Από χθες στο πολιτικό -και όχι μόνο- προσκήνιο κυριαρχεί η “ιστορική” συμφωνία μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων. Δεν παρακολούθησα τη συνεχή ροή ειδήσεων όλο το σαββατοκύριακο (ποιος ο λόγος ν’ ακούω φλυαρίες από δημοσιογράφους στημένους όλη μέρα έξω από τα επιτελεία των κομμάτων;), μόνο χθες το βράδυ έριξα μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο για να ενημερωθώ για το αναμενόμενο.
Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η ανεξήγητη επιμονή του Σαμαρά κάμφθηκε έπειτα από τις απειλές των Ευρωπαίων για χρεωκοπία σε περίπτωση ασυνεννοησίας. Τί ήθελε να επιτύχει ο Σαμαράς; Την ανατροπή των όρων του μνημονίου που δεν ψήφισε; Ήθελε αναδιαπραγμάτευση των ειλημμένων αποφάσεων; Όχι. Απλά, μέσω δήθεν εντυπωσιακών αντιπολιτευτικών κορωνών, προσπάθησε να γίνει αρεστός, προσβλέποντας στο θετικό για το κόμμα του αποτέλεσμα των εκλογών που, απ’ ότι φαίνεται, θα γίνουν τον Φλεβάρη. Έβαλε, δηλαδή, πάλι πάνω απ’ όλα το συμφέρον του κόμματος και τη λατρεία για την “καρέκλα”, παρά τη διάσωση της χώρας.
Υπάρχει και η άλλη προσέγγιση. Πέρα από τον “ιστορικό” χαρακτήρα της συμφωνίας, πουθενά δεν άκουσα να αναφέρεται, τουλάχιστον στα δημοφιλή ΜΜΕ, τι σημαίνουν όλα αυτά για τους πολίτες. Δε διαφωνώ, ότι είναι όμορφη η εικόνα να βλέπεις τους “εχθρούς” να κάθονται στο ίδιο τραπέζι, ακόμη και με προσποιητή αβροφροσύνη. Όμως, όλοι εμείς, οι απλοί πολίτες, που τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δεχτεί τη μεγαλύτερη επίθεση στα κεκτημένα μας από τη μεταπολίτευση και μετά, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από περισσότερα δεινά.
Δεν ανήκω στην κατηγορία των λαϊκιστών που με πάσα ευκολία (δικαιολογημένη ως ένα βαθμό…) νοσταλγούσαν τη δραχμή. Θα παραμείνουμε στο ευρώ, έτσι προδιαγράφεται. Αλλά αυτή η παραμονή θα μας κοστίσει πολλά μνημόνια ακόμη, περαιτέρω συρρίκνωση των εισοδημάτων μας και ζοφερή προοπτική για τα παιδιά μας.
Βάσει των τελευταίων δημοσκοπήσεων, η “μεταβατική κυβέρνηση” θα δώσει τη σειρά της στη “συγκυβέρνηση”, από τη στιγμή που δεν προβλέπεται κανένα κόμμα να συγκεντρώσει την απαραίτητη αυτοδυναμία. Δεν έχει τόση σημασία το κυβερνητικό σχήμα. Η ουσία της σκοτεινής ιστορίας που συνεχίζεται να γράφεται με ακόμη πιο μελανά χρώματα δεν έχει να κάνει με συνταγματικά τερτίπια. Έχει σχέση με το τι έχουμε να περιμένουμε από εδώ και πέρα και, ειλικρινά, φοβάμαι πολύ…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
