Το πιο πιθανό σενάριο για το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών αφορά κυβέρνηση συνεργασίας. Όσο και να “χτυπιέται” ο Σαμαράς το κόμμα του δε θα συγκεντρώσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία και ο ίδιος δε θα γίνει παντοδύναμος πρωθυπουργός. Το πολύ πολύ να τον δούμε πρωθυπουργό – συνεχιστή του “υπηρεσιακού” Παπαδήμου σε συνεργασία φυσικά με άλλα κόμματα.
Σ’ αυτές τις εκλογές εμείς οι ψηφοφόροι έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία: να δώσουμε το έρεισμα στην αριστερά, με τη ψήφο μας, να συμμετάσχει σ’ ένα κυβερνητικό σχήμα. Μ’ έχει κουράσει η συνεχής ανέξοδη κριτική για όλα, ενώ συγχρόνως δεν έχει να επιδείξει καμία εναλλακτική πρόταση, πέρα από τις βαρετές αντιμνημονιακές κορώνες.
Ο Τσίπρας φωνασκεί προσπαθώντας να συσπειρώσει τις ξεχειλωμένες “συνιστώσες”, χωρίς φυσικά να προσφέρει -στους ομοϊδεάτες του αρχικά, σε όλους τους υπόλοιπους αργότερα- ένα εναλλακτικό -πιθανά κυβερνητικό- προφίλ.
Το ΚΚΕ μόνιμα αγκιστρωμένο στις αναχρονιστικές του ιδέες παλεύει ν’ αυξήσει τα παγωμένα ποσοστά του, πιπιλίζοντας συνεχώς τα τσιτάτα εναντίον του καπιταλισμού και της αστικής τάξης, χωρίς όμως να επιθυμεί την επιστροφή στις… κολεκτίβες. Μιλά μόνο για αντίδραση και “λαϊκό αγώνα”, χωρίς να μας πει τι θα συμβεί στην περίπτωση που η αντίδραση φέρει, το επιθυμητό γι’ αυτούς, αποτέλεσμα. Θέλουν την επικράτηση του χάους άραγε;
Μια πιο ψύχραιμη φιγούρα είναι ο Φώτης Κουβέλης, αλλά κι αυτός δίστασε να μπει στο (συγ)κυβερνητικό σχήμα φοβούμενος, προφανώς, τη “φθορά της εξουσίας” την ώρα που φαίνεται ότι το κόμμα του έχει θετικό ρεύμα στον απογοητευμένο προοδευτικό χώρο.
Στους παραπάνω ας προσθέσουμε και όλες τις άλλες “αντιδραστικές” φωνές που νοιάζονται για το κατάντημα της χώρας: η Μπακογιάννη συμπεριφέρεται σαν να εμφανίστηκε από το πουθενά ενώ μέχρι πρότινος είχε μερίδιο ευθύνης και σημαντικό κυβερνητικό πόστο.
Ο Δημαράς και ο δύσμοιρος Μίκης Θεοδωράκης, ως άλλοι Ρομπέν των Δασών, μιλούν για την Ευρώπη σαν να είναι η προσωποποίηση του Εωσφόρου. Όμοια και οι ανερχόμενοι(;) Οικολόγοι Πράσινοι.
Ήγγικεν η ώρα λοιπόν, για όλους αυτούς, να παίξουν με τη φωτιά. Έχω μια διεστραμμένη φαντασίωση τον τελευταίο καιρό: μία σύνοδο κορυφής όπου κάποιοι από τους προαναφερθέντες, ως μέλη ενός πολυδιάστατου κυβερνητικού σχήματος, να συζητούν γύρω από το ίδιο τραπέζι με Μέρκελ, Σαρκοζί, Όλι Ρεν, Τρισέ, όλους αυτούς τους “εχθρούς” της πατρίδας. Ας αρχίσουν από τώρα να σκέφτονται αυτή την πιθανότητα. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα, εν μέσω περίεργων καιρών, μια τέτοια ιστορία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσοχή τότε και περισσή σκέψη απέναντι σε ποιους θα κουνήσουμε το δάχτυλο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
