Αν και στην Ελλάδα η έννοια αυτή είναι υποτιμημένη και ενίοτε ξεχασμένη ωστόσο συναντά κανείς εκλάμψεις με γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε ωδεία είτε για δημιουργία εντυπώσεων, είτε για να αναβαθμίσουν το βιογραφικό τους με ένα ακόμα πτυχίο, είτε για να γεμίσουν δημιουργικά τον χρόνο τους. Ελάχιστες όμως είναι οι περιπτώσεις που ο ενδιαφερόμενος θα πάει για να μάθει μουσική. Ειδικά αν κοιτάξει κανείς το τρόπο διδασκαλίας της μουσικής στη χώρα μας διακρίνει πόσο πίσω είμαστε στο τομέα αυτο. Στα σχολεία είναι ανύπαρκτη, γελοιοποιώντας το μάθημα κάνοντάς το την ώρα του παιδιού ενώ στα περισσότερα ωδεία, κυρίως ιδιωτικά, γίνεται αγώνας δρόμου ώστε ο μαθητής να μάθει να διαβάζει παρτιτούρα, να λύνει δυο τρεις ασκήσεις θεωρίας και να αποφοιτήσει όσο το δυνατόν νωρίτερα δίνοντας στους σπουδαστές πτυχία χωρίς καμία αντικειμενική αξία…
Η δε αξιολόγηση θυμίζει εξετάσεις ιστορίας που ο μαθητής καλείται να παπαγαλίσει και να αποδώσει την εξεταστέα ύλη. Βέβαια υπάρχουν και αξιόλογες μουσικές σχολές αλλά ελάχιστες και αποτελούν εξαίρεση.
Οι έννοιες αυτοσχεδιασμός και συναίσθημα είναι από ανύπαρκτες έως απαγορευτικές, προωθούν μια στεγνή αναπαραγωγή των έργων μην αφήνοντας τον οργανοπαίκτη να στιγματίσει το κομμάτι με την προσωπικότητα του. Έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να απολαμβάνουμε ένα σωρό παπαγαλάκια που ανταποκρίνονται άριστα στον ρόλο του διασκεδαστή των συγγενών. Δεν είναι τυχαίο το ότι η πλειοψηφία των "πτυχιούχων" μουσικών αδυνατεί να να ανταποκριθεί σε μια στοιχειώδη συνοδεία η αυτοσχεδιασμό. Οργανοπαίκτες που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η βελτίωση της τεχνικής τους και ο εντυπωσιασμός που προκαλεί μια πιστή αντιγραφή. Οργανοπαίκτες που καταλήγουν να γίνονται showman όταν καλούνται να ερμηνεύσουν ή να παρουσιάσουν δικά τους ...και καλά βιρτουόζικα κομμάτια, που στερούνται μελωδίας και προκαλούν τουλάχιστον πονοκέφαλο.
Για μένα η μουσική είναι μια πιο βαθιά και αφηρημένη έννοια. Είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας, είναι το μέσο με το οποίο κανείς εκφράζει αυτά που δεν μπορούν ο λόγος, τα μάτια ή το σώμα. Είναι η εξωτερίκευση του εσωτερικού κόσμου του καλλιτέχνη και δυστυχώς είναι κάτι που δεν διδάσκεται. Έχει αποδειχθεί μέσα στους αιώνες και σήμερα είναι πιο εμφανές από ποτέ, παίρνοντας υπόψη ποια κομμάτια μέσα στα χιλιάδες που προωθεί η μουσική βιομηχανία παραμένουν διαχρονικά και προκαλούν στον ακροατή την ίδια αίσθηση κάθε φορά που το ακούει.
Play the music, not the instrument…
Άρθρο από ΥΕΤΟΣ 2007-2011
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Υετός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
