Εδώ και λίγες μέρες το iMac “τρέχει” με Mac OS X Lion (10.7.2), την τελευταία έκδοση του λειτουργικού της Apple. Δε θα καθίσω να αναφερθώ με λεπτομέρεια σε κάθε καινούρια πτυχή, αλλά θα μιλήσω μόνο για συγκεκριμένες λειτουργίες που μου έκαναν εντύπωση ή όχι. Όποιος θέλει αναλυτικές λεπτομέρειες μπορεί να τις βρει στην πολύ καλή ανάλυση του ArsTechnica.
Το Lion, λοιπόν, έχει μια πολύ σημαντική καινοτομία. Η αναβάθμιση γίνεται on line μέσω download από το App Store (κοστίζει μόνο 24 €), είναι γρήγορη (μαζί με το download που είναι περίπου 3,7 GB) η όλη διαδικασία κρατάει, πάνω κάτω, μία ώρα, τουλάχιστο στο δικό μου iMac. Δεν χρειάζεται ούτε εγκατάσταση από την αρχή (clean install), ούτε ένα σωρό ρυθμίσεις, σημαντικό πράγμα για όσους έχουν έλλειψη χρόνου.
Γενικά δεν μπορούσε να μιλήσουμε για ριζικότατη αλλαγή, αλλά υπάρχουν κάποιες… πινελιές, που θεωρώ εγώ σημαντικές:
Ως καθηγητής γράφω πολύ, έχω ένα σωρό σημειώσεις, το Pages είναι συνεχώς ανοιχτό και όλο και κάποια αρχεία παραμένουν μονίμως ανοιχτά. Πλέον, ό,τι γράφω αποθηκεύεται αυτόματα την ώρα που δουλεύω κάθε πέντε λεπτά ή όταν, για κάποιο λόγο, σταματήσω να γράφω. Η λειτουργία αυτή συμβαίνει στο παρασκήνιο και δεν αντιλαμβάνομαι τίποτα. Ακόμη περισσότερο, μπορώ να ανατρέξω σε προηγούμενες “εκδόσεις” (versions) του εγγράφου που επεξεργάζομαι, να δω την τελευταία φορά που ανοίχτηκε, ακόμη και να το… κλειδώσω έτσι να μη γίνει καμία περαιτέρω αλλαγή. Εκτός από αυτά υπάρχει και η δυνατότητα Duplicate, η οποία ανοίγει ένα πανομοιότυπο έγγραφο χρησιμοποιώντας, κατά κάποιο τρόπο, σαν template το αρχικό (πολύ χρήσιμο για τις σημειώσεις του σχολείου που έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά).
Οι 27 ίντσες του iMac είναι ιδανικές για τη λειτουργία πλήρους οθόνης ορισμένων εφαρμογών. Πραγματική απόλαυση η δουλειά (ή το παιχνίδι) με το iPhoto, όπως επίσης η ανάγνωση PDF με το Preview. Μου αρέσει πολύ η εναλλαγή μεταξύ full screen εφαρμογών μέσω gestures στο Magic Mouse.
Πέρα από τις παραπάνω συγκεκριμένες αναφορές, πρέπει να συνηθίσω τον καινούριο Finder. Μάλλον είμαι αρκετά… παραδοσιακός και όταν είναι μάθω να χρησιμοποιώ κάτι καινούριο ζορίζομαι μέχρι να προσαρμοστώ σε νέες λειτουργίες.
Το Launchpad (μας θυμίζει ότι δεν… έχουμε iPad) και το Mission Control με αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Πέρα από την άψογη αισθητική τους και την εντυπωσιακή λειτουργία τους, δεν προσφέρουν τίποτα ιδιαίτερο.
To Launchpad μας θυμίζει ότι δεν έχουμε... iPad
Και μια πιο γενική παρατήρηση: σε αντίθεση με τη Microsoft, η Apple έχει καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό. Οποτεδήποτε παρουσιάσει ένα νέο λειτουργικό στην αγορά, αυτό είναι απόλυτα συνυφασμένο με το ήδη υπάρχον hardware, τουλάχιστον με μηχανήματα που είναι περίπου δύο – τριών ετών. Το Lion δεν επηρεάζει καθόλου τη συνολική επίδοση του υπολογιστή. Με τα 4 GB RAM που έχω από την αρχή δεν παρατήρησα καμία υστέρηση. Πιστεύω ότι με μια αναβάθμιση της μνήμης που σκέφτομαι να κάνω μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχω ένα ολοκληρωμένο σύστημα (για τις δικές μου ανάγκες…) που θα κρατήσει για καιρό.
ΥΓ: Θέλω να “παίξω” με το πολύ ενδιαφέρον iCloud αυτές τις μέρες, θ’ ακολουθήσει review…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
