"Ίτε παίδες Ελλήνων"
Ας αφήσουμε τα θεϊκά για τους θεούς
και ας πιάσουμε τ' ανθρώπινα για τους ανθρώπους
Οι Έλληνες ήταν το αγλάισμα της ανθρωπότητας μέχρι την Πρωτομαγιά του 2010, όταν η Ελλάδα (ταπεινωμένη όσο ποτέ άλλοτε στη μακραίωνη Ιστορία της) υπέκυψε στην κυνική απαίτηση των "Αγορών" και - για να μην χρεοκοπήσει - υπέγραψε το περιβόητο πια "μνημόνιο", δια του οποίου ενεργοποιήθηκε ο λεγόμενος "μηχανισμός στήριξης", αλλά κατ' ουσίαν - με πρόσχημα την διάσωση της Ελληνικής οικονομίας - εκχωρήθηκε μέρος (αν όχι το όλον) της εθνικής κυριαρχίας, αφού έκτοτε ισχύει η παντοτινή πλέον οικονομική (κατ' αρχήν) δουλεία μας. Είναι η μεγαλύτερη ήττα που υπέστη ποτέ η Ελλάς ...; Και συνέβη στις μέρες μας.
Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που ακόμα γλεντούν στη Μύκονο, ποιοι είναι αυτοί που πήγαν αμέριμνες διακοπές το καλοκαίρι αυτό, ποιοι πίνουν ήσυχα τον καφέ τους στις καφετέριες και ποιοι συζητούν ακόμα για την περικοπή του μισθού και της σύνταξης; Ποιοι είναι αυτοί που ΔΕΝ πενθούν για τη νέα «άλωση της Πόλης»; Ποιοι είναι αυτοί που δεν θυμούνται καν τις διαμαρτυρόμενες φωνές των προηγούμενων δεκαετιών, οι οποίες λοιδορήθηκαν τότε, σήμερα όμως, αν και δικαιώθηκαν, συνεχίζουν να τις θεωρούν ανεδαφικές γραφικότητες;
Η αναισθησία (και το ανύποπτον) της πλειονότητας των Ελλήνων είναι χαρακτηριστική, ταυτόχρονα και δηλωτική του καθολικού αδιεξόδου, στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα.
Ένα καλό ερώτημα είναι: Πόσοι Έλληνες ντράπηκαν γι' αυτό; Πόσο ντράπηκαν; Πόσοι και πόσο «το πήραν πατριωτικά»;
Απ' ό,τι φαίνεται, λίγοι! Αυτό εξάγεται από τις αντιδράσεις των εργαζομένων, από το ύφος και της δηλώσεις των απεργών, από τον χαρακτήρα των διαδηλώσεων. Αυτό συμπεραίνουμε από τα δημόσια γραπτά και από τα δημόσια λόγια, επωνύμων και ανωνύμων, αυτό συμπεραίνουμε από τις συζητήσεις με φίλους και συμπολίτες.
Οι εργαζόμενοι δεν αισθάνθηκαν ντροπή για την Ελλάδα! Αισθάνθηκαν οργή για τα χαμένα τους δικαιώματα. Δεν σκέφτηκαν, δεν σκέφτονται, ότι χωρίς κυρίαρχη πατρίδα ακυρώνεται, χάνεται και το τελευταίο δικαίωμα του πολίτη. Δεν ντράπηκαν για το ότι η Ελλάδα ταπεινώθηκε και διασύρθηκε στα πέρατα της Οικουμένης, δεν πόνεσαν γι' αυτό, σα να μην τους αφορούσε, σα ν' αφορούσε μόνο τους πολιτικούς και τα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ, εξοργίστηκαν μόνο για την περικοπή στο μισθό και την σύνταξή τους. Δηλαδή, αν αυτή η περικοπή ΔΕΝ γινόταν, αν υπήρχε ή αν είχε επιλεγεί ένας άλλος τρόπος για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, όλα γι' αυτούς τους νεοέλληνες θα ήταν καλά, θα συνέχιζαν ήσυχα τη ζωούλα τους ...;
Οι κάτοικοι λοιπόν αυτού του κράτους εισήλθαν ήδη στο καθεστώς και το πνεύμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που με σχέδιο εδώ και χρόνια οικοδομείται, έγιναν ήδη απάτριδες, όπως επιτάσσει το πνεύμα της. Ελάχιστοι συνειδητοποίησαν την βαθιά δομική αλλαγή που συντελείται. Ελάχιστοι υποψιάζονται την αλλαγή κατεύθυνσης του κόσμου όλου.
Αλλά ...; τι φταίνε και πόσο φταίνε οι εργαζόμενοι; Τους κατάντησαν τυφλούς και κουφούς. Γενεές επί γενεών παιδαγωγούνται στα νεοελληνικά σχολεία με τον ατομικό ωφελιμισμό. Οι έννοιες της Πατρίδας και τις Τιμής δεν υφίστανται πλέον. Η αναφορά σε εθνικούς κινδύνους ακούγεται ως ανέκδοτο.
Το σημείο που βρισκόμαστε, πατριώτες, είναι τραγικό.
Τώρα πια η Ελλάδα στο τρέχον παρόν και το άγνωστο μέλλον της είναι και θα είναι υπόδουλη στα κελεύσματα και τις ορέξεις των αοράτων, απροσώπων, αλλά υπαρκτών (και αδύνατο ν' αγγιχθούν) δανειστών της. Η Εθνική μας Κυβέρνηση δεν έχει πλέον κυριαρχικές εξουσίες, έχει απλές αρμοδιότητες ίσες με τις διεκπεραιωτικές εργασίες ενός Δημαρχείου. Ο πρωθυπουργός της χώρας στο εξής θα έχει προφανές έργο την διαχείριση των σκουπιδιών και την επιμέλεια της καθαριότητας των δρόμων, όπως είχε μέχρι τώρα ο συνηθέστερος των Δημάρχων. Σε όλες τις άλλες αποφάσεις, οι οποίες θ' αφορούν το παρόν και το μέλλον του λαού, οι υπογραφές των υπουργών της εκάστοτε Ελληνικής κυβέρνησης θα έχουν τον χαρακτήρα του προσχήματος και μόνο. Δεν είναι αποφάσεις. Είναι εντολές κάποιου παράφρονα αόρατου αυτοκράτορα ...;
Ματαίως από τον Σεπτέμβριο του 2008 ακόμα σηκώθηκαν Ελληνικές φωνές και διατύπωναν δημόσια τις ανησυχίες, περιέγραφαν την επερχόμενη λαίλαπα. Ματαίως οι ανένταχτες φωνές προειδοποιούσαν δημοσίως όλες αυτές τις τελευταίες δεκαετίες. Τις απαξίωσαν. Και τελικά, όσες δεν συμβιβάστηκαν με τη ροή του ποταμού, εξουδετερώθηκαν, εξοντώθηκαν.
Η κυβέρνηση Καραμανλή πανικόβλητη μπροστά στην καταιγίδα, την οποία απέκρυπτε και δεν ομολογούσε, ετοιμαζόταν ν' αποσυρθεί για να παραδώσει την «καυτή πατάτα» στην επόμενη κυβέρνηση, ο τότε πρωθυπουργός έκαμε τα αδύνατα δυνατά για να χάσει τις εκλογές, την ίδια ώρα όμως οι καρεκλοκένταυροι της κυβέρνησης εκείνης, ανυποψίαστοι ίσως μέσα στην πνευματική μετριότητα που χαρακτηρίζει πάντα τους λεγεωνάριους, έσπευδαν να διορίσουν ή «να χώσουν από την πίσω πόρτα» δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρων τους, αδιαφορώντας εντελώς για τις εφιαλτικές επιπτώσεις στο βυθιζόμενο Δημόσιο Ταμείο. Στην ουσία επρόκειτο για ένα πλιάτσικο, μία σκύλευση ...;
Κατά τους τελευταίους μήνες του 2009 και κατά τους πρώτους μήνες του 2010, όταν αποκαλύφθηκε στην Διεθνή Κοινότητα η τραγική κατάσταση των οικονομικών της χώρας, η άλλοτε περήφανη Ελλάς διασύρθηκε ανηλεώς ενώπιον της Οικουμένης, όσο δεν διασύρθηκε καμία άλλη χώρα ποτέ, ούτε καν η Ουγκάντα εκείνου του αλήστου μνήμης ανθρωποφάγου Αμίν Νταντά! Με πρωτοφανές και απίστευτο μένος τα Διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, επιτέθηκαν εναντίον μιας υποτίθεται κυρίαρχης χώρας, σα να ήταν η μόνη ένοχη για την απειλούμενη κατάρρευση του παγκόσμιου συστήματος, εσκύλευσαν πάνω στο ρακένδυτο σώμα της Ελλάδας και το περιέφεραν στους δρόμους ημιθανές ως παράδειγμα προς αποφυγήν, καθώς έκαναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες τους μεθύστακες. Αναζητώντας μια βολική ορολογία, η οποία θα απενοχοποιούσε τις ηγεσίες των ισχυρών κρατών για τα χάλια του Δυτικού μοντέλου εξουσίας που θα τις εξιλέωνε στα μάτια της Διεθνούς Κοινότητας, βάφτισαν εσπευσμένα "Ελληνική" την παγκόσμια οικονομική κρίση, αφού πρώτα διεκτραγώδησαν στην τηλεοπτική θεατρική τους σκηνή όλες τις σχεδιασμένες από καιρό αδυναμίες και ανεπάρκειες της νεοελληνικής "μεταπολιτευτικής" πραγματικότητας.
Αλλά τι θα περίμενε κανείς μετά το «ΟΧΙ» του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούνιο του 1964 στην Ουάσιγκτον; Η Ελλάδα δεν είχε ακόμη θεραπευτεί από τα τραύματα του Εμφύλιου σπαραγμού, οι πληγές της έτρεχαν αίμα, όταν οι ΗΠΑ (που παρέλαβαν την σκυτάλη από τους Άγγλους για τις ζώνες επιρροής με τη Συνθήκη της Γιάλτας το 1945) είχαν καταστρώσει τα άνομα σχέδιά τους για την περιοχή. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον πρότεινε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας το «Σχέδιο Άτσεσον», που προέβλεπε την διχοτόμηση της Κύπρου και την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία. Ιστορική θα μείνει η πρόβλεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, όταν βγήκε περίλυπος από το Γραφείο του Αμερικανού προέδρου: «Τελειώσαμε. Οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν αυτά» είπε στους συνεργάτες του. Και όντως. Ο Τζόνσον αμέσως μετά κάλεσε τον Έλληνα πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον Αλ. Μάτσα και του επανέλαβε τις εντολές της Αμερικής. Εκείνος υπενθύμισε τα λόγια του Γεωργίου Παπανδρέου και πρόσθεσε ότι: «Καμία Ελληνική Βουλή δεν θα μπορούσε να δεχτεί ένα τέτοιο σχέδιο» και ότι επίσης «το Ελληνικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει παραχώρηση εθνικού εδάφους». Τότε ο Λίντον Τζόνσον φώναξε οργισμένος στον Έλληνα πρεσβευτή και μεταξύ άλλων ανήκουστων είπε και τα εξής επί λέξει: «Γαμώ τη Βουλή σας και το Σύνταγμά σας». Προειδοποίησε δε ευθέως ότι θα γίνει πραξικόπημα στην Ελλάδα για να καταργηθούν και τα δύο ...;
Ακολούθησε η Απριλιανή δικτατορία του 1967. Δεν υπάρχει καμιά ιστορική αμφιβολία για το ποιος έφερε τη Χούντα στην Ελλάδα και γιατί. Ήταν το πρώτο καίριο χτύπημα εναντίον της περήφανης Ελλάδας, η αρχή όλων των παλαιότερων και των σύγχρονων δεινών που από τότε συνεχίζονται απανωτά, κλιμακούμενα και ατελείωτα.
Αν θέλουμε ειλικρινά και «με το χέρι στην καρδιά» να ερμηνεύσουμε σήμερα το «τι μας βρήκε», θα πρέπει να ανατρέξουμε στα γεγονότα εκείνα, τα οποία αποτέλεσαν την απαρχή των μεγάλων μας αυτών δεινών. «Οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν αυτά». Κι αυτοί που είναι πίσω από τους μεγάλους, δέκα φορές περισσότερο ...; Όλα όσα επακολούθησαν, ήταν οι κρίκοι μιας εφιαλτικής αλυσίδας το τέλος της οποίας δεν γνωρίζουμε ακόμα ...; Πρώτο δεινό ήταν η εφτάχρονη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Ανατράπηκε από το πραξικόπημα Ιωαννίδη, προκειμένου να συντελεστεί η προγραμματισμένη διχοτόμηση της Κύπρου.
Μέχρι στιγμής, 2010 σήμερα, χάσαμε τη μισή Κύπρο, αλλά διασώσαμε το Καστελόριζο! Μην χαίρεστε όμως γι' αυτό! Δεν τελείωσε το πατιρντί. ΑΥΤΟΙ καταρτίζουν μακροπρόθεσμα τα σχέδιά τους, σε βάθος πενήντα - εκατό χρόνων, δεν είναι σαν εμάς που δεν βλέπουμε ούτε μέχρι το αύριο. Αυτό βέβαια μας ειδοποιεί, ότι οι άρχοντες του κόσμου τούτου είναι υπερήλικα τέρατα, είναι σα να ζουν πολλαπλάσιο χρόνο από τον ανθρώπινο, αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μνησίκακοι, τόσο διαχρονικοί. Εργάζονται λοιπόν σύμφωνα με αυτά τα μακροπρόθεσμα σχέδιά τους, γι' αυτό και σ' εμάς ενίοτε είναι ακατανόητες οι ενέργειές τους ...;. Δεν είναι μόνο το Καστελόριζο που - πλέον κινδυνεύει. Το «Σχέδιο Άτσεσον» ίσως ακούγεται παλαιό για εμάς, αλλά είναι διαχρονικό για εκείνους, πάντα επίκαιρο, εμπλουτισμένο δε και με τις πολιτιστικές του παραμέτρους (εκφρασμένες και αναπτυγμένες κατά την περίοδο της «Μεταπολίτευσης») παραδόθηκε προς εφαρμογήν από τους νέους (μετά τον Ιωαννίδη) υποτακτικούς, μερικοί εκ των οποίων αποδείχτηκαν σε όλη τη διάρκεια της λεγόμενης Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα (όπως και εκείνος) ιστορικώς αφελείς, εξ αιτίας της ελλιπούς παιδείας και της απωλεσθείσας ιστορικής μας μνήμης. Τώρα λοιπόν κινδυνεύουν η Θράκη, η Μακεδονία και το μισό Αιγαίο ...; Από τις 10 Νοεμβρίου 2003 ακόμα το έγκριτο Γερμανικό περιοδικό Spiegel παρουσίασε ρεπορτάζ από τη Βόρεια Ελλάδα, όπου δρουν μικροί στρατοί Αλβανών, ομάδες των 5 - 6 ατόμων, με όραμα τη Μεγάλη Αλβανία. Ελάχιστα δε είναι γνωστή η είδηση ότι οι Ελληνικές Αρχές βρήκαν πολλές φορές κρυμμένα καλάσνικοφ και πολεμοφόδια σε ερημικές τοποθεσίες. Τι θέλουν τα καλάσνικοφ στις σπηλιές; Για χάρη του γούστου τους ή για χόμπι πάντως δεν τα θέλουν ...;
Κινδυνεύει αυτή ακόμα η Κρήτη. Ετοιμάζουν δημοψήφισμα ...;ανεξαρτησίας της νήσου, επικαλούμενοι ανύπαρκτο όρο της Συνθήκης του Λονδίνου (1913), ότι δήθεν η Ένωση με την Ελλάδα ισχύει για εκατό χρόνια και ότι (κατά την συνθήκη εκείνη) η Ελλάδα είναι νομικώς υποχρεωμένη να οργανώσει δημοψήφισμα το 2012, με το οποίο επιδιώκουν οι καταχθόνιοι να πετύχουν απόσχιση ...;
Ανάμεσα στα πολλά και κραυγαλέα επεισόδια αυτονομιστικών ενεργειών ενδεικτικά μόνο θα σταχυολογήσουμε προς υποψίαση, ότι την ίδια εποχή που ο Γεώργιος Παπανδρέου έλεγε «ΟΧΙ» στον Λίντον Τζόνσον, το 1965, ο Εβραίος αρχαιολόγος Σάιρους Γκόρντον δημοσίευε σειρά άρθρων, όπου υποστήριζε ότι ο Μινωικός πολιτισμός ήταν ...; Σημιτικής καταγωγής! Αυτό, θα πεις, δεν είναι και τίποτα το περίεργο, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι, προπαντός δε οι Έλληνες, έχουν Σημιτική καταγωγή! Κατάγονται απ' ευθείας από τον Αδάμ και την Εύα ...; Έτσι δεν δίδαξε σ' εμάς, έτσι δεν διδάσκει στα παιδιά μας η Παλαιά Διαθήκη και το μάθημα των θρησκευτικών στα Ελληνικά σχολεία; Ναι, βεβαίως. Δεν είναι όμως τόσο «αθώο». Το 1975 η «Αθηναϊκή» απεκάλυπτε σε δημοσίευμά της ότι από το 1963 η Ισραηλινή κατασκοπεία οργάνωνε αυτονομιστικές κινήσεις στην Κρήτη, ενώ το 1976 είδε το φως της δημοσιότητας αυτονομιστική κίνηση που είχε οργανωθεί από αξιωματικό της ΜΟΣΑΝΤ στα Χανιά ...;
Ειπώθηκε δημόσια και γράφηκε, ότι στο περιβόητο πια "Μνημόνιο", το οποίο - κατ' επιταγήν της λεγόμενης «Τρόικας» - υπέγραψε η Ελλάδα προκειμένου να ενταχθεί στον "Μηχανισμό Στήριξης" υπάρχει ρητός όρος, σύμφωνα με τον οποίο οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάσουν όπου θέλουν (ακόμα και σε κάποιον άγνωστο τρίτο) τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το "Μνημόνιο" για την Ελλάδα! Το ερώτημα είναι: Εάν - όπως υπάρχει ανεμπόδιστο δικαίωμα των δανειστών - τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μεταβιβαστούν στην Τουρκία ή σε μια Εταιρεία που ελέγχεται από την Τουρκία, τι θα γίνει; Τι στο διάολο θα σημαίνει αυτό πρακτικά; Στη θέση της Τουρκίας ίσως είναι η Αλβανία, ίσως τα Σκόπια, ίσως το Ισραήλ που θέλει την Κρήτη ...;Ή - για να μην πάμε τόσο μακριά - θέλουν μόνο τον ορυκτό πλούτο της Ελληνικής γης και των Ελληνικών θαλασσών. Καθόλου δεν αποκλείονται από τους όρους του "Μνημονίου" οι γειτονικές αυτές χώρες, αποκλείονται όμως με άλλον ρητό όρο η Ρωσία και η Κίνα, από τις οποίες η δύσμοιρη Ελλάς ...; δεν έχει δικαίωμα να δανειστεί ...;
Γιατί να μη μπορεί να δανειστεί η Ελλάς από την Ρωσία και την Κίνα;
Οι ταλαίπωροι όσο και αμνήμονες, αλλά και απάτριδες πια νεοέλληνες αισθάνονται απειλούμενοι μόνο από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, καθόλου όμως δεν υποψιάζονται, ούτε θέλουν ν' ακούσουν για τους εθνικούς κινδύνους που μας τριγυρίζουν ολοένα και πιο ασφυκτικά. Σ' αυτά όμως τα ευρύτερα (και ανέγγιχτα από τον απλό πολίτη) γεγονότα - και μόνο σ' αυτά - μπορούμε να βρούμε τις αληθινές αιτίες για τις οποίες έγινε η πρόσφατη διαπόμπευση της Ελλάδας ενώπιον της Οικουμένης και καλείται ο Ελληνικός λαός να υποστεί τις επόμενες δεκαετίες αυτή την άνευ προηγουμένου δοκιμασία ...; Η όλη ιστορία υπακούει σε ένα ευρύτερο σχέδιο μιας νέας γεωπολιτικής φιλοσοφίας, η άκρη της οποίας είναι μεν δυσδιάκριτη από τους πολλούς, εντούτοις από την βιασύνη της να προλάβει γεγονότα, κάνει λάθη και δεν διστάζει να εκτεθεί στην τελική της ευθεία ...;
Με την θεωρία της συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας θα ήταν δυνατό να εξηγηθούν όλα τα πολιτικά και τα οικονομικά φαινόμενα, όμως δεν είναι ανάγκη να ρισκάρει κανείς την σοβαρότητά του και να καταφύγει σ' αυτή την επισφαλή προσέγγιση, προκειμένου να διαπιστωθούν επακριβώς και αντικειμενικώς τα δεδομένα. Η διάγνωση των ασθενειών και των αδιεξόδων του Ελληνικού κράτους είναι από μόνη της αρκετή για να κινητοποιήσει κάθε Έλληνα που θέλει ελεύθερη την πατρίδα του.
Ο Σταύρος Λυγερός έγραψε στην «Καθημερινή» ότι το 2020 υπολογίζεται από τους ειδικούς, ότι, αν συνεχιστεί ο σημερινός ρυθμός, θα έχουμε πέντε εκατομμύρια μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα! Ναι. Έτσι. Ενώ στη Δανία κάνουν μουσεία τις εκκλησίες, στην Ελλάδα γεμίζουμε από νεοανεγειρόμενες εκκλησίες και σε λίγο θα γεμίσουμε από τζαμιά και μιναρέδες. Υπέροχα! Θα ήταν τάχα υπερβολικό να υποθέσουμε τώρα εμείς, ότι, το 2040 οι μουσουλμάνοι θα μπορούν να σχηματίσουν Ισλαμική κυβέρνηση στην Ελλάδα;
Είναι γνωστός ο Ξένιος Δίας για τον οποίο περηφανεύονταν πάντα σ' αυτή τη χώρα (κι εμείς βεβαίως) αλλά ο Ξένιος Δίας δεν έχει καμία σχέση με τον διαβάτη που θέλει να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Όταν ο ναυαγός Οδυσσέας έφτασε στο παλάτι του Αλκίνοου, τον τάισαν, έφαγαν, ήπιαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, έκαμαν αγώνες προς τιμήν του, ΜΕΤΑ τον ρώτησαν το όνομά του και από πού κατάγεται, για να τον βάλουν σ' ένα καράβι και να τον πάνε ΑΥΤΟΙ στην πατρίδα του... Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε σήμερα την έννοια του Ξενίου Διός, τον οποίο επικαλούμαστε για να υποδεχτούμε για μόνιμη εγκατάσταση και τεκνοποιία κάθε φτωχούλη του Θεού που θα ξεκαμπίσει κατά τα μέρη μας; Αν σηκωθεί αντάρτικο για την Τσαμουριά και τη Μεγάλη Αλβανία, κανείς από αυτούς (αλλά, πλέον, και από τους άλλους νεόκοπους ή μη Έλληνες πολίτες) δεν θα αντισταθεί. Γιατί να το κάνει; Τι θα τον πονάει; Θα βράζει στις φλέβες του το αίμα των προγόνων; Θα έχουν καμιά σημασία για τον νεοφώτιστο αυτόν πολίτη οι τάφοι των πατέρων; Σ' αυτόν τον δικαιωματικό Έλληνα πολίτη θα προκαλεί κάποιο αίσθημα, κάποια συγκίνηση, η Ιστορία και η λαϊκή παράδοση, η δόξα του έθνους, θα έχει κάποιο νόημα το παράδειγμα των Σαλαμινομάχων ή των πολεμιστών της Πίνδου; Ούτε χωροφύλακας δεν θα βρεθεί για να κυνηγήσει στα βουνά τους αντάρτες του «Ουτσεκά» ...;
Το Ελληνικό κράτος είναι σήμερα ένα σακί με σκουπίδια. Κανένας τομέας, Δημόσιος η Ιδιωτικός δεν λειτουργεί καλά. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα, θα συναντήσεις την απόλυτη ξεφτίλα. Σ' αυτή την πολιτική και κοινωνική κατάντια (αλλά και στο αβάσταχτο εξωτερικό χρέος) λένε οι πολλοί ότι μας οδήγησαν τα δύο κόμματα εξουσίας που κυβέρνησαν την Ελλάδα εναλλάξ την περίοδο της λεγόμενης «Μεταπολίτευσης». Μέγα λάθος! Ακόμα κι αν ήθελαν οι πολιτικοί μας να πετύχουν τέτοιο οικτρό αποτέλεσμα, θα αποτύγχαναν!
Αλλ' ας συλλογιστούμε, κατά πρώτον, για τις βεβαιωμένες ευθύνες των κομμάτων και των πολιτικών:
Γι' αυτή την αθλιότητα που βιώνουμε σήμερα, δεν ευθύνονται μόνο τα δύο κόμματα εξουσίας, καθώς λένε με γεμάτο στόμα οι αριστεροί, ευθύνονται εξ ίσου τα κόμματα της Αριστεράς, που, ναι μεν δεν άσκησαν κυβερνητική εξουσία, όμως άσκησαν συνδικαλιστική ΚΑΙ πολιτιστική εξουσία. Και οι δύο αυτές εξουσίες στη Δημοκρατία είναι η καθεμιά τους χωριστά δύο φορές ισχυρότερη από την κυβερνητική. Είναι δυνατόν ν' αγνοηθεί (και από ποιον) ότι ολόκληρη η Διανόηση της περιόδου (τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του '90 από το 1974 και εντεύθεν) σκεφτόταν και δρούσε αριστερά; Το πολιτιστικό προϊόν της χώρας, σε όλους τους τομείς των Γραμμάτων και της Τέχνης, μηδέ εξαιρουμένης της πολιτικής πρακτικής, ήταν αριστερό. Μέχρι η Νέα Δημοκρατία έχει σήμερα «οργανώσεις βάσης»!...
Για το πόσο ισχυρή είναι δε η πολιτιστική εξουσία, δεν έχει κανείς παρά να θυμηθεί το παγκοίνως γνωστό και καθολικώς λεγόμενο για την άσκηση και την εμπέδωση της καπιταλιστικής εξουσίας στον κόσμο μέσω του Χόλιγουντ. Τις δεκαετίες του '70 και του '80 ιδίως κυβερνούσαν την Ελλάδα οι ποιητές, οι μουσικοί, οι συγγραφείς και γενικώς οι λόγιοι, από την αριστερή δεξαμενή των οποίων αντλούσε κατά κύματα το πολιτικό του προσωπικό το ΠΑΣΟΚ, για να τους μετατρέψει σε Δημάρχους, Νομάρχες, περιφερειάρχες, βουλευτές και υπουργούς, ενώ όσοι δεν απόχτησαν δημόσια αξιώματα, διοίκησαν τους πολιτιστικούς και κάθε άλλης μορφής Συλλόγους, για να μην πούμε και όλους τους Δημόσιους Οργανισμούς. Όσοι δε απ' αυτούς τους αριστερούς δεν έγιναν ή δεν μετατράπηκαν σε πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μερικοί δε εξ αυτών και της Νέας Δημοκρατίας ακόμα, όσοι παρέμειναν ψηφοφόροι του ΚΚΕ ή της Ανανεωτικής Αριστεράς, άσκησαν καταστροφική εξουσία μέσα από τον άκριτο και τυφλό συνδικαλισμό. Ας θυμηθούμε μονάχα την ευθύνη τους (εθνικών διαστάσεων σήμερα) για την χαμένη ευκαιρία του 2001, για την εξέγερση δηλαδή και τελικά τη ματαίωση της εξυγίανσης των Ασφαλιστικών Ταμείων που ματαίως επιχείρησε τότε ο Τάσος Γιανίτσης ...;
Μέχρι το 1981 οι μισοί Έλληνες ήταν εξόριστοι στον τόπο τους. Όποιος δεν ήταν δεξιός ή εθνικόφρων, δεν είχε δικαίωμα να μπει στο Δημόσιο ή να γίνει δάσκαλος, ούτε καν να φύγει μετανάστης χωρίς «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων». Ήρθε το ΠΑΣΟΚ, αποκατάστησε αυτή την τρανή, αυτή την απάνθρωπη αδικία, άνοιξε διάπλατα τις πύλες του Δημόσιου Τομέα για να ισορροπήσει το πράγμα, όμως έχασε τον έλεγχο και το όλον εξελίχθηκε και κατέληξε σε μια εφιαλτική σήμερα διόγκωση του Δημόσιου Τομέα, ενώ παράλληλα εξακοντίστηκε στα ύψη η διαφθορά, οργίασε το ρουσφέτι, αντί της αξιοκρατίας που περίμενε η κοινωνία, επικράτησε η αναξιοκρατία, εγκαταστάθηκε στον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο το καθεστώς των μετρίων ή ακόμα και των αχρήστων. Στη θέση κάθε επαίνου για την αρετή τοποθετήθηκε η λοιδορία, επικράτησε η απαξίωση. Όποιος είπε ΟΧΙ στο Σύστημα, το Σύστημα τον τσάκισε δέκα φορές, δεν του αρκούσε η μία. Όποιος εξουθενωμένος άρχισε να λέει ΝΑΙ στο Σύστημα, το Σύστημα τον ταπείνωσε δέκα φορές για κάθε παλιό ΟΧΙ και κάθε νέο ΝΑΙ που είπε. Ο κόσμος των διαχρονικών (Ελληνικών) αξιών είναι πια ένας εξουδετερωμένος, αν όχι ένας ηττημένος κόσμος. Ο επίπονος δρόμος της Αρετής που διάλεξε μυθικά ο Ηρακλής, αντί του χλιδάτου δρόμους της Κακίας, είναι στις μέρες μας η βλακωδέστερη επιλογή. Όσοι τον διάλεξαν από το 1974 και εντεύθεν, πλήρωσαν το τίμημα υψηλό, και αν (διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους) σήμερα δεν μουτζώνουν τα μούτρα τους οι ίδιοι, τους μουτζώνουν με τα δυο τους χέρια τα παιδιά που γέννησαν. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για τον δρόμο της Αρετής που ακολούθησαν, δεν είναι το τίμημα που πλήρωσαν, είναι το ΑΥΤΟ το τίμημα που πληρώνουν ...; Ένα κορίτσι, απόφοιτη Λυκείου, πάει στο γραφείο μιας εφημερίδας για να πιάσει δουλειά. Τη ρωτά ο διευθυντής: «Τι θέλεις να κάνεις, τι θέλεις να γίνεις στη ζωή σου;». Εννοούσε: Θέλεις όντως να γίνεις δημοσιογράφος; Και πήρε την εξής απάντηση: «Θέλω να γίνω διάσημη» ...;
Ο καιρός αυτός ανέδειξε τους επιτήδειους και καταδίκασε στην αφάνεια και την ανέχεια τους ευφυείς. Κυρίαρχο μήνυμα στο λαό έγινε το «δείξε μου την τσέπη σου να σου πω ποιος είσαι». Δεν έμεινε τίποτα όρθιο. «Η ζωή είναι μαγκιά» προπαγάνδιζε το μήνυμα της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ εκείνα τα χρόνια ...; Όλοι οι μάγκες έγιναν Δημόσιοι Υπάλληλοι και όσοι δεν έγιναν, ήθελαν να γίνουν. Οι εκλογές διεξάγονταν πάνω σ' αυτό το θεμέλιο της συναλλαγής, της εμπορίας και της εξαργύρωσης της ψήφου, αλλοιώθηκε (θα τολμούσαμε να πούμε ότι καταλύθηκε) το πολίτευμα, κυριεύτηκε από τους έσχατους της πολιτικής σκηνής, η χώρα σάπισε και ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει. Στη διοίκηση γινόταν ρεμούλα και πλιάτσικο. Οι μαθητές των Σχολείων έγιναν παπαγάλοι και βαθμοθήρες, ιδεολόγοι πια της ήσσονος προσπάθειας μπήκαν μαζικά στα Πανεπιστήμια, για να εξαργυρώσουν ένα χαρτί μ' ένα καλό μισθό συν ένα καλό επίδομα στο Δημόσιο. "Το έμβλημα πια του Ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος" γράφει ο Σαράντης Καργάκος. Και να βλέπεις νέα παιδιά, κορίτσια σαν τα κρύα νερά, παλικάρια σαν τον Ερμή του Πραξιτέλη, να συζητούν και ν' αγωνιούν ...; για την σύνταξη που ΘΑ πάρουν ...; Τι φρίκη! Να σκέπτονται σαν ξεκούτηδες γέροντες οι έφηβοι αυτής της θλιβερής χώρας, πριν καν νοιώσουν τον έρωτα, πριν ακόμα χαρούν τη ζωή, πριν δημιουργήσουν το δικό τους κατιτίς.
Είναι μια άφατη τραγωδία!
Τα πανεπιστήμια έδωσαν στην κοινωνία πτυχιούχους, οι οποίοι δεν είχαν ούτε ένα δράμι επιστημονικής γνώσης, αλλά την ίδια στιγμή κραδαίνοντας ένα χαρτί απαιτούσαν δουλειά, πού αλλού; στο Δημόσιο! Ο Δημόσιος Υπάλληλος εξασφαλίζοντας σταθερό και πλήρες εισόδημα έγινε το αγαπημένο παιδί των Τραπεζών, οι οποίες δάνειζαν αυτόν απλόχερα, ήταν ο μόνος φερέγγυος Έλληνας, ενώ έπνιγαν τον βιοτέχνη και τον ελεύθερο επαγγελματία, του ρούφαγαν το αίμα, απομυζώντας το αίμα και τον καρπό του μόχθου του, δεν του έδωσαν ποτέ ένα πλήρες επιχειρηματικό δάνειο, σκοπίμως, από στρατηγική επιλογή, από σατανική στρατηγική επιλογή, για να έχουν συνεχώς αιχμάλωτη την Ελληνική επιχειρηματικότητα, εξωθώντας σε δανεισμό και από άλλες Τράπεζες, ώστε, με την υπερχρέωση, να κρατάνε αναιμικό το εμπόριο. Σε ποιον το έκαμαν αυτό; Στον Έλληνα! Που έχει το εμπόριο στο αίμα του. Που έχει το δαιμόνιο μέσα του. Που ασφυκτιά στο διαμέρισμα και το Γραφείο. Που αισθάνεται άνθρωπος μόνο όταν δημιουργεί. Ανασαίνει μονάχα εκεί έξω, στη θάλασσα, στα μακρινά λιμάνια, στα ξένα που πάει να τα γνωρίσει και να γυρίσει (πάντα γυρίζει) σοφότερος. Ο νόστος, βλέπεις. Δεν υπάρχει σε καμία άλλη φυλή ο νόστος ...; Δεν υπάρχει σε καμία άλλη φυλή το φιλότιμο, η φιλοτιμία. Πού είναι η φιλοτιμία των Ελλήνων; Πού είναι ο νόστος; Πού χάθηκαν; Το εμπόριο συνδέθηκε με το «μεγάλο μπαμπά», το κράτος, αρρώστησε και αυτό. Η επιχειρηματικότητα προσδέθηκε στο σαθρό κράτος, είναι λογικό τώρα να καταρρέει μαζί του. Ο λαός που περισσότερο από κάθε άλλον συνδέθηκε με τη ναυτιλία, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο Ελληνισμός, σήμερα είναι άσχετος με τη θάλασσα, όπου κάθε καλοκαίρι έχουμε τους περισσότερους πνιγμούς παγκοσμίως! Με τη ναυτιλία ασχολείται μόνο το 1%, αν και η Ελλάς είναι τρίτη ναυτική δύναμη στον κόσμο! Οι ναύτες είναι Αφρικανοί και Ασιάτες, όπως παρατηρεί ο Καργάκος και αναλύει την απαξιωμένη λέξη «χειρώναξ», ιδιότητα, την οποία δεν θέλει κανείς Έλληνας σήμερα. Λέει λοιπόν ο Καργάκος, ότι δεύτερο συνθετικό της λέξης «χειρώναξ», είναι ο «άναξ» που σημαίνει βασιλιάς, ίσον, αυτός που δουλεύει με τα χέρια, είναι βασιλιάς στον χώρο του, στο σπιτικό του, είναι δηλαδή νοικοκύρης. Αυτή την έννοια του χειρώνακτα, δηλαδή του βασιλιά - νοικοκύρη, περιφρόνησαν, περιφρονήσαμε, και ιδού πού καταντήσαμε, να φωνάζουμε τον Αλβανό για μαζέψει τις ελιές, τα πορτοκάλια, τα καρπούζια, εμείς ανεβήκαμε σε ανώτερο κοινωνικό σκαλοπάτι, τρομάρα μας, αλλά να που χάσαμε την αρχοντιά εκείνου του νοικοκύρη και καταντήσαμε ζήτουλες. Κι εκεί που εμείς βαλτώνουμε και βρωμάμε σαν έλος, το 2009 στην Αττική το ένα τρίτο των αγοραπωλησιών ακινήτων έγινε από τους φίλεργους Αλβανούς, όπως μας ενημέρωσε ο πρόεδρος των Μεσιτών. Και από την άλλη, στα ξεχασμένα ορεινά και ημιορεινά χωριά, ανοίγουν τα εδώ και πολλά χρόνια κλειστά σχολεία, για να υποδεχτούν τα παιδιά των μεταναστών. Αυτά τα παιδιά είναι το αύριο της Ελλάδας...
Δημιουργήθηκε μία νέα οικονομική φυλή, κύρια χαρακτηριστικά της οποίας ήταν το ιδιόκτητο διαμέρισμα, το «γιωταχί» αυτοκίνητο για κάθε μέλος της οικογένειας, το σκάφος, το εξοχικό, οι διακοπές. Με το κοινωνικό και επαγγελματικό όραμα του Δημοσίου Υπαλλήλου η αγροτική γη εγκαταλείφθηκε, ο παραγωγικός ιστός κατακερματίστηκε, το είπε μέχρι ο Γιώργος Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 2010: "Στην Ελλάδα σήμερα καταναλώνουμε διπλάσια αγροτικά προϊόντα απ' όσα παράγουμε"! Η αγροτική χώρα Ελλάς εισάγει φασόλια από την Μητρόπολη του καπιταλισμού, τις βιομηχανικές ΗΠΑ, φακές από τον Καναδά, πατάτες από την Αίγυπτο, κρεμμύδια και σκόρδα από την Τουρκία, λεμόνια από την Ισπανία, η Μεσογειακή χώρα Ελλάς εισάγει τομάτες από την Βόρεια (και παγωμένη) Ολλανδία!
Η Ολλανδία! Που πήρε τις τουλίπες της Χίου και τις έκαμε βιομηχανικό προϊόν, τις εξάγει σε όλον τον κόσμο, ακόμα και στην Ελλάδα ...; Ολλανδοί ήρθαν στη Λακωνία, μετέτρεψαν τους ελαιώνες σε βιολογικούς και παίρνουν το λάδι μας απευθείας για τη χώρα τους. Κι εμείς τρώμε σπορέλαια ...; Η Ολλανδία! Που έχει (και εφαρμόζει) στο σύνταγμά της την υπέροχη (όμως ανάξια στην Ελλάδα) Αρχή του Γεωργίου Γεμιστού ή Πλήθωνος: «Η γεωργική γη ανήκει σε όσους τη δουλεύουν για όσο τη δουλεύουν». Την ίδια ώρα η Ελληνική γεωργική γη διαιρείται και υποδιαιρείται συνεχώς βάσει του ηλιθίου κληρονομικού Δικαίου της χώρας. Με τις απανωτές διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις της έχει σχεδόν εξουδετερωθεί στο σύνολό της, βγήκε εκτός παραγωγής, επειδή έχει τεμαχιστεί, μετατράπηκε σε μικρούς ασύμφορους γεωργικούς κλήρους, ιδιοκτήτες των οποίων είναι γιατροί, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι, άνθρωποι οι οποίοι ζουν από άλλα επαγγέλματα και όχι από αυτό του αγρότη. Οι κλήροι αυτοί έχουν μεγάλο κόστος παραγωγής, οι τιμές των προϊόντων τους είναι συνεπώς υψηλοί σε σχέση με των εισαγόμενων από άλλες χώρες, γι' αυτό και εγκαταλείφθηκαν και από όσους ξέμειναν αγρότες, οι οποίοι (σε συνδυασμό με τις μικροαστικές τους ψευδαισθήσεις, αλλά και με την κατάρρευση της όποιας αξιοκρατίας που θα μπορούσε να ισχύει, με τον θρίαμβο παράλληλα της συναλλαγής και του ρουσφετιού) προτίμησαν τον (αγορασμένο ενίοτε) μισθό του Δημοσίου Υπαλλήλου, διαμηνύοντας στα παιδιά τους: «Φύγετε από την ταλαιπωρία» και «μάθετε γράμματα, για να έχετε ένα μισθό, βρέξει - χιονίσει». Αυτή ήταν η ιδεολογία των πανελλήνων της Μεταπολίτευσης. Στην οποία προστέθηκε κι εκείνο το περιβόητο «κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι». Έτσι προέκυψε η «νεοελληνική ιδεολογία του ακινήτου».
Ιδού όμως το φρικαλέο αποτέλεσμα! Η έλλειψη αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης του λαού, η τραυματισμένη του περηφάνια, η απώλεια του φιλότιμου, η κατασυκοφάντηση της φιλοπονίας, οδήγησαν σε καθιζήσεις.
Οι παραδοσιακοί γόνιμοι σπόροι των κηπευτικών εξαφανίστηκαν από την Ελληνική ύπαιθρο και εντελώς ηλίθια πήραν τη θέση τους οι σπόροι των Μεγάλων Πολυεθνικών Εταιρειών, οι οποίοι επικράτησαν με το δέλεαρ της μεγαλύτερης παραγωγής, όμως φυτρώνουν μόνο μία φορά και παράγουν "στείρους" σπόρους! Είναι δε άλλο θέμα οι μεταλλαγμένοι σπόροι. Τα φυτά όμως αυτά επειδή δεν είναι εγκλιματισμένα στο χώρο και στο μικροκλίμα κάθε περιοχής, όπως οι παραδοσιακοί περιφρονημένοι σπόροι, αυτά τα φυτά, αν και παράγουν μεγαλύτερες ποσότητες, δεν είναι ανθεκτικά, είναι ασθενικά και ευάλωτα. Για τον λόγο αυτό χρειάζονται υπερβολικά φυτοφάρμακα, καθώς και λιπάσματα, (όπως άλλωστε και οι ξενόφερτες μη εντόπιες ράτσες των κατοικίδιων παραγωγικών ζώων που δεν προκόβουν χωρίς ακριβά, όσο και ύποπτα φάρμακα) αλλιώς δεν παράγουν τίποτα, όπερ σημαίνει μόλυνση του εδάφους και του υδροφόρου ορίζοντα, δηλητηρίαση όλων των ειδών διατροφής! Στην Ινδία ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην Ελληνική τηλεόραση, έκαμε λόγο για διακόσιες χιλιάδες αυτοκτονίες χρεωμένων στις Τράπεζες και εξαθλιωμένων αγροτών, κυρίως βαμβακοπαραγωγών, ως αδιέξοδο αποτέλεσμα από την χρήση του "στείρου σπόρου" ...;
Ελάχιστοι σήμερα έχουν συνειδητοποιήσει στην Ελλάδα ότι επαναλαμβάνεται ο μύθος της Ινώς, η οποία μισούσε τον Φρίξο και την Έλλη, παιδιά του άντρα της Αθάμα, βασιλιά του Ορχομενού, από την προηγούμενη σύζυγό του Νεφέλη. Με το «βρασμένο σιτάρι» προκάλεσε λιμό στη Βοιωτία εκείνα τα παλαιά χρόνια. Το 1999 οι εταιρείες αυτές ήταν εφτά παγκοσμίως, λίγα χρόνια αργότερα έγιναν πέντε, δεν ξέρουμε πόσες είναι σήμερα, σύντομα όμως θα γίνουν (φανερά ή κρυφά) μία. Και, αν υποθέσουμε ότι χρεοκοπεί αυτή η εταιρεία ή αν υποθέσουμε ότι για λόγους υψηλής ή άλλης πολιτικής ή με πρόσχημα την αδυναμία της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, αν υποθέσουμε ότι κάποια ώρα εξαιρείται η Ελλάδα από τις πωλήσεις των σπόρων της Πολυεθνικής Εταιρείας, οι νεοέλληνες δεν θα μπορούν να σπείρουν και να φυτέψουν τα χωράφια τους, θα πεινάσουν, μέχρι να πουν «ναι» σε ό,τι τους ζητούν οι αφέντες, μέχρι δηλαδή να προσκυνήσουν και να ζητήσουν «έλεος», μέχρι να ξεπουλήσουν ακόμα και την αξιοπρέπειά τους για ένα καρβέλι ψωμί.
Το «τσουράπι» της γιαγιάς όπου μάζευε κάθε χρονιά τον σπόρο των λαχανικών της, δεν υπάρχει πια, όμως θα έρθει καιρός που θ' αξίζει όσο ένα πουγκί με χρυσάφι ...;
Για να εξουδετερώσουν τον αντιπολιτευτικό λόγο των σκεπτόμενων Ελλήνων, όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, έλεγαν με γεμάτο στόμα: «Η πολιτική κρίνεται εκ του αποτελέσματος». Ναι; Ναι! Σωστά! Ιδού λοιπόν: Η πολιτική σας κρίθηκε από το αποτέλεσμα, κύριοι! Τι έχετε λοιπόν να πείτε τώρα; Θα παραδεχτείτε τουλάχιστον, ότι παραμένετε στην καρέκλα σας, επειδή εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο, κανέναν άλλο, να βάλουμε στη θέση σας; Μήπως θυμάστε ότι είχαμε αντίρρηση για κείνο το ακαταμάχητο που λέγατε, ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», και σας λέγαμε, όχι ρε παιδιά, η πολιτική βεβαίως δεν κρίνεται από τις προθέσεις της, δείτε το όμως αλλιώς, πολιτική ΔΕΝ είναι η τέχνη του εφικτού, πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου ...; Ε, λοιπόν, όσοι λέγαμε τέτοια, θεωρηθήκαμε «φευγάτοι». Και μας υποδείχτηκε να μείνουμε στην τρύπα μας. Και μείναμε.
Να που επιβεβαιωθήκαμε, αλλά ποιος νοιάζεται ...; Τα γεγονότα όμως μιλούν από μόνα τους: Η πολιτική (της Μεταπολίτευσης) απέτυχε! Το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι απαξιωμένο από την κορφή ως τα νύχια. Η απαξίωση αυτή πάντως δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ανικανότητάς του να διαχειριστεί τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της Ελλάδας. Η διάβρωση της πολιτικής, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, είναι συνάμα καταχθόνιο έργο εγκάθετων δυνάμεων που δρουν στο σκοτάδι με μακρόπνοο σχέδιο άλωσης της εξουσίας, αλλά στο προσκήνιο μεταχειρίζονται ελκυστικές μεν, παραπειστικές δε θεωρίες για να προπαγανδίσουν τον «από μηχανής θεό» που τάχα θα μας σώσει εξ ουρανού. Μετέτρεψαν την «ουφολογία» σε Ελληνολατρεία και ασχολούνται με αυτήν κάποιοι ανελλήνιστοι, οι οποίοι οικειοποιήθηκαν τον Ελληνοκεντρικό χώρο χωρίς να έχουν την ελάχιστη σχέση με την αρχαία ή τη νέα Ελληνική Φιλοσοφία. Η πιο φωναχτή και η πιο αξιοσημείωτη από αυτές τις κινήσεις επιχειρεί την απαλλαγή του Χριστού από τα Εβραϊκά του στοιχεία και την αναγόρευσή του σε Έλληνα, προπαγανδίζει την ταύτισή του με τον (σύγχρονο του Χριστού Έλληνα φιλόσοφο και όντως θεϊκό) Απολλώνιο Τυανέα, ώστε να στηθεί μια νέα «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών» και ένας νέος Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός με νέο Θεό τον Απολλώνιο Τυανέα - Χριστό. Οι τύποι ετοιμάζουν και ονειρεύονται μια νέα (όμως, αυτή τη φορά) "πεφωτισμένη" δικτατορία ...;
Είναι συλλογική δημαγωγία και αισχίστου είδους ομαδικός λαϊκισμός η ολοένα και εντονότερη παραφιλολογία για τον μισθό του βουλευτή. Είμαστε «φτηνοί στο λάδι και ακριβοί στο ξύδι». Λες και θα λύναμε πραγματιστικά ή συμβολικά το πρόβλημα της Ελλάδας, εάν ο βουλευτής πληρωνόταν με το μισθό του ιδιωτικού υπαλλήλου ή - πολύ καλύτερα γι' αυτούς τους ιεροκήρυκες - αν ο βουλευτής δεν πληρωνόταν καθόλου και ζούσε από το χαρτζιλίκι του μπαμπά. Είναι νοσηρή αυτή η κριτική. Εκφράζει το πρόβλημα ορθοκρισίας του λαού, παρά το πρόβλημα αναξιότητας των πολιτικών. Στο υπόβαθρο αυτής της αρρωστημένης κριτικής, όταν δεν βρίσκεται ο υποχθόνιος σκοπός για την κατάργηση της Δημοκρατίας, υποκρύπτεται η μεταφυσική αντίληψη ότι θα κατέβουν οι θεοί στη γη για να σώσουν την ανθρωπότητα, σε κάθε περίπτωση περιέχεται η μετάθεση ευθυνών και η ανεύρεση εξιλαστήριων θυμάτων, με παράλληλη αθώωση της πλειονότητας των ενόχων. Το μένος εναντίον της βουλευτικής αποζημίωσης και κατά του αριθμού των βουλευτών προέρχεται από παράφρονες, διακινείται όμως από αφελείς. Έχουν τον κρύφιο και δόλιο σκοπό τους, όσοι διακινούν ή, μάλλον, όσοι σπέρνουν ιδέες περί μείωσης του μισθού και μείωσης του αριθμού των βουλευτών, πρωτίστως δε όσοι εξαντλούν τον καταγγελτικό τους λόγο σ' αυτή την μικρόψυχη υπόθεση, η οποία στο κάτω - κάτω της γραφής αποτελεί παρωνυχίδα.
Σιχαίνονται κάποιοι την ιδέα ότι η Δημοκρατία έχει ένα κάποιο τίμημα και αδυνατούν ν' αντιληφθούν ή να δεχτούν ότι αυτό το τίμημα αποτελεί ανάχωμα στην δικτατορία. Όμως σ' αυτό ακριβώς συνίσταται η ενόχληση και η οργή τους. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος είναι θεμελιακή προϋπόθεση για να τεθούν στην κοινωνία οι δικές τους καταχθόνιες παρακαταθήκες. Η προπαγάνδα αυτή αφορά την απόκρυψη των αληθινών ενόχων και των αληθινών ληστών. Πέραν αυτού, με την απαξίωση του βουλευτή, οδηγούμαστε νομοτελειακά στην αποδοχή, αν όχι στην ιδεολογία της δικτατορίας που ετοιμάζεται.
«Δεν κουτσάθηκε η γίδα από το κέρατο», πατριώτες. Είναι ηλίθιο, αλλά και εθνικά επικίνδυνο, σίγουρα είναι και ύποπτο, ότι την ρητορική σας και την πρότασή σας για διάσωση της χώρας την ξεκινάτε από «αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα», δηλαδή τους πολιτικούς. Σοβαρά; Αυτοί δημιούργησαν το πρόβλημα; Δηλαδή ...; δεν το δημιούργησαν οι παπάδες το πρόβλημα; Δεν το δημιούργησαν οι Εβραιοκρατούμενες Τράπεζες το πρόβλημα; Δεν το δημιούργησαν (από ιδρύσεως του κράτους ακόμα) οι δανειστές; Αλλά ...;πώς να το ξέρουν αυτό οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν δανείστηκαν ποτέ, χωρίς την εγγύηση του σταθερού και ασφαλούς μισθού τους;
Δεν χρεοκόπησαν μόνο η Πολιτική και οι Πολιτικοί. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Χρεοκόπησε και η Εκκλησία. Χρεοκόπησε ο Πολιτισμός. Όλων - και των τεσσάρων αυτών μεγεθών - οι αξίες χρεοκόπησαν. Γιατί όμως δεν ακούω άχνα γι' αυτούς; Ή, μάλλον, γιατί ακούω ψιθύρους, όχι όμως φωνές; Εσείς, διαπρύσιοι κήρυκες της μείωσης του μισθού του βουλευτή και της μείωσης του αριθμού των βουλευτών, γιατί, κύριοι, δεν ακούγεστε πουθενά, δεν ακουστήκατε ποτέ εναντίον του ιερατείου, εναντίον των ντόπιων και των διεθνών τραπεζιτών, εναντίον της σήψης και της διαφθοράς στον αθλητισμό και την Τέχνη; Γιατί δεν συγκρούεστε δημόσια μ' αυτούς; Γιατί γράφετε μόνο ανωνύμως στο Διαδίκτυο και απειλείτε όσους αμφιβάλλουν για την ορθότητα των απόψεών σας; Γιατί μπαπαλίζετε εκ του ασφαλούς; Πού είναι η αντρειά σας; Γιατί δεν δημοσιοποιείτε την καταγγελτική σκέψη σας επωνύμως;
Είστε όμως πρώτοι και καλύτεροι στην ρητορεία εναντίον της Βουλής και των βουλευτών... Είχε κι άλλα έξυπνα παιδιά σαν εσάς η μάνα σας;
Θα μπορούσαμε να περιγράφουμε έτσι αμέτρητα γεγονότα και τελειωμό να μην έχει. Αλλά το ζήτημα πλέον για την στιγμή αυτή, κατά την οποία απαιτείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση, δεν είναι η αναζήτηση των κλεφτών και των ατίμων ή όλων αυτών που βίασαν και ατίμασαν το σώμα της μάνας τους, αυτό είναι το αυριανό έργο της Ελλάδας που ΘΑ διασωθεί, δεν είναι έργο αυτής εδώ της Ελλάδας που ημιλιπόθυμη και αβοήθητη απ' όλους πασχίζει να ξεζαλιστεί από την βαθιά νάρκωση και την ύπνωση, στην οποία περιέπεσε. Το λέμε αυτό και έχουμε κατά νου ότι δεν είναι καν βέβαιο ότι υπάρχει ακόμα λογικός πολίτης σ' αυτόν τον τόπο για ν' ακούσει μια σώφρονα φωνή και να μην κάνει (όπως έκανε μέ
Περισσότερα... »
