Τον τελευταίο καιρό, ιδίως αφού γεννήθηκε το παιδί, οι βιβλιοφιλικές μου αναζητήσεις έχουν να κάνουν, σε μεγάλο βαθμό, με το διήγημα. Ο μικρός όγκος τους, σου επιτρέπει γρήγορα να αφοσιωθείς στο κείμενο, ακόμη και όταν ο χρόνος σε πιέζει (π.χ. όταν κοιμάται ο μικρός 
). Το μυθιστόρημα απαιτεί μεγαλύτερη συνέπεια και αφοσίωση, ένα είδος “προγράμματος ανάγνωσης”, αλλιώς η ροή της πλοκής εξανεμίζεται και ξεχνάς τι έχεις διαβάσει.
Διαβάζοντας τελευταία, λοιπόν, το “Έρωτας υπό αίρεση” του Νίκου Παπανδρέου, μια σειρά διηγημάτων με θέμα τον έρωτα σε διάφορες μορφές του, δυστυχώς έχασα το χρόνο μου.
Εάν κάτι “απαιτώ” από ένα διήγημα είναι το στοιχείο της έκπληξης και της ανατροπής (Διαβάστε το εξαιρετικό “Τα ζύγια του προσώπου” του Σωτήρη Δημητρίου και θα με θυμηθείτε…), αυτό που θα σε κάνει να ευχαριστηθείς την ανάγνωση μιας μικρής έκτασης κειμένου. Στο βιβλίο του Παπανδρέου αυτό το στοιχείο λείπει. Οφείλω, βέβαια, να πω ότι σαν κείμενα είναι εξαιρετικά, με αποδοτική χρήση της ελληνικής γλώσσας, σχεδιασμένη ανάπτυξη, αλλά υστερούν σε… βάθος.
Ο έρωτας είναι ένα θέμα με το οποίο έχουν ασχοληθεί ουκ ολίγοι συγγραφείς, οπότε οι απαιτήσεις για μια πρωτότυπη προσέγγιση είναι ακόμη μεγαλύτερες. Ο Παπανδρέου αποτυγχάνει σ’ αυτό. Μια ιστορία ζήλιας (το πρώτο ομώνυμο διήγημα της σειράς) καταλήγει σ’ ένα προβλέψιμο φινάλε, η νοσταλγία του παρελθόντος (αυτό που είναι αφιερωμένο στον Μίκη) απόλυτα συνηθισμένο. Εάν κάποιο ξεχώρισα είναι το… βουκολικό “Η Παρθένα τιμάει το όνομά της” που διαδραματίζεται σε μια “χαμένη” ελληνική επαρχία, μια ιστορία φαντασίας για μια γυναίκα που η ακόρεστη πείνα της για σεξ την οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις.
Από ‘κει και πέρα, εάν εξαιρέσουμε την όμορφη γραφή και το πλούσιο λεξιλόγιο, δεν έχω να πω τίποτε περισσότερο. Είναι από αυτά τα βιβλία που η αναγνωστική απόλαυση διατηρείται μόνο μέχρι να διαβάσεις την τελευταία σελίδα. Η επίγευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
