη χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση Ψωμιάδη που φάνηκε ποιος τελικά έχει δύναμη και πυγμή σ’ αυτή τη χώρα: το μέσο, ο μάγκας, το λαμόγιο, ο κλέφτης, το βύσμα… Μ’ εκείνη την περιβόητη λίστα των επιχειρήσεων που χρωστούν ένα σωρός δισεκατομμύρια, ακούσατε εσείς να παρεμβαίνει κανένας εισαγγελέας; Εγώ, όχι…
Απ’ ότι φαίνεται (και) η δικαιοσύνη είναι ένας ασθενής θεσμός, σ’ ένα κράτος που πνέει τα λοίσθια, αν δεν έχει αποδημήσει ήδη σε τόπους χλοερούς με δήμιο την τρόικα. Αναζητά εύκολα «θύματα» παρεμβαίνοντας σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, αλλά δεν σπρώχνει ποτέ το (κλισέ) «μαχαίρι στο κόκκαλο».
Αν ήμουν δικαστικός λειτουργός θα ντρεπόμουν…
- Share this on del.icio.us
- Share this on Facebook
- Email this via Gmail
- Add this to Google Reader
- Share this on LinkedIn
- Stumble upon something good? Share it on StumbleUpon
- Tweet This!
- Θες… παράδεισο; Πάθε καρκίνο… (2)
- “Δώσε τρόπο στην οργή…” (0)
- Ο «πρώτος των Ελλήνων» (0)
- Ποδηλατική Από-Δραση Πιερίας με… πένθος (0)
- Γιατί δεν καταλαβαίνω;;;; (μέρος 2ο) (1)
- Του θέρους οι (κουτο)πονηριές περνούν απαρατήρητες (0)
- Εκτός κλίματος η δημόσια τηλεόραση (0)
- Στρέφω αλλού το κεφάλι… (0)
- Γιατί θα απεργήσω αύριο… (0)
- Διλήμματα χωρίς ουσία (0)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
