Δε μου έκανε καμία εντύπωση αυτές τις μέρες όλη η ιστορία με τον Εφραίμ, ούτε η ατέλειωτη υποκρισία του περί σακχάρου, δισκοπάθειας, αρρώστιας. Εξάλλου αυτός έχει το θεό με το μέρος του, θα του περάσουν όλα και αν χρειαστεί ας φορέσει/φιλήσει την αγία ζώνη μήπως και η ανάρρωση έρθει γρηγορότερα.
Τεράστια εντύπωση μου έκαναν οι αντιδράσεις για την απόφαση της προφυλάκισής του. Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται περίτρανα η αμέτρητη δύναμη της εκκλησίας και των εκπροσώπων της. Επώνυμοι και ανώνυμοι (ιδίως οι πρώτοι) δεν αντιδρούν με τόσο ζήλο σε κανένα από τα δεινά που αυτή τη στιγμή περνάει η χώρα, αλλά προτιμούν να επιδίδονται σε ποταμούς δηλώσεων όταν ένας… μάγος πρόκειται να μπει πίσω από τα σίδερα. Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο; Οι προσεγγίσεις μπορεί να είναι πολλές.
Μία πρώτη και εύκολη είναι η… θρησκευτική αλληλεγγύη. Οι “πιστοί” πολιτικοί, βουλευτές, πρώην πρωθυπουργοί, νιώθουν να θίγεται το βαθιά ριζωμένο, αγνό και άμεμπτο, θρησκευτικό τους συναίσθημα με τη σύλληψη ενός άγιου ανθρώπου που με την, κατά καιρούς, ανιδιοτελή (sic) προσφορά της αγίας ζώνης της μονής του έχει θεραπεύσει τόσο κόσμο.
Μια δεύτερη ματιά είναι αυτή της πολιτικής… σύμπνοιας. Μη ξεχνάμε ότι η εκκλησία είναι ανοιχτός υποστηρικτής ορισμένων, συνήθως συντηρητικών πεποιθήσεων, πολιτικών προσώπων. Ο Εφραίμ, όπως γνωρίζουμε, έχει υποστηρίξει με τον τρόπο του συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες (με το αζημίωτο φυσικά…), οπότε τώρα, στις δύσκολες στιγμές που περνάει και επειδή τα… αισθήματα είναι αμοιβαία, χαίρει της αμέριστης συμπαράστασης των πολιτικών του φίλων, μήπως και ο Γολγοθάς της “δικαιοσύνης” γίνει ομαλότερος. Εξάλλου, οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται.
Τέλος, θα έλεγα, πως υπάρχει και μια πιο συνωμοσιολογική, όσο και πιο κοντά στην πραγματικότητα, προσέγγιση: αυτή του φόβου. Όλοι όσοι τάσσονται με τόσο ζήλο, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, υπέρ του Εφραίμ, φοβούνται. Ο “άγιος” ηγούμενος δεν είναι χαζός. Εάν τυχόν “πέσει” θα συμπαρασύρει στην πτώση πολλούς. Αυτούς που τον έχουν βοηθήσει στα άγια (sic) επιχειρηματικά του σχέδια, στις καταπατήσεις, στις παρακάμψεις των γραφειοκρατικών δαιδάλων, στον άκρατο πλουτισμό τελικά. Ο Εφραίμ και η υπόλοιπη ρασοφόρος συμμορία δεν έδρασε μόνη της. Είχε την πλήρη κάλυψη του πολιτικού συστήματος, αυτού που για ιδιοτελείς σκοπούς, έδωσε στον Εφραίμ όλα τα ερείσματα για να ελιχθεί προς ίδιο όφελος.
Τελικά, πάντως, όλοι οι Εφραίμ αυτής της χώρας είναι προϊόντα της δεισιδαιμονίας που χαρακτηρίζει τον Έλληνα. Η μη-συμπόρευση με τις θρησκευτικές επιταγές, ακόμη περισσότερο η αθεΐα, είναι ζητήματα ταμπού για το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Οι ρασοφόροι δεν απολαμβάνουν μόνο την εκτίμηση ορισμένων “γνωστών και επωνύμων” που σε τελική ανάλυση δρουν για συμφεροντολογικούς σκοπούς. Επιβιώνουν χάρη στο μόνιμο σκοταδισμό του μέσου πολίτη που αποδέχεται τις “χριστιανικές” οδηγίες άκριτα επειδή έτσι υπαγορεύει η παράδοση, χωρίς καμία λογική, χωρίς να θέτει ερωτήματα, επειδή “έτσι είναι” και έτσι πρέπει να παραμείνει. Με το ασαφές σύνθημα περί “διατήρησης των χριστιανικών και εθνικών παραδόσεων” ή το ακόμη χειρότερο τη “διατήρηση της εθνικής ταυτότητας” η εκκλησία και όποιος σχετίζεται μ’ αυτή επιβιώνει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, φτάνει να διαθέτει “βαθιά πίστη” για τα “ιερά και τα όσια” αυτού του τόπου.
ΥΓ: Όταν έγραφα το παραπάνω κείμενο ο Εφραίμ δεν είχε μπει ακόμη στον Κορυδαλλό. Ας μείνω με την εντύπωση ότι ένα από τα πρώτα ευχάριστα νέα του 2012 θα είναι η αυστηρή και δίκαιη δίκη του….
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
