Αυτή η ανάρτηση μπορεί να θεωρηθεί σαν συνέχεια της προηγούμενης για να δείξω πως η ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα χαρακτηρίζεται από τραγικές ανισότητες. Προχθές, είχαμε οργανώσει στο σχολείο που υπηρετώ “ημέρα ενημέρωσης γονέων”. Το λύκειο μου έχει 210 παιδιά. Εμφανίστηκαν 120 γονείς, λίγο παραπάνω από τους μισούς. Εάν εξαιρέσουμε ότι οι ώρες της ενημέρωσης είναι εργάσιμες (χωρίς απαραίτητα αυτό να είναι δικαιολογία), προφανώς κάποιοι δεν εμφανίστηκαν γιατί απλά… αδιαφόρησαν. Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι το ελληνικό σχολείο λειτουργεί άψογα, από την άλλη, όμως, σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την παροχή σωστής παιδείας φέρουν οι ίδιοι οι γονείς, ιδίως στην υποβαθμισμένη ελληνική επαρχία που κινούμαι τα τελευταία δέκα και βάλε χρόνια.
Σαν εκπαιδευτικοί, ακούμε κατά καιρούς παράπονα, ότι το σχολείο δεν είναι “ανοιχτό προς την κοινωνία”. Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό είναι ένας τεράστιος μύθος. Δε νομίζω σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια να υπάρχει κάποιο σχολείο που δεν επιτρέπει οποιοδήποτε γονιό να έρθει όποτε και όσο συχνά θέλει να ενημερωθεί για το παιδί του. Οι “ημέρες ενημέρωσης γονέων” είναι τυπικές και δεν είναι απαραίτητο να γίνονται, δεν είναι υποχρεωμένο το σχολείο να τις οργανώσει. Όλες, μα όλες, οι ημέρες της σχολικής χρονιάς είναι ημέρες για τους γονείς. Ας μην εκστομίζουμε εύκολα κατηγορίες περί “κλειστού” σχολείου όταν δεν έχουμε καθίσει εμείς οι ίδιοι, σαν γονείς, να αναλογιστούμε το μερίδιο της ευθύνης μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Ο Έλληνας είναι “ειδικός” στη μετάθεση ευθυνών, όλοι φταίνε εκτός από τον εαυτό του… Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η συμπεριφορά των μαθητών όπως αυτή αντικατοπτρίζει το στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Περνώντας τα χρόνια τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Ειλικρινά, δεν είμαι από αυτούς που θυμώνουν με τη αδιαφορία των μαθητών για τα μαθήματα. Μ’ ενοχλεί, όμως, αφάνταστα η αγένεια, η προσβολή, η έλλειψη σεβασμού (όχι μόνο σε μένα, αλλά και στους συμμαθητές τους…), η μη κατανόηση των διακριτών ρόλων που έχει ο καθένας από εμάς που στελεχώνουμε αυτό που λέγεται “σχολείο”. Όταν έχεις έναν άνθρωπο, ο οποίος από το σπίτι του δεν έχει μάθει ποτέ να συμπεριφέρεται όπως πρέπει, ο ρόλος του εκπαιδευτικού-παιδαγωγού γίνεται ακόμη πιο δύσκολος. Όταν μάλιστα καλείς τον γονιό στο σχολείο θέλοντας να τον ενημερώσεις για την “προβληματική” συμπεριφορά του παιδιού και “σε γράφει”, ο παραπάνω ρόλος γίνεται δυσβάσταχτος.
Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία απαξιώνει όλο και περισσότερο το ρόλο του σχολείου και του εκπαιδευτικού. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε πως αν δεν ήταν απαραίτητο το απολυτήριο ή η συμμετοχή στις πανελλήνιες εξετάσεις, θα τους αρκούσε το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα! Αυτή είναι η εικόνα του δημόσιου σχολείου: ένας χώρος που έρχονται τα παιδιά ορισμένες ώρες για να μην μπλέκονται στα πόδια των γονιών τους. Το φροντιστήριο, από την άλλη, είναι η μόνη αξιόλογη πηγή γνώσης για τους νέους μας (δεν είμαι από αυτούς που ωρύονται εναντίον των φροντιστηρίων, μάλλον το αντίθετο, αν και τα τελευταία χρόνια ο ρόλος ορισμένων από αυτά αρκείται στο να “χαϊδεύει τ’ αυτιά” ανυποψίαστων γονιών…)
Σαν εκπαιδευτικός, αναλαμβάνω κάθε ευθύνη που μου αναλογεί, τονίζοντας συγχρόνως ότι δεν είμαι ο “ομφαλός” της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά ένας κρίκος της. Ίδιες ευθύνες αναλογούν στους γονείς και -γιατί όχι;- στα ίδια τα παιδιά.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
