Έκλεισα μια δεκαετία σαν εκπαιδευτικός και, νομίζω, πλέον ότι μπορώ να θεωρώ τον εαυτό μου έμπειρο σε ό,τι αφορά τη δυνατότητά μου να ξεχωρίζω “την ήρα από το στάρι”, παροιμία που έχει να κάνει με τα λεγόμενα “στελέχη” της εκπαίδευσης. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…
Λέει, πολύ σωστά, ο Οδυσσέας, σε μια μικρή παράγραφο που συμπυκνώνει όλη τη σημασία του παιδαγωγικού μας ρόλου, ακόμη και στις πολύ δύσκολες εποχές που περνάμε:
Πιστεύω πως για την κατάσταση της εκπαίδευσης κύριοι υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. Και πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι πιο μεγαλειώδες από αυτό. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο μεγαλειώδες από το να ορίζεται η μοίρα των ανθρώπων από ανθρώπους.
Θα αναφερθώ πάλι σε προηγούμενη ανάρτηση, λίγες μέρες πριν, που έλεγε για τις απεργίες των καθηγητών. Συγχρόνως, θα προσθέσω ότι όλοι όσοι έχουν λάβει θέσεις – καρέκλες έχουν απολέσει κάθε προηγούμενη αγωνιστική διάθεση ή, ακόμη χειρότερα, ενεργή αγωνιστική παρουσία. Λες και η προαγωγή αναιρεί την πορεία ζωής ενός εκπαιδευτικού.
Είναι κακό ν’ απεργεί ο διευθυντής ενός σχολείου, ο προϊστάμενος της διεύθυνσης ή ο σύμβουλος; Γιατί; Δε συμβαδίζει με τις επιταγές της εξουσίας που τον “τίμησε” τοποθετώντας τον σ’ αυτή τη θέση; Η απεργία, ο “αγώνας” δεν είναι για όλους; Αν τυχόν ο μισθός περικοπεί κι άλλο θα μείνουν γερά γαντζωμένοι στις καρέκλες για ψίχουλα;
Γιατί όλοι αυτοί, οι πάλαι ποτέ αγωνιστές, ξεχνούν το σημαντικό ρόλο του δασκάλου – παιδαγωγού που θίγεται κατάφωρα και νοιάζονται μόνο να είναι αρεστοί στους ανώτερους;
Φανταστείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν στις απεργίες, όσο εκφυλισμένες να είναι πλέον αυτές, να συμμετείχαν μαζικά όλοι. Από τον διευθυντή της δευτεροβάθμιας/πρωτοβάθμιας μέχρι το νεοδιόριστο. Θα στέλναμε έτσι το μήνυμα ότι κινούμαστε συστρατευμένα αφήνοντας κατά μέρος τις προσωπικές επιδιώξεις (ή ματαιοδοξίες), επειδή μας νοιάζει η ποιοτική εκπαίδευση που, υπό το πομπώδες (και ασαφές) σύνθημα “πρώτα ο μαθητής”, ξεχνά εντελώς το ρόλο του εκπαιδευτικού.
Δε θέλω να υπονοήσω (σκεπτόμενος, ίσως, με αφέλεια…) ότι όλοι όσοι αγωνίζονται και εκτίθενται έχουν τελικά στο πίσω μέρος του μυαλού τους τη… διοικητική τους εξέλιξη, ότι παρουσιάζουν ένα υποκριτικό πρόσωπο που αποκαλύπτεται όταν καταλάβουν την “καρέκλα”. Ακόμη περισσότερο όταν κυνηγούν την αυτομόρφωση με ένα σωρό μεταπτυχιακά και διδακτορικά (αμφιβόλου ποιότητας κάποιες φορές…) προκειμένου να μαζέψουν τα πολυπόθητα μόρια. Απλά, δεν μπορώ να εξηγήσω τη μετάλλαξη που παθαίνει κάποιος όταν καταλάβει μια θέση ευθύνης.
Ελπίζω στα επόμενα δέκα χρόνια να εμφανιστούν κάποιοι τέτοιοι και να αναιρέσω αυτή την καταχώρηση. Αυτοί που θα ορίζουν μόνοι τους τη μοίρα τους και δε θα γίνονται έρμαια της προσωρινής εξουσίας που, νομίζουν, ότι τους δίνεται.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
