Ο πρωθυπουργός επικαλούμενος την εθνική ευθύνη επέβαλλε, έμμεσα, την κομματική πειθαρχία. Αναρωτιέμαι τι είναι τελικά η δημοκρατία: είναι αυτή που ο καθένας, ακόμη και ο βουλευτής, σύμφωνα με τα πιστεύω, τις αρχές και την αξιοπρέπειά του ψηφίζει κατά συνείδηση, κυρίως όταν αντιλαμβάνεται την κατάφωρη αδικία; Ή, τελικά, απ’ ότι φάνηκε, η δημοκρατία έρχεται δεύτερη όταν πρόκειται για το κόμμα;
Άντε, να το δεχτώ κι αυτό…. Αλλά τα εκβιαστικά διλήμματα περί εκλογών φέρνουν στο προσκήνιο και άλλα ερωτηματικά. Ως γνωστόν, οι βουλευτές απολαμβάνουν ουκ ολίγα προνόμια, πέρα από τη γοητεία που ασκεί -έτσι κι αλλιώς- η εξουσία και η αναγνωρισιμότητα. Αυτοί οι τζάμπα μάγκες που κατά καιρούς αντιδρούν ισχυριζόμενοι προβλήματα με τους ψηφοφόρους τους, δεν αντέδρασαν τη στιγμή που έπρεπε. Αφέθηκαν (εύκολα μάλλον….) να παρασυρθούν από τη «μέθη της εξουσίας», των παχυλών μισθών, των ένα σωρό επιδομάτων και προνομίων, χωρίς να νοιαστούν για όλους αυτούς που στήριξαν τις ελπίδες (ή τον πιθανό διόρισμό τους…. για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…) στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπό τους.
Δε θέλω να γίνουν εκλογές, θα ήταν καταστροφικό την παρούσα στιγμή, θα νιώσω ακόμη περισσότερο τη σκληρότητα των μέτρων στο πετσί μου, αλλά δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη αυτή τη δήθεν «μαγκιά» των εθνοπατέρων.
Κι όμως, όταν η ώρα της κάλπης έρθει, ο ταπεινωμένος και κατατρεγμένος λαός τι θα κάνει; Είμαστε ώριμοι αρκετά έτσι ώστε να απεξαρτηθούμε από το κομματικό κράτος, το ρουσφέτι, τη «γνωριμία» και το βύσμα; Ακόμη και στο απίθανο σενάριο να εμφανιστεί μια κυβέρνηση από το πουθενά με πρόσωπα «κοινής αποδοχής», όπως ακούω συχνά να λέγεται, είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την πραγματικά δίκαιη διακυβέρνηση;
Το πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποί του δεν είναι αυτοφυές. Ακόμη και σ’ αυτή την περίεργη δημοκρατία γίνονται εκλογές, εμείς επιλέγουμε αυτούς που θα καθορίσουν τις τύχες μας. Μας βόλεψε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ως τώρα.
Είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε εμείς, ως απλοί πολίτες, να απαιτήσουμε πραγματική δικαιοσύνη, έννομη τάξη, αξιοκρατία; Χρειάζεται υπομονή μια τέτοια αλλαγή, αλλά αν θέλουμε να μιλάμε για «εθνική σωτηρία» ο μόνος δρόμος είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς μας.
- Share this on del.icio.us
- Share this on Facebook
- Email this via Gmail
- Add this to Google Reader
- Share this on LinkedIn
- Stumble upon something good? Share it on StumbleUpon
- Tweet This!
- Όταν η “διαύγεια” διώκεται… (0)
- Του θέρους οι (κουτο)πονηριές περνούν απαρατήρητες (0)
- Λαϊκίζοντας… (0)
- Περί αναρχίας… (0)
- Το καθημερινό παραμύθιασμα (0)
- Να έρθουν, να μην έρθουν, να έρθουν, να μην έρθουν…. (1)
- Η σαγήνη της εξουσίας (0)
- Γράμμα από έναν ανώνυμο ψηφοφόρο προς τον καινούριο πρωθυπουργό (0)
- Πολιτικοί και διαδίκτυο: πονεμένη ιστορία; (0)
- Απορίες ενός απλού (…ίσως χαζού) πολίτη (0)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
