Είμαι σ’ ένα δίλημμα τον τελευταίο καιρό: έχω συμμετάσχει σε όλες τις απεργίες της φετινής σχολικής χρονιάς, αλλά ακόμη δεν έχω κατανοήσει τη μη συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε αυτές. Είναι η γενικότερη αδιαφορία; Η μοιρολατρία; Η εύκολη αποδοχή ότι θα είμαστε για μια ζωή υποζύγια; Το οικονομικό ζόρι; Ιδίως το τελευταίο είναι κάτι παραπάνω από σημαντικό για πολλούς από εμάς.
Η απεργία, όμως, δεν είναι κάτι “ευχάριστο”. Έχει επιπτώσεις για τον απεργό, όπως (θα έπρεπε) έχει επιπτώσεις και στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και δη των σχολείων.
Το είχα ξεκαθαρίσει σε προηγούμενη ανάρτηση για τη δική μου συμμετοχή στις απεργίες. Δεν μ’ ενδιαφέρει τι κάνουν οι συνάδελφοι, ούτε συμμερίζομαι τη νοοτροπία ορισμένων που λέει “άμα απεργήσουν οι άλλοι, τότε θα συμμετέχω κι εγώ…”
Οι προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι ο κλάδος μας βρίσκεται σε μια μόνιμη νάρκη. Εικοσιτετράωρες απεργίες, όπως αυτή της 1ης Δεκεμβρίου (που ακόμη δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω…), δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα χάδι στο “σύστημα”. Οι “αγωνιστικές κινήσεις” μας δε χαίρουν καμίας δημοσιότητας, η κοινωνία -έτσι κι αλλιώς- είναι εναντίον των “τεμπέληδων” εκπαιδευτικών, χωρίς να αυτό να σημαίνει ότι είναι μια παντελώς άδικη προσέγγιση.
Θα ήθελα (ευσεβής πόθος…), η ΟΛΜΕ να προβεί σε πιο συγκεκριμένες απαιτήσεις – προτάσεις, συμμαζεύοντας πρώτα τον ίδιο τον κλάδο. Οι εκπαιδευτικοί, αντικειμενικά, είναι οι πιο αδικημένοι από τους δημόσιους υπαλλήλους. Όμως, πέρα από τα οικονομικά ζητήματα, ο ίδιος ο κλάδος δεν έχει κάνει τίποτα μέχρι τώρα για να ενισχύσει τα δίκαια αιτήματά του, προβάλλοντας συγχρόνως ένα προφίλ που δείχνει ότι κινείται προς μία κατεύθυνση βελτίωσης της καθεαυτής εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Πράγματα που συχνά πυκνά λέω στους συνδικαλιστές που έρχονται στο σχολείο:
- Ζητήσαμε ποτέ την επέκταση (ναι, καλά διαβάσατε…) του ωραρίου μας; Να πηγαίνουμε στη δουλειά από το πρωί ως το μεσημέρι ΟΛΟΙ, χωρίς αλχημείες στο ωρολόγιο πρόγραμμα και ανούσιες μιζέριες.
- Τσιγκλίσαμε ποτέ τις σχολικές επιτροπές (που από φέτος έχουν μεταφερθεί στους δήμους) για περισσότερα εργαστήρια, σύγχρονες τάξεις, ψηφιακές υποδομές; Όχι, γιατί αυτό θα σημάνει περισσότερη δουλειά για πολλούς από εμάς (να μη πω για όλους…). Φέραμε ποτέ στην επιφάνεια τις “σκοτεινές” διαδικασίες των αποσπάσεων, των αδικαιολόγητων μετακινήσεων ή μήπως μας βολεύει γιατί κάποια στιγμή θα χρειαστούμε και οι υπόλοιποι κάποια “σκοτεινή” εξυπηρέτηση;
- Συμμετείχαμε σε κάποια συνέλευση των τοπικών ΕΛΜΕ να πούμε τη γνώμη μας, να καταγγείλουμε, να προτείνουμε, να γκρινιάξουμε; Όχι, γιατί παραπονούμενοι στον αιρετό δε θα έχουμε τη ευνοϊκή μεταχείριση όποτε, τυχόν, χρειαστεί.
- Ανοίξαμε το σχολείο στην κοινωνία; Καθιερώσαμε τακτικές μέρες γονέων; Ζητούμε επίμονα το σύλλογο γονέων του σχολείου μας να είναι παρών;
Εάν κάνουμε κάποια από τα παραπάνω τότε ναι, έχουμε κάθε δίκιο να αγωνιζόμαστε για την οικονομική κατάντια μας.
Δεν ξεχνώ τον παιδαγωγικό μου ρόλο, ούτε τον ευαίσθητο χαρακτήρα της δουλειάς μας, που έχει αποκλειστικά να κάνει με παιδιά. Συγχρόνως, από την άλλη, η εκπαίδευση δεν είναι μόνο τα παιδιά – μαθητές. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα, ζωντανό και… ευάλωτο, που οι πτυχές του περιλαμβάνουν πολλά στοιχεία, για να μπορέσει να είναι άρτιο και αποδοτικό.
Είχα προτείνει κάποτε σε συνδικαλιστή τα παραπάνω και με κοίταξε λες και είμαι εξωγήινος. Στην ίδια κουβέντα συμπλήρωσα πως είμαι υπέρ μιας απεργίας διαρκείας που θα “τσούξει” κατά τη διάρκεια των πανελληνίων εξετάσεων. Προφανώς, δε συμφώνησε, ούτε με τις προτάσεις μου, ούτε με την ιδέα της “σκληρής” απεργίας.
Καλά να πάθουμε τότε. Ας χάνουμε ανούσια μεροκάματα με “απεργίες” σε άσχετο χρόνο, με τους πολιτικούς να μειδιούν με τα τερτίπια μας (δε με νοιάζει…) και την κοινωνία να παραμένει απέναντί μας (με νοιάζει πολύ…).
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
