Κάποτε “Το Μεγάλο Μας Τσίρκο” του Ξαρχάκου παρουσίασε μια ωραιότατη αλληγορία της Ελλάδας, στον καιρό της χούντας, περνώντας στο πολυπληθές κοινό αντιδικτατορικά μηνύματα μέχρι που λογοκρίθηκε από τους συνταγματάρχες.
Στις μέρες μας το “ωραίο μας τσίρκο” δεν είναι καθόλου αλληγορία. Το ζούμε πραγματικά, είμαστε θεατές σε μια παράσταση όπου οι κλόουν δεν είναι βαμμένοι, ούτε φορούν πολύχρωμα ρούχα ή μουτσούνες. Κάθε άλλο. Είναι καλυμμένοι με καλοραμμένα κοστούμια και είναι πολύ σοβαροί. Κι όμως έχουν το ταλέντο να προκαλούν τον κλαυσίγελο.
Από τη μια ένας απερχόμενος πρωθυπουργός που με τη συνεχή εναλλαγή επιλογών και στενά κομματικών προτάσεων για τον διάδοχό του, ακυρώνει την εντιμότητα (τη γενναιότητα αν θέλετε…) της ίδιας της παραίτησής του. Πετσάλνικος, Κακλαμάνης, εκπρόσωποι του σκληροπυρηνικού ΠΑΣΟΚ, και φυσικά ο Βενιζέλος. Μόνο και μόνο για να δείχνει ότι δεν ξεχνά το κόμμα, λες και ο ιδεολογικός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ παραμένει στο… 1981, τη χρονιά της ¨Αλλαγής”. Όλες οι υποψηφιότητες κατέρρευσαν κάτω από την πίεση του ίδιου του κόμματος υπενθυμίζοντας ότι το πολιτικό σύστημα παραπαίει.
Από την άλλη ο Σαμαράς, που ξέχασε όλα τα αντιμνημονιακά του συνθήματα, τη μια μέρα συμφωνεί την άλλη όχι με τη δανειακή σύμβαση, θέλοντας με τις επικοινωνιακές του κορώνες να κερδίσει ψήφους στις επερχόμενες εκλογές. Καμία διάθεση πραγματικής συνεννόησης, η υστεροβουλία σε όλο της το μεγαλείο. Φάσκει και αντιφάσκει συνεχώς: το μόνο που τον ενδιαφέρει, δήθεν, η σωτηρία της χώρας, αλλά δεν υπογράφει τη δανειακή σύμβαση. Δεν αντιλαμβάνεται πως η μεταβατική κυβέρνηση δεν έχει απλά και μόνο την ευθύνη της προετοιμασίας των εκλογών. Άλλωστε εάν ήταν μόνο αυτό το ζήτημα θα βρισκόταν πρωθυπουργός πολύ εύκολα. Έχει να αποφασίσει για ζητήματα όπως η εκταμίευση της περιβόητης 6ης δόσης, τις αποκρατικοποιήσεις, την εφαρμογή της εργασιακής εφεδρείας, τον προϋπολογισμό του 2012 και φυσικά έρχεται και η 7η δόση… Δε θέλω να φαντάζομαι τι θα γίνει εάν ξαφνικά ο Σαμαράς μετανιώσει για την ίδια τη συναίνεση…
Ο Καρατζαφέρης είπε κάτι κουβέντες για το (αντι) μεταναστευτικό λες και οι (λαθρο) μετανάστες είναι πηγή όλων των δεινών και μας πρήζει συνεχώς για τη “σοφία του Προέδρου της Δημοκρατίας”.
Τα κόμματα της Αριστεράς δε συμμετέχουν σε καμία συζήτηση περί συνεργασίας, μόνο ζαλίζουν τ’ αυτιά μας ζητώντας άμεσες εκλογές.
Οι ευκαιρίες χάνονται η μία μετά την άλλη για συνεννόηση. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες του προεδρικού μεγάρου. Καλύτερα είναι να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα που έρχονται ακούγοντας τις μαγευτικές φωνές του Ξυλούρη και της Καρέζη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
