Πολλές ταινίες ή σειρές ανήκουν στην κατηγορία που ονομάζουμε με τον αφοριστικό τίτλο “εποχής”, αλλά συχνά έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα: είναι λιγάκι… παιδικές, να μη πω παιδιάστικες. Το “Game of Thrones” είναι μια σειρά “εποχής” που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικους.
Έχει αίμα, σεξ, ίντριγκες, δολοπλοκίες, ακόμη και υπονοούμενη αιμομιξία, ό,τι χαρακτηρίζει μια εποχή που ο νόμος του ισχυρού είναι αυτός που επικρατεί. Τα παραπάνω στοιχεία από μόνα τους δεν κάνουν τη διαφορά. Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο πρώτο μέρος του έπους των πέντε συν δύο υπό έκδοση βιβλίων “Το τραγούδι του πάγου και της φωτιάς” του George Raymond Richard Martin, συνολικού όγκου περίπου επτά χιλιάδων σελίδων.
Είναι ένα παραμύθι για μεγάλους που διαδραματίζεται σε μια φανταστική εποχή σ’ έναν ανύπαρκτο κόσμο που είναι με τόση λεπτομέρεια πλασμένος που θαρρείς ότι υπάρχει σε κάποια γωνιά του πλανήτη.
Εξαιρετικός ο Peter Dinklage
Είναι πετυχημένη γιατί δε διστάζει να απεικονίσει τη σκοτεινή πραγματικότητα όχι με ωραιοποιημένο τρόπο, αλλά δείχνοντας τι πραγματικά ισχύει. Τα αντίπαλα βασίλεια-φέουδα βρίσκονται σε ένα συνεχές υποκριτικό παιχνίδι δολοπλοκίας και διαφθοράς.
Από το πρώτο επεισόδιο (η πρώτη σεζόν έχει δέκα) μαθαίνουμε την ιστορία τεσσάρων οίκων που αν και έχουν ειρηνικούς δεσμούς μεταξύ τους, στο παρασκήνιο ανακαλύπτουμε, σιγά σιγά, ότι η ηρεμία είναι φαινομενική και ο πόλεμος για την κατάκτηση του Σιδερένιου Θρόνου είναι προ των πυλών.
Από την οθόνη μας παρελαύνει πληθώρα ονομάτων, τοποθεσιών, οικογενειακών δεσμών και γενεαλογικών δέντρων. Αν και ακούγεται μπερδεμένο, δεν είναι. Το σενάριο, η διασκευή του βιβλίου, είναι τόσο σωστά αναπτυγμένη που δεν πρόκειται να αφήσει κενά. Αυτό είναι που κάνει μια τηλεοπτική παραγωγή αξιόλογη. Βοηθάει τον θεατή, παρ’ όλη την πολυπλοκότητά της, να ενώσει τα κομμάτια του παζλ και να συμμετέχει, απολαμβάνοντας την εξέλιξη της πλοκής.
Δεν είναι εύκολο, στα πλαίσια αυτής της καταχώρησης, να ξετυλιχθεί επιτυχώς το κουβάρι της ιστορίας. Οι φιλόδοξοι παραγωγοί ανέλαβαν ένα δύσκολο εγχείρημα και έφτασαν σχεδόν στην απόλυτη επιτυχία. Σ’ αυτό, βέβαια, συντέλεσαν οι εξαιρετικές ερμηνείες, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα προσεγμένα, έως άριστα, ψηφιακά εφέ. Να μη ξεχάσω να αναφερθώ στη σαγηνευτική μουσική του Ramin Djawadi, απόλυτα εναρμονισμένη με το ύφος της εποχής. Ακούστε τη στο παρακάτω βίντεο των -καλύτερων που έχω δει τα τελευταία χρόνια- τίτλων αρχής.
Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία, τα ανακάλυψα από τη σειρά, αυτό όμως δε θα σας εμποδίσει να την απολαύσετε και να αφεθείτε στον σκληρά γοητευτικό κόσμο της, ενώ συγχρόνως θα περιμένετε τη δεύτερη σεζόν που θ’ αρχίσει να προβάλλεται την άνοιξη του 2012.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
