Πολλοί αναρωτιούνται την τελευταία δεκαετία γιατί το συγκεκριμένο πρωτάθλημα αδυνατεί να προσελκύσει το φίλαθλο ελληνικό κοινό, αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος δεν πάει στο γήπεδο, γιατί υπάρχει μια στροφή προς τα πρωταθλήματα του εξωτερικού και γιατί έχει υποβαθμιστεί ποιοτικά το ίδιο το πρωτάθλημα.
Φυσικά οι λόγοι είναι προφανείς αλλά θα ήθελα να τους αναπτύξω δίνοντας παράλληλα και τη δική μου οπτική.
Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα στο χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου βλέπει άλλες ευρωπαϊκές χώρες να προπορεύονται και να μη μπορεί καν να ακολουθήσει. Σίγουρα ένας σημαντικός λόγος είναι το ότι στο εξωτερικό δαπανώνται πολύ μεγαλύτερα ποσά, που έχει ως συνέπεια οι ελληνικοί σύλλογοι να μη μπορούν να γίνουν ανταγωνιστικοί στην αγορά ποδοσφαιριστών. Από την άλλη όμως δεν κοιτούν να προωθήσουν τα εγχώρια ταλέντα αλλά προσπαθούν απεγνωσμένα να φέρουν στην Ελλάδα είτε ταλεντάρες που διέφυγαν της προσοχής των Real, Arsenal κλπ (βαφτίζοντας τους νέος Maradona, Pele) είτε προσφέρουν «γη και ύδωρ» σε ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στα τελευταία στάδια της καριέρας τους φιλοδοξώντας ότι θα «γοητευθούν» από τον λαό της εκάστοτε ομάδας και θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό!..
Η ιστορία πάντως δείχνει πως οι περισσότεροι δε γοητεύονται ούτε καν από τα εκατομμύρια ευρώ που προκλητικά τους προσφέρουν οι μεγαλοπαράγοντες… Και χρησιμοποιώ τη λέξη πρόκληση γιατί θεωρώ πως τα υπέρογκα ποσά που δαπανώνται για μετακινήσεις ποδοσφαιριστών και για τους μισθούς τους είναι από μόνα τους κοινωνικώς προκλητικά αφού το επάγγελμά τους είναι να παίζουν ποδόσφαιρο κάτι όχι λιγότερο επικίνδυνο από τη δουλειά σε οικοδομή ή ορυχείο. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να βλέπουμε τόσους αθλητές να χειρουργούνται και να καταπονούν τον εαυτό τους στο βωμό της δουλειάς και της διασκέδασης των φιλάθλων αλλά οι τραυματισμοί δεν είναι μονοπώλιο των ακριβοπληρωμένων επαγγελματιών. Το ίδιο άθλημα παίζουν και ερασιτέχνες οι οποίοι μάλιστα δεν τυγχάνουν και ανάλογης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Και αν γίνει λόγος για το ότι η διαφορά επιπέδου – κλάσης είναι αυτή που κάνει τους ποδοσφαιριστές να δικαιούνται περισσότερα τότε θα αναφέρω τη περίπτωση του αγγλικού συλλόγου «Havant & Waterlooville» που με μόλις έναν επαγγελματία και τους υπόλοιπους «κοινούς θνητούς» έχασε μεν 5-2 (αλήθεια πόσες ελληνικές ομάδες θα μπορούσαν να το καταφέρουν;) στο κύπελο Αγγλίας από τη Liverpool αλλά έδειξε σε όλους ότι η διάθεση το σθένος και η αποφασιστικότητα κάνουν ένα σύνολο ανταγωνιστικό παρά το κεφάλαιο και στην Ελλάδα θα έπρεπε να το καταλάβουμε νωρίτερα κρίνοντας από την ποιότητα ποδοσφαίρου που προσέφεραν οι Έλληνες ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές τον αιώνα που πέρασε.
Ήταν τότε που το πρωτάθλημα ήταν ανταγωνιστικό και παίζονταν σε όλη την Ελλάδα, ήταν τότε που ο κόσμος μπορούσε να πάει στο γήπεδο χωρίς να σκεφτεί ότι πρέπει να δώσει το λιγότερο 20€ εισιτήριο. Και αν οι καιροί έχουν αλλάξει και οι τιμές είναι λογικές και αντίστοιχες με αυτές της Ευρώπης γιατί οι παρεχόμενες υπηρεσίες να παραμένουν απαρχαιωμένες; Δε θα ξεχάσω έναν αγώνα Αλεξάνδρεια – Πιερικός που πέραν την θερμής υποδοχής που επεφύλασσαν στους Κατερινιώτες (με ρίψη λίθων, τροχών και κουβάδων) και της αύξησης του εισιτηρίου κατά 100% (από 5€ σε 10€) ήμασταν υποχρεωμένοι να «απολαύσουμε» ποδόσφαιρο μέσα σε πολεμικό κλίμα και με τους προπονητές της Αλεξάνδρειας να πετάνε μπάλες στον αγωνιστικό χώρο για καθυστέρηση και να χειρονομούν προς την εξέδρα των φιλοξενούμενων τη στιγμή που διαιτητές και αστυνομία βρίσκονταν σε άλλο γήπεδο. (σχετικό άρθρο στο [www.freewebs.com]
Αυτά όμως δε γίνονται μόνο στη Δ’ Εθνική, πολλές φορές ο φίλαθλος καλείται στην Ελλάδα να θέσει υπό κίνδυνο τη σωματική και ψυχολογική του ακεραιότητα μπαίνοντας σε γήπεδα άθλια και ενίοτε ετοιμόρροπα Τις περισσότερες φορές θα παρακολουθήσει τον αγώνα όρθιος, αν βρέχει θα νιώσει πολύ οπαδός που είναι στα δύσκολα κοντά στην ομάδα του και αν τύχει σε ζωηρή εξέδρα το πιθανότερο η πλάτη του να γεμίσει μπύρα (από τα ταλαντευόμενα ποτήρια συνοπαδών) ή ακόμα και εμετό (από πολύ ζαλισμένο συνοπαδό). Το τι είναι υποχρεωμένος δε να ακούσει είναι άλλη ιστορία, με το υβριστικό ρεπερτόριο των «φιλάθλων» να ανανεώνεται σε κάθε αγωνιστική. Και αν σκοπός του Υπουργείου Πολιτισμού είναι να επαναφέρει την οικογένεια στα γήπεδα ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί πως οι οπαδοί μιας ομάδας δεν χρειάζονται ερέθισμα από αντίπαλους οπαδούς για να «εκτονωθούν», τα καταφέρνουν και μόνοι τους. Επίσης καλό θα ήταν να ελέγξουν και τη διακίνηση του αλκοόλ (και όχι μόνο) που το θεωρώ παράγοντα που ωθεί στη βία άτομα που δεν έχουν αυτοέλεγχο και τέλος αν οι αντεθνικές προκλήσεις δεν είναι επιλήψιμες τότε γιατί να είναι το μπουκάλι με το νερό που θα περάσει με καπάκι; Ελπίζω οι νέοι νόμοι να βελτιωθούν αλλά και να εφαρμοστούν καθολικά και όχι επιλεκτικά όπως συνήθως συμβαίνει. Στα πολύ θετικά για να μην αδικήσω και τους Υπουργούς η κατάργηση των συνδέσμων για πολλούς και ευνόητους λόγους.
Media. Ένας από τους κύριους λόγους που το ποδόσφαιρο παίρνει τη κατιούσα. Εκπομπές που άγουν την αντιπαλότητα (ο αθλητισμός ενώνει, ο πρωταθλητισμός;..), που καθοδηγούν μάζες και αποπροσανατολίζουν. Εκπομπές κρατικές που απαξιώνουν τις εκτός Αθηνών ομάδες και πολύ περισσότερο τις μικρότερες επαγγελματικές κατηγορίες (Β κ Γ εθνικής) ενώ για τις ερασιτεχνικές ούτε λόγος. Βλέπουμε να εξελίσσεται ένας σύνδεσμος μεταξύ των μέσων ενημέρωσης και των μεγάλων συλλόγων τόσο ισχυρός που είναι πολλές φορές ικανός να ασελγεί κατά της νοημοσύνης των φιλάθλων παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που παρουσιάζουν γεγονότα όπως συμφέρει να παρουσιαστούν, παραποιώντας την πραγματικότητα και για να μη μιλάω αυθαίρετα μπορώ να θυμηθώ μια αναμέτρηση Άρη – ΟΣΦΠ που μεμονωμένα περιστατικά βίας έξω από το γήπεδο, που οι περισσότεροι δεν αντιλήφθηκαν καν (όχι φυσικά οι δημοσιογράφοι) απασχολούσαν τους τίτλους τόσο έντονα που νόμιζα ότι είχα πάει σε άλλο αγώνα…
Τέλος έξω από τα αρνητικά δε θα μπορούσα να αφήσω τη συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών, τη διαιτησία και τις διοικήσεις των ομάδων. Παίρνοντάς τα με τη σειρά, κατηγορούν όλοι τους διαιτητές για ανικανότητα και μεροληψία αλλά κανείς δεν ασχολείται με τους ποδοσφαιριστές που με απλή επαφή με αντίπαλο σφαδάζουν στο έδαφος ζητώντας μάλιστα και την τιμωρία του αντιπάλου. Προφανώς το κάνουν στα πλαίσια του «ευ αγωνίζεσθε», αλλά είναι άδικο να διαμαρτύρονται μόνο όταν τους συμφέρει τη στιγμή που και οι ίδιοι όταν τους δίνεται ευκαιρία εκβιάζουν τις φάσεις. Επίσης κανείς δεν σκέφτηκε να ορίσει πρώην ποδοσφαιριστές να διαιτητεύσουν ή ακόμα και δημοσιογράφους τη στιγμή που είναι τόσο ικανοί στα τηλεοπτικά πάνελ. Από την άλλη όμως δε μπορώ να πιστέψω πως και οι διαιτητές δεν επηρεάζονται από έδρες, ποδοσφαιριστές και ενίοτε προσωπικές προτιμήσεις και δεν μένω ποτέ σε μεμονωμένες φάσεις αλλά στη γενικότερη εικόνα του αγώνα που όταν θέλεουν να υποβοηθήσουν βρίσκουν τον τρόπο και είναι εύκολα αντιληπτό. Οι διαιτητές οι οποίοι είναι και συνυπεύθυνοι για το κουραστικό ποδόσφαιρο που παρουσιάζουν οι περισσότερες ομάδες αφού σφυρίζουν διαρκώς μη αφήνοντας το παιχνίδι να εξελιχθεί. Οι διαιτητές οι οποίοι διακόπτουν τον αγώνα αν ακουστούν ύβρεις προς το πρόσωπό τους (και καλά κάνουν), αλλά όταν πρόκειται για αντεθνικές ύβρεις δεν αντιδρούν ούτε αυτοί αλλά ούτε και οι «θιγόμενοι» ποδοσφαιριστές που σε τέτοιες περιπτώσεις ξεχνούν τη καταγωγή τους. Όσον αφορά τις διοικήσεις η επικαιρότητα με έκανε πολλές φορές να σκεφτώ αν αξίζει να ασχολούμαι με το ελληνικό πρωτάθλημα. Ομάδες χάνουν και κινούν γη και ουρανό για να πάρουν τους βαθμούς από τους αδιαμφισβήτητους νικήτες, μετά ανακοινώσεις άλλων του τύπου «…δεν ασχολούμαστε με μικρότερες ομάδες», δηλώσεις προέδρων να πυροδοτούν και να προκαλούν συνθέτουν ένα σκηνικό τόσο ξένο προς το ποδόσφαιρο που προβληματίζει.
Υγ. Καλά που υπάρχει το Champions League και το Uefa, εκεί ασχολείται κανείς με αυτό που λέμε «μπάλα»…
Περισσότερα... »
.jpg)
