Οι εκλογές, πέρα από την επιτυχία(;) του ΣΥΡΙΖΑ να μπει ανάμεσα στους πολιτικούς δεινόσαυρους, έδειξαν στον χείριστο βαθμό την πολιτική ανωριμότητα του εκλογικού σώματος.
Δεν μπορώ να δεχτώ την ψήφο στη Χρυσή Αυγή σαν ψήφο “διαμαρτυρίας”, “αγανάκτησης”, “εκτόνωσης” ή ό,τι άλλο. Δε δέχομαι, επίσης, το “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι..” που ακούστηκε ως δικαιολογία για τους “άμοιρους” εκείνους που δεν ήξεραν τι έκαναν θολωμένοι από τα προβλήματά τους, την κατάντια ή την απόγνωσή τους από τους μέχρι τώρα κυβερνώντες. Επειδή δεν είδαμε εκπροσώπους των νεοναζί στα προεκλογικά τηλεοπτικά πάνελ πάμε να δώσουμε μια ευκαιρία στα… καημένα τα λεβεντόπαιδα; Είναι δυνατό να μη γνωρίζουν οι περισσότεροι από τους 485.000 (σχεδόν μισό εκατομμύριο) ψηφοφόρους τι εστί (νεο)φασίστας;
Ας υποθέσουμε ότι είμαι νοσταλγός του Χίτλερ, οπαδός της ανωτερότητας της φυλής μας, εναντίον όλων των μελαμψών, τότε θα υποστηρίξω φυσικά το κόμμα που εκφράζει την ιδεολογία μου. Όμως, επειδή δε γουστάρω τη φάτσα του Σαμαρά ή του Μπένι, διαμαρτύρομαι ρίχνοντας ψήφο στον Μιχαλολιάκο αγνοώντας την πληθώρα των εναλλακτικών επιλογών;
Ή μήπως τελικά η επιλογή εκφράζει κάτι πιο… ζωώδες: αφού δεν μπορώ να τους δείρω εγώ, ας βάλω κάποιους άλλους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά για μένα μιας και η επιβολή της ιδεολογίας των ακροδεξιών θεωρεί απολύτως φυσιολογική τη βία.
Σίγουρα το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα έχει τραγικές ευθύνες, αλλά εκ του αποτελέσματος βλέπουμε ότι ανατροπή μπορεί να γίνει, ακόμη και αν, απ’ ότι φαίνεται, πάμε προς νέες εκλογές.
Ήδη άρχισαν οι φήμες για συστρατεύσεις (χωρίς απαραίτητα να συμφωνώ με το ιδεολογικό τους υπόβαθρο) και αυτό δεν είναι κακό, αν μπορούν να συνδράμουν σε μια κυβέρνηση απαγκιστρωμένη από στείρες κομματικές ιδεολογίες και αποφασισμένη να κοιτάξει επιτέλους ρεαλιστικά στα προβλήματα.
Η ψήφος της 6ης Μαΐου ήταν ένα σκαμπίλι, όχι μόνο στον αιωνόβιο δικομματισμό, αλλά κυρίως στη συνεχιζόμενη κοινωνική αδικία που αυτός συντηρούσε. Δεν έχει σχέση αν είμαι πασόκος, συντηρητικός, φιλελεύθερος ή… “δεν πληρώνω”. Εάν κάποιοι θεωρούν παράλογο το αποτέλεσμα ας αναλογιστούν τον παραλογισμό των μέτρων, των απανωτών φόρων, των χαρατσιών, της ανεργίας που, ως συνήθως, νιώθει στο πετσί του ο “μικρό-” (το δεύτερο συνθετικό δικό σας), πράγμα που τον κάνει να κάνει παράλογες(;) επιλογές.
Παρ’ όλα αυτά, ξαναλέω, ότι δεν δικαιολογώ ως επιλογή τους ναζί, όσο απελπισμένος να είμαι…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μιλώντας για τα πάντα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Η πρώτη σκηνή αφορά την κηδεία του πρωταγωνιστή που χάνει τη μάχη με τη ζωή έπειτα από μια ζωή που στην αρχή υπήρξε γενναιόδωρη μαζί του, αλλά από ένα σημείο και μετά οι αρρώστιες δεν τον άφησαν να σταθεί στα πόδια του.
Είχα δει πριν από χρόνια την εξαιρετική ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν 
-δείτε screenshot) και μετά από τις πολλές συμμετοχές της 
Αν από την περιγραφή της πλοκής νομίζετε ότι πρόκειται για ένα σενάριο τύπου Jason Bourne, συνοδευμένο από αντίστοιχη καταιγιστική δράση, μην ξεκινήσετε ποτέ αυτό το βιβλίο. Όλη η γοητεία του, που αποδεικνύει ότι ο Harris είναι μεγάλος μάστορας, φαίνεται στον τρόπο που μέσα από συζητήσεις και εξιστορήσεις των πρωταγωνιστών, συμπληρώνεται ένα πολύπλοκο (και βρώμικο) παζλ παρασκηνίου, διαφθοράς, κατασκοπίας, μυστικών που θα μπορούσαν να αποτελούν τυπικά χαρακτηριστικά μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης του λεγόμενου “δυτικού” κόσμου.
Σε ένα μικρό ψαροχώριο, λοιπόν, ονόματι Φιελμπάκα (παρεμπιπτόντως 
Τον τελευταίο καιρό οι αναγνωστικές μου επιλογές περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο 
To 
Τον τελευταίο καιρό, ιδίως αφού γεννήθηκε το παιδί, οι βιβλιοφιλικές μου αναζητήσεις έχουν να κάνουν, σε μεγάλο βαθμό, με το 
Μου αρέσουν οι ταινίες που το σενάριο τους βασίζεται σε πραγματική ιστορία, έχουν μια γοητεία, σε κάνουν να ταυτίζεσαι με τους ήρωες, θεωρώντας ότι μπορεί να είναι κάποιος από τη γειτονιά σου, γιατί όχι κάποιος γνωστός σου. Κάπως έτσι είναι η πλοκή του 
Το 
Από την πρώτη παράγραφο του 
Η υπηρεσία 
Ακόμη περισσότερο, μπορούμε να εγγραφούμε σ’ ένα feed μέσα από την εφαρμογή, να φτιάξουμε φακέλους και φυσικά όλα αυτά να συγχρονιστούν αυτόματα με τον Google Reader.
Στο σημείο αυτό θα σημειώσω ένα μοναδικό μειονέκτημα: δεν υπάρχει δυνατότητα για Facebook sharing. Οι δημιουργοί της εφαρμογής μάλλον είναι από τους λίγους σ’ αυτόν τον πλανήτη που… μισούν το Facebook και πήραν την εκδίκησή τους αγνοώντας το ως “κοινωνικό δίκτυο” εντελώς.
Ίσως από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος το 
Το 
Πράγματι, το φάρμακο είναι κάτι παραπάνω από θαυματουργό. Ο Έντι θα γράψει το βιβλίο σε λίγες μόνο μέρες, θα μάθει ξένες γλώσσες μόνο με το άκουσμά τους, θα πάψει να είναι βρωμιάρης και θα τακτοποιήσει στην εντέλεια το σπίτι. Ακόμη περισσότερο, θα κατανοήσει και θ’ αρχίσει να βγάζει λεφτά από τον δαιδαλώδη κόσμο του χρηματιστηρίου και των επενδύσεων. Κάποια στιγμή, όμως, η ισχύς του φαρμάκου παύει να ισχύει και επιστρέφει στην παλιά πραγματικότητα, της “περιορισμένης” γνωστικής επίδοσης και της μιζέριας. Πηγαίνει στο σπίτι του κουνιάδου του για περισσότερα χάπια. Εκεί, έπειτα από μια περίεργη συγκυρία, τον βρίσκει δολοφονημένο και το διαμέρισμα άνω-κάτω. Είναι προφανές τι ψάχνουν… Ο Έντι, όμως, βρίσκει τα κρυμμένα πολύτιμα χάπια και η ζωή του αρχίζει να κινείται “εκτός ορίων”.
Η Σάρα Λίντεν (Mireille Enos), χωρισμένη αστυνομικός με ένα παιδί, περνάει μια τελευταία μέρα στην πόλη του Seattle, έχοντας ετοιμάσει τις βαλίτσες της για την Καλιφόρνια να συναντήσει το νέο της σύντροφο. Ήδη έχει φτάσει στο τμήμα ο αντικαταστάτης της Στίβεν Χόλντερ (Joel Kinnaman), προερχόμενος από τη δίωξη ναρκωτικών.
Η φαινομενική ρουτίνα διαταράσσεται από την καταγγελία για μία εξαφάνιση, μια νεαρής κοπέλας, της Ρόζι Λάρσεν. Δυστυχώς, η αναζήτησή της, καταλήγει στην ανακάλυψη του κακοποιημένου σώματος της νεαρής στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Η πρώτη έρευνα δείχνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην προεκλογική ομάδα του πολλά υποσχόμενου υποψήφιου δήμαρχου της πόλης, του Ντάνιελ Ρίτσμοντ. Η Λίντεν αναβάλλει την αναχώρησή της για λίγες μέρες, νομίζοντας ότι πρόκειται για μια εύκολη υπόθεση. Όμως, τα πράγματα εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Όλα τα στοιχεία της έρευνας οδηγούν σε αδιέξοδα ή σε ακόμη περισσότερες νεφελώδεις ενδείξεις για την ταυτότητα του ενόχου. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τις αντιδράσεις των γονιών της νεκρής, τις σχέσεις της, το “σκοτεινό” ποιόν της, ενώ οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς.
