Πήγα σήμερα στην εφορία να πάρω τα λεφτά της επιστροφής μετά την εκκαθάριση της φορολογικής μου δήλωσης. Είχα ξαναπάει δύο μήνες πριν με το χαρτάκι (χαράτσι…) της έκτακτης εισφοράς, αυτή της “αλληλεγγύης” (σε ποιους;;;), και μου είπαν πως όταν είναι να πάρω τα επιστρεφόμενα θα γίνει συμψηφισμός με το μπιλιετάκι και τα υπόλοιπα θα μπουν στην τσέπη μου -λέμε τώρα… καμιά τρύπα θα βουλώσουμε. Πουρνό πουρνό, ούτε καφέ ήπια, μόλις είχαν ανοίξει, πήγα στην αρμόδια ΔΟΥ. Κανένας στην ουρά -ωραία, θα ξεμπλέξω γρήγορα σκέφτηκα. Πρώτη στάση: τμήμα εσόδων. Η υπάλληλος, η ίδια που μου είχε κάνει τον έλεγχο (δείτε τι έγραψα παλιότερα…), μου είπε να πάω στον επάνω όροφο και να τους πω έναν “κωδικό κατάστασης” για να με εξυπηρετήσουν εκεί. Δεύτερη στάση: Βρίσκομαι πλέον στον πρώτο όροφο. Λέω τον αριθμό, η νυσταγμένη ακόμη υπάλληλος κάνει τα “μαγικά” της στον υπολογιστή, γράφει ένα μυστήριο νούμερο πίσω από το εκκαθαριστικό μου και με στέλνει στο… απέναντι κτίριο να πάρω τα λεφτά μου. Συγχρόνως, με ενημερώνει πως ο συμψηφισμός φαίνεται ήδη στο σύστημα και πως όλα είναι εντάξει. Τρίτη στάση: Να ‘μαστε λοιπόν στο “απέναντι κτίριο”. Πάλι τυχερός, κανένας στην ουρά. Μόλις δείχνω τον μυστήριο αριθμό η κυρία ψάχνει σε ένα τεράστιο ντοσιέ, περίπου ένα δεκάλεπτο, και μου λέει πως δεν μπορεί να βρει το έντυπο που αναφέρει την περίπτωσή μου. Τελοσπάντων, είχε την καλή διάθεση να ξαναψάξει, αλλά τζίφος! Ο συμψηφισμός, λέει, δεν έχει γίνει, ενώ η προηγούμενη με ενημέρωσε πως έγινε. Νιώθω την πίεσή μου ν’ ανεβαίνει, αλλά ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το κόκκινο. Μου λέει ότι θα το φτιάξει αμέσως, απλά να πάω να κάνω μια αίτηση σε παρακείμενο γκισέ για φορολογική ενημερότητα, θέλοντας να πιστοποιήσει ότι είμαι εντάξει φορολογικά και δικαιούμαι να πάρω τα λεφτά. Τέταρτη στάση: Συμπληρώνω την αίτηση και περιμένω την (τέταρτη) υπάλληλο να μου δώσει κάποιο έντυπο. Περνάει ένα τέταρτο και εμφανίζεται η προηγούμενη, λέγοντας πως η ενημερότητα είναι για εσωτερική χρήση και δεν χρειάζεται να περιμένω, θα την πάρει η ίδια το μεσημέρι.Ξαναπηγαίνω σ’ αυτή, ετοιμάζει τα χαρτιά μου, μου δίνει ένα μικρό χαρτάκι με ένα ακόμη μυστήριο νούμερο και με παραπέμπει σε διπλανό γραφείο (από την άλλη μεριά αυτή τη φορά…) για να… εισπράξω. Πέμπτη στάση: Δίνω το μικρό χαρτάκι και η (πέμπτη) υπάλληλος μου δίνει τα λεφτά μου!! Ναι!! Τα πολυπόθητα ευρουλάκια είναι στα χέρια μου! Σ’ αυτό το σημείο είναι που κάνω εγώ τη μαλακία. Επιστρέφω σπίτι και διαπιστώνω ότι λείπουν 300 και κάτι ευρώ από το ποσό, δεν είχα κάτσει να τα μετρήσω εκεί πέρα. Πίσω στη ΔΟΥ αμέσως. Ευτυχώς που στις επαρχιακές πόλεις οι αποστάσεις είναι αμελητέες. Έκτη στάση: Της λέω ότι μπορεί να έχει γίνει κάποιο λάθος. Το κοιτάει, με ενδιαφέρον ομολογουμένως, και μου απαντάει ότι αυτό το ποσό βλέπει στο online. Αυτή είναι εντάξει. Αν υπάρχει κάποιο λάθος, θα φταίει η υπάλληλος (η δεύτερη) που έστειλε να στοιχεία μου σ’ αυτούς. Πρέπει να γυρίσω πίσω στο απέναντι κτίριο… Έβδομη στάση: Πίσω στο αρχικό κτίριο, νιώθοντας το πρόσωπό μου να καίει και ν’ ακούω την καρδιά μου να ρίχνει σφυριές από την τσατίλα! Περιμένω δέκα λεπτά μπροστά στον γκισέ γιατί η (δεύτερη) υπάλληλος έκανε κάτι στο βάθος και δεν με είδε(;). Όταν με αντιλήφθηκε, ήρθε κοντά μου και της είπα την ιστορία. Μου λέει ότι μπορεί να έχω κάποιο άλλο χρέος. Της απαντώ ότι δεν μου είπαν (στο απέναντι κτίριο…) τίποτα τέτοιο, απλά μου έδωσαν το συγκεκριμένο ελλιπές ποσό, χώρια ότι δεν έχω καμία ληξιοπρόθεσμη οφειλή. Παίρνει τηλέφωνο (στο απέναντι κτίριο…) την (τρίτη) υπάλληλο, λένε κάτι περίεργα που δεν καταλαβαίνω και κατεβάζει το ακουστικό.Ξανακοιτάει τον υπολογιστή, μου λέει ότι όντως έχει γίνει λάθος, αλλά φταίει το online που είναι ενημερωμένο λάθος από την κεντρική υπηρεσία στην πρωτεύουσα και έχει διπλοεγγραφές. Με παραπέμπει αμέσως στο διπλανό γκισέ γιατί έχει μια σοβαρή δουλειά να κάνει, που δεν μπορεί ν’ αφήσει στη μέση, ενώ συγχρόνως θα ετοιμάσει και τα χαρτιά μου για να πάρω και τα υπόλοιπα λεφτά. Όγδοη στάση: Εδώ πέφτουμε σε ουρά. Μάλιστα ένας δυο “έξυπνοι” προσπαθούν να μου πάρουν τη σειρά. Δεν έχω πλέον διάθεση ούτε να μαλώσω, είμαι εξαντλημένος μετά από δύο σχεδόν ώρες βόλτες και αναμονή. Τελικά με φωνάζει η προηγούμενη (αυτή που είχε “δουλειά”…) και μου λέει να πάω καλύτερα την Παρασκευή γιατί πρέπει να πάρει κάποιες εγκρίσεις, να μπουν υπογραφές κλπ. κλπ. Δε θέλω ούτε να λαϊκίσω, ούτε να το παίξω έξυπνος και ευσυνείδητος. Άσχετα με το ότι έγινα… τούρκος και όντας πιο ήρεμος τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, λάθη γίνονται και ευτυχώς διορθώνονται. Απλά αναρωτιέμαι αν τα “λάθη” που ηθελημένα κάνουν κάποιοι “φορολογούμενοι” γίνονται αντιληπτά από το… online. Αν συμβαίνουν τέτοια μπερδέματα με τη δική μου δήλωση που δεν έχει τίποτα παραπάνω από τους μισθούς μας, τις αποδείξεις και τους τόκους του στεγαστικού δανείου, δεν μπορώ να φανταστώ τι συμβαίνει στην περίπτωση πιο πολύπλοκων δηλώσεων…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
