Η θεωρία της «Οικουμενόπολης». Η πόλη θεωρείται ως ένα φαινόμενο δυναμικό που εξελίσσεται μέσα στον χώρο και τον χρόνο, καθώς η οικιστική διόγκωση έιναι συνεχής και αναπόφευκτη. Έτσι η συνολική οργάνωση του χώρου πρέπει να είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει αυτή την ανάπτυξη της πόλης χωρίς να προκαλείται διάλυση του αστικού ιστού της και χωρίς να χάνεται η ανθρώπινη κλίμακα. Επιπλέον, η πόλη οργανώνεται σε βαθμούς (κοινότητες διαφορετικών επιπέδων) που αυξάνονται με την παράλληλη αύξηση του πληθυσμού, δηλαδή ο 1ος βαθμός αφορά μια γειτονία 100-200 κατοίκων, ο 2ος βαθμός μια γειτονία 500-600 κατοίκων(όπως ένα μικρό χωριό) κοκ. Τελική κατάληξη είναι η γειτονία 10ου βαθμός που αποτελεί την «Οικουμενόπολη», ενώ ο 4ος βαθμός κοινότητας αποτελεί κλειστή κυψέλη με κυκλοφορία οχημάτων μόνο για προσπέλαση όπου η κυκλοφορία διέλευσης οργανώνεται περιφερεικά με αρτηρίες και αποτρέπεται από το εσωτερικό της κυψέλης με θηλειές και αδιέξοδα («κυψέλες εσωτερικής κυκλοφορίας» του Buchanan report 1960).
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Damis Ecology" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »