Οι Έλληνες έχουμε βαλθεί, ιδίως μετά τις εξελίξεις των τελευταίων χρονών, να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους Ευρωπαίους, ισχυριζόμενοι ότι δεν αξίζουμε τέτοιας αντιμετώπισης και, εν τέλει, τέτοιας κακής τύχης. Και μόνο με αυτή την άποψη επιβεβαιώνουμε σίγουρα το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε Ευρωπαίοι και η κακή μας τύχη δεν οφείλεται στους “κακούς” εταίρους, αλλά στα δικά μας μυαλά. Σίγουρα, τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουν όλοι όσοι κατά καιρούς έχουν κυβερνήσει αυτόν τον τόπο, οι οποίοι, όμως, δεν προήλθαν από κάποια περίεργη παρθενογένεση, ούτε διακτινίστηκαν από κάποιο άλλο, παράλληλο σύμπαν. Αντίθετα, είναι δημκουργήματα (και καθρέφτες…) της ελληνικής κοινωνίας.
Οι πολιτικές μας επιλογές και τάσεις είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι η ίδια μας η καθημερινότητα. Η συμπεριφορά που παρουσιάζουμε στη δουλειά, στις κοινωνικές σχέσεις, στις καταναλωτικές συνήθειες, στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, σε όλες τελικά τις πτυχές που συνθέτουν μία προσωπικότητα. Δυστυχώς (ή ευτυχώς για μερικούς ελληναράδες…), όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εντυπωμένα βαθιά στο DNA μας και δύσκολα μπορεί κάποιος προικισμένος γενετιστής να τα απομονώσει και να στείλει στο πυρ το εξώτερο.
Πότε, λοιπόν, θα γίνουμε Ευρωπαίοι;
Όταν θα πάψουμε να παρκάρουμε όπου να ‘ναι.
Όταν θα σταματήσουμε να πετάμε σκουπίδια και αποτσίγαρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου.
Όταν θ’ αρχίσουμε να βγάζουμε τα μωρά μας και το χειμώνα έξω και δε θα “κλειδώνουμε” στο σπίτι μέχρι να έρθει η άνοιξη. Για τα μωρά, επίσης, όταν δε θα το παίζουμε όλοι παιδίατροι και θα μοιράζουμε αφειδώς συμβουλές ως “ειδικοί”.
Όταν θα παραδεχτούμε πως όταν το παιδί μας γίνει 18 χρονών μπορεί να μείνει μόνο του… ακόμη και στα… “μαύρα” ξένα.
Όταν δε θα δανείζουμε το βιβλιάριο υγείας στον κολλητό, στο φίλο, στον παππού, τη γιαγιά, το θείο και τη θεία, για να γράψουν τα φάρμακά τους.
Όταν θα αποδεχτούμε ότι δεν πρέπει να καπνίζουμε σε κλειστό χώρο, πράγμα που δείχνει στοιχειώδη σεβασμό.
Όταν με τρόπο και πονηριά δε θα παίρνουμε τη σειρά του άλλου στην ουρά στην τράπεζα, έχοντας μάλιστα πονεμένο ύφος.
Όταν θα αντιληφθούμε ότι το να ζητάμε απόδειξη είναι προς όφελός μας.
Όταν θα επιστρέφουμε τα νοικιασμένα DVD σαν καινούρια και όχι με γρατσουνιές.
Όταν θα απεργήσουμε επιτέλους και δε θα αρκούμαστε στο να βρίζουμε όλη την ώρα.
Όταν θα πάψουμε να ψηφίζουμε ξεκολλώντας από χρώματα και πεθαμένες ιδεολογίες, αλλά θα αναδεικνύουμε και θα εμπιστευόμαστε άξιους ανθρώπους, όχι κομματικά στελέχη.
Όταν θα δεχτούμε (θα απαιτούμε!) να αξιολογούμαστε για τις εργασιακές μας επιδόσεις και δε θα καλύπτουμε τον χαραμοφάη συνάδελφο.
Όταν δεν θα στέλνουμε το “καμάρι” μας φροντιστήριο από τα… νήπια.
Όταν δεν θα ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας μια θέση στο δημόσιο από τη στιγμή που έρχονται στον κόσμο.
Όταν δε θα αγοράζουμε ένα διαμέρισμα για το κάθε παιδί που έχουμε.
Όταν θα κλείνουμε το γαμημένο το κινητό όταν είμαστε στον κινηματογράφο.
Όταν θ’ αντιληφθούμε ότι η κοινωνική καταξίωση δεν είναι γάμος, σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο.
Όταν θα κάνουμε σεμνές κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμους, βαφτίσεις, μνημόσυνα κλπ.)
Όταν θα σταματήσουμε να ντρεπόμαστε επειδή δεν πιστεύουμε στον θεό.
Όταν θα αντιληφθούμε πως άλλο πράγμα η θρησκεία και άλλο η εκκλησία.
Όταν θα καταλάβουμε ότι η τεμπελιά δεν είναι μαγκιά.
Όταν θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ζούμε “στην ομορφότερη χώρα του κόσμου” και πως μπορούμε να μεταναστεύσουμε για μια καλύτερη ζωή.
Όταν θα σταματήσουμε να πίνουμε καφέ των 4 ευρώ, να βρίζουμε αυτόν που τον πουλάει και την άλλη μέρα να ξαναπηγαίνουμε στην ίδια καφετέρια.
Όταν δε θα… “αγανακτούμε” στις πλατείες επειδή το κάνουν και οι άλλοι.
Όταν δε θα φωνάζουμε “πού είναι το κράτος;” με την παραμικρή κακοκαιρία.
Η παραπάνω λίστα μπορεί να συμπληρωθεί ακόμη παραπάνω, αλλά νομίζω ότι το πνεύμα της το αντιλαμβάνεστε. Και πριν βιαστείτε να με επιπλήξετε για το εξυπνακίστικο στιλάκι μου σας λέω πρώτος ότι τα παραπάνω “κουσούρια” είναι και δικά μου χαρακτηριστικά και τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μου νομίζω πως τα έχω… “εξασκήσει” (εκτός από εκείνο με το κινητό στο σινεμά
!). Από εδώ και πέρα, αν και το ζόρι που τραβώ αυτόν τον καιρό είναι τεράστιο, θα προσπαθήσω να γίνω πιο “ευρωπαίος” προσπαθώντας να αποβάλλω όλα εκείνα τα “κακά” στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη φυλή μας. Κι επειδή στο πίσω μέρος (ακόμη) του μυαλού μου έχω τη μετανάστευση (γιατί σ’ αυτό το μπουρδέλο η κατάσταση δεν υποφέρεται πλέον) καλό θα είναι να σκέφτομαι ευρωπαϊκά (αν και όπως πάει το πράγμα, οπούδηποτε στον πλανήτη είναι πολύ καλύτερα από εδώ…) από τώρα!
Η φωτογραφία είναι από “το ελληνάκι”
Περισσότερα... »